II SA/Lu 871/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie świadczeń nienależnie pobranych; w zakresie sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 871/14 pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a 1. przyznać B. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego o wyznaczenie, którego zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych ; 2. umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2014 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek B. W.o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na to, że skarżąca nie nadesłała wypełniony urzędowy formularz druku PPF, który umożliwiłby merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W sprzeciwie od powyższego zarządzenia B. W. oświadczyła, że złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wykonania zarządzenia sądu z dnia 29 września 2014 r., tj. do złożenia wyplenionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz z wypełnionym drukiem PPF. Wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy na podstawie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy druk PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła tym, że samodzielnie wychowuje 9 letnią córkę, z którą zamieszkuje w Irlandii, gdzie pracuje na ½ etatu. Otrzymuje również zasiłek na dziecko, który przyznany został jej do końca 2014 r. W kraju zamieszkuje druga córka skarżącej, którą wspiera finansowo. Skarżąca spłaca kredyt bankowy zaciągnięty na zakup mieszkania oraz zobowiązania powstałe w okresie prowadzonej przed wyjazdem dzielności gospodarczej. Do miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego skarżąca zaliczyła wydatki na wynajęcie mieszkania – 540 euro, energia elektryczna – 60 euro, ogrzewanie – 120 euro, koszty szkoły córki – 80 euro, internet i telewizja – 50 euro, paliwo do samochodu – 100 euro, telefon – 30 euro. Przy miesięcznych dochodach , na które się składają zasiłek socjalny na dziecko w wysokości 1.185 euro oraz wynagrodzenie za pracę skarżącej w kwocie 165 euro - powyższe wydatki powodują, że skarżąca wraz z córką żyją bardzo skromnie. We wniosku wskazała także, że ze względu na zły stan zdrowia skarżąca wymaga leczenia jednak, z uwagi na wysokość dochodów nie stać ją na zakup leków. Na podstawie dokumentów źródłowych znajdujących się w aktach sprawy II SA/Lu 488/14 ustalono, że miesięczna rata kredytu za mieszkanie spłacanego przez skarżącą wynosi 99,30 złotych (k. 29 - 31), zadłużenie powstałe w związku z prowadzoną uprzednio działalnością gospodarczą wynosi 122.140,00 złotych i nie jest obecnie przez skarżącą spłacane ze względu na złą sytuację materialną (k. 27 i 28). W znajdującym się w aktach sprawy II SA/Lu 488/14 piśmie skarżącej z dnia 16 lipca 2014 r. (k. 28) oświadcza ona, że znajduje się w złej sytuacji zdrowotnej a osiągane przez nią dochody nie wystarczają na pokrycie wydatków związanych z podstawowymi potrzebami życiowymi jej oraz córki. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 871/14 wniosek odmówił B. W. przywrócenia terminu do wykonania zarządzenia sądu z dnia 29 września 2014 r., tj. do złożenia wyplenionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy Sąd uznał, że zasługuje na częściowe uwzględnienie. W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Z drugą z wymienionych sytuacji mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Dochody skarżącej są bowiem na tyle niskie, że nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Ze względu jednak na to, że na mocy art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. skarżąca jest w niniejszej sprawie zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych jej żądanie w tym zakresie jest bezprzedmiotowe, zaś postępowanie o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tego powodu na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a przyznano stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego i umorzono postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie.