II SA/Lu 882/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a I. przyznać M. P. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślonym terminie (data na prezentacie) wniosła wypełniony i podpisany druk PPF żądając przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. W związku z tym, że ze skargi wynika, iż strona skarżąca wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wezwano ją do sprecyzowania czy wnosi o ustanowienie adwokata czy radcy prawnego. Strona skarżąca odpowiadając na wezwanie oświadczył, że wnosi o ustanowienie adwokata. Z oświadczenia strony skarżącej zawartego na druku PPF wynika, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z konkubentem, z którym zamieszkuje w drewnianym domu o powierzchni [...] m2 i z którym utrzymuje się jedynie z otrzymywanej na siebie renty socjalnej wynoszącej [...] złote netto miesięcznie. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ocena zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy wymaga ustalenia czy sytuacja materialna i rodzinna strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy umożliwia jej poniesienie jakichkolwiek czy pełnych kosztów postępowania i czy poniesienie pełnych kosztów postępowania nie spowoduje uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego. Sytuacja materialna i rodzinna strony skarżącej daje podstawę do przyjęcia, że wykazała ona, iż nie jest w stanie ponieść minimalnych kosztów ustanowienia adwokata. Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego dla reprezentowania strony skarżącej w niniejszym postępowaniu wynosi 240 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 295,20 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Biorąc pod uwagę wysokość dochodów gospodarstwa domowego strony skarżącej oraz koszt ustanowienia adwokata stwierdzić należy, że strona skarżąca nie ma realnych możliwości uiszczenia wynagrodzenia adwokata. Pochłonęłoby ono bowiem niemal całość dochodu strony skarżącej. Odnośnie zaś żądania zwolnienia od kosztów sądowych należy zauważyć, że na mocy art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. strona skarżąca jest w niniejszej sprawie zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Skoro więc w toku niniejszego postępowania nie musi ona ponosić kosztów sądowych to nie można przyjąć aby ciążył na niej obowiązek ich uiszczenia. Z tego powodu jej żądania zwolnienia od kosztów sądowych jest bezzasadne i nie podlega uwzględnieniu. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.