II SA/Lu 881/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 16 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Wojewody z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie wewnętrznej kablowej linii zasilającej garaż p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący na urzędowym formularzu symbol PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadnił tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z emerytury w kwocie [...] złotych netto. Skarżący wskazał również na to, że jest osobą cierpiącą na szereg dolegliwości wymagających leczenia, w związku z czym znaczne (nie sprecyzowane co do wysokości) kwoty przeznacza na leki i wizyty lekarskie, jest właścicielem garażu o powierzchni [...] m2 i posiada oszczędności w kwocie [...] złotych, które przeznaczone są na, jak określił, "dni kryzysowe". Do wniosku dołączono decyzję ZUS, z której wynika, że skarżący pobiera emeryturę w kwocie [...] złotych brutto – [...] złotych netto. Skarżący podkreślił, że żyje skromnie. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Z żadną z wymienionych sytuacji nie mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Posiadane przez skarżącego oszczędności umożliwiają pokrycie kosztów niniejszego postępowania. Koszty sądowe w niniejsze sprawie prócz wpisu sądowego od wniesionej skargi wynoszącego 500 złotych oraz wpisu sądowego od ewentualnej skargi kasacyjnej wynoszącego 250 złotych każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych. Przy czym zauważyć należy, że koszty te są rozłożone w czasie. Natomiast minimalne wynagrodzenie radcy prawnego ustanowionego w sprawie niniejszej wynosi 295,20 złotych brutto. Porównanie tych kwot do wysokości oszczędności skarżącego oraz wysokości jego dochodów wskazuje, że może one je ponieść w całości. Poniesienie pełnych kosztów niniejszego postępowania nie grozi też uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego dla skarżącego. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.