II SA/Lu 880/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi L. G. i E. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie odstępstw od projektu budowlanego zamiennego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], L. W. Inspektor N. B. w L. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora N. B. w C. z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora N. B. w C. z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowalny zamienny w części obejmującej projekt zagospodarowania działki i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowalnych przy budowie budynku gospodarczego z garażem na działkach nr ewid. [...] w R. . W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Inspektor N. B. wyjaśnił, że wymienionym wyżej postanowieniem, wydanym na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "K.p.a."), organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu wydaną w sprawie istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z garażem położonego na działkach nr ewid. [...]. W zażaleniu na to postanowienie E. i L. G. zarzucili, że kwestionowana przez nich decyzja rażąco narusza prawo, gdyż została wydana przed uchyleniem części pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...], co nastąpiło dopiero w dniu [...] lutego 2007 r., decyzją znak: [...]. Decyzja PINB w C. z dnia [...] lutego 2007 r., była adresowane łącznie do inwestorów, a nie – jak tego wymagając przepisy – do każdego z nich oddzielnie. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organ drugiej instancji podkreślił, że zasadnie organ pierwszej instancji odmówił wznowienia postępowania, skoro wniosek E. i L. G. o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie złożono z uchybieniem terminu do jego wniesienia, określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Zdaniem organu, o wydaniu kwestionowanej decyzji E. G. dowiedziała się w dniu [...] lutego 2007 r., a nie jak wskazano we wniosku w dniu [...] lipca 2013 r. Skargę do Sądu na powyższe postanowienie złożyli E. i L. G., wnosząc o wyjaśnienie przez Sąd kwestii legalizacji wykonanego przez nich ogrodzenia. Skarżący podkreślili, że pomimo złożenia przez nich wszystkich wymaganych prawem dokumentów organy nadzoru budowlanego orzekły rozbiórkę tego ogrodzenia, co niewątpliwie świadczy nie tylko o naruszeniu przepisów ustawy Prawo budowlane, lecz również art. 8, 9 i 11 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy zauważyć, że na obecnym etapie postępowania wszystkie podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organy administracji przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) nie mogą mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że poruszana w skardze sprawa wykonanego przez skarżących ogrodzenia działki nr [...] od strony ul. [...] (droga wojewódzka nr [...]) w [...] była już przedmiotem postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez Powiatowego Inspektora N. B. w C., który decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], nakazał skarżącym jego rozbiórkę. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących L. W. Inspektor N. B. w L. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...], utrzymał tę decyzję w mocy. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi E. i L. G. na wskazaną wyżej decyzję organu odwoławczego, wyrokiem z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 164/09, skargę oddalił, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 72/10, oddalił skargę kasacyjną E. i L. G.. Wskazać należy również, że po wznowieniu postanowieniem L. Wojewódzkiego Inspektora N. B. w L. z dnia [...] stycznia 2013r. znak: [...], postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją ostateczną LWINB w L. z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...] [...], decyzją tego organu z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowej. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących od tej ostatniej decyzji, Główny Inspektor N. B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], utrzymał ją w mocy. Następnie organ ten decyzją z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2013 r., zaś po ponownym rozpoznaniu sprawy – na skutek wniosku skarżących, decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. GINB utrzymał w mocy powyższą decyzję własną z dnia [...] października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 366/14, oddalił skargę , E. i L. G. na wskazaną decyzję GINB z dnia [...] grudnia 2013 r. W niniejszej sprawie sporną kwestią jest prawidłowość stanowiska organu drugiej instancji co do odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora N. B. w C. z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowalny zamienny w części obejmującej projekt zagospodarowania działki i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowalnych przy budowie budynku gospodarczego z garażem na działkach nr ewid. [...] w [...], z uwagi na uchybienie przez skarżących terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący wystąpili do Wojewódzkiego Inspektora N. B. w L. m.in. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora N. B. w C. z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] (pkt 3.2 wniosku). Z uwagi na to, że kwestionowana przez skarżących decyzja PINB w C. uzyskała walor decyzji ostatecznej, Wojewódzki Inspektorat N. B., stosownie do art. 150 § 1 K.p.a., przekazał ten wniosek do rozpatrzenia przez PINB w C., który zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] odmówił wznowienia postępowania. Należy wskazać, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzja ta została wydana, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową. Wznowienie postępowania służy wyłącznie usuwaniu następstw szczególnie ciężkich wadliwości proceduralnych, które mogły wpłynąć na treść decyzji oraz jej skutki prawne. W wypadkach wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 K.p.a., które uzasadniają wznowienie postępowania, wadą dotknięte jest samo postępowanie a nie merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W fazie wstępnej rozpatrywania wniosku o wznowienie postępowania, obowiązkiem organu administracji publicznej jest wnikliwe zbadanie dopuszczalności wznowienia. Na tym etapie postępowania, organ ma obowiązek ustalić, czy podanie pochodzi od strony, czy podana we wniosku przyczyna mieści się w kategorii przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a., a także czy został zachowany termin określony w art. 148 K.p.a. W ocenie Sądu, zasadnie uznał organ odwoławczy, że brak było podstaw, by stwierdzić, że o przebiegu postępowania administracyjnego w sprawie istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z garażem położonego na działkach nr ewid. [...] skarżąca E. G. dowiedziała się dopiero 5 dni przed złożeniem wniosku, to jest [...] lipca 2013 r. Niewątpliwie, jak wskazały organy, nie sposób przyjąć za zgodne z rzeczywistym stanem twierdzeń skarżących w tym zakresie, skoro już w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r. podpisanym przez nich wyjaśnili, że po otrzymaniu decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...], przedkładają projekt budowalny zamienny i wnoszą o zatwierdzenie projektu budowalnego zamiennego dotyczącego projektu zagospodarowania działki i pozwolenia na wznowienie robót budowalnych. Nie budzi ponadto wątpliwości, że kwestionowana przez skarżących decyzja PINB w C. z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...], skierowana do skarżących została doręczona w dniu [...] lutego 2007 r., co własnoręcznym podpisem na zwrotnym poświadczeniu odbioru pisma potwierdziła skarżąca E. G. (k. 44 akt administracyjnych pierwszej instancji). Prawidłowo zatem stwierdził organ odwoławczy, że wniosek skarżących z dnia [...] lipca 2013 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną PINB w C. z dnia [...] lutego 2007r., znak: [...], został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Tym samym, strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Należy więc przyjąć, że zachowanie terminu miesięcznego musi być udowodnione przez stronę (B. Adamiak, Komentarz do art. 148 K.p.a. (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, SIP Legalis, nb. 2). Oczywistym jest przy tym, że organ administracji zobowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Należy bowiem podkreślić, że wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu do złożenia podania o wznowienie, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, gdyż godziłoby w zasadę trwałości decyzji administracyjnych określoną w art. 19 K.p.a. (wyroki NSA z dnia 8 grudnia 1995 r., SA/Wr 1164/95, niepubl. oraz z dnia 6 lipca 2006 r., II OSK 976/05, niepubl.). Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)