II SA/Lu 897/13

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata D. D. o przyznanie wynagrodzenia za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a odmówić przyznania adwokatowi D. D. wynagrodzenia za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 lipa 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 897/13 skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w L. w piśmie z dnia 12 sierpnia 2014 r. powiadomiła Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że pełnomocnikiem skarżącego w niniejszej sprawie wyznaczyła adwokata D. D., która następnie sporządziła i wniosła skargę kasacyjną od wydanego w niniejszej sprawie wyroku. Sprawa ze skargi kasacyjnej została zarejestrowana pod sygnaturą akt I OSK 2697/14. Okręgowa Rada Adwokacka w W. pismem z dnia 17 czerwca 2016 r. powiadomiła adwokata J. P., że został wyznaczony do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygnaturze akt I OSK 2697/14. Z protokołu rozprawy z dnia 7 lipca 2016 r. wynika, że tego dnia skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjny reprezentował adwokat J. P. (zapewne omyłkowo protokół podaje adwokat M. P.; z zawiadomienia o rozprawie wynika, że skierowano je do adwokata J. P. i brak jest pełnomocnictwa dla adwokata M. P.). W piśmie z dnia 14 października 2016 r. adwokat D. D. wniosła o przyznanie wynagrodzenia za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, oświadczając, że nie zostało zapłacone w całości, ani w części. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl natomiast art. 253 § 3 p.p.s.a. jeżeli adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy ustanowiony w sposób wskazany w paragrafach 1 i 2 tego przepisu ma podjąć czynności poza siedzibą sądu orzekającego, właściwa okręgowa rada adwokacka, rada okręgowej izby radców prawnych, Krajowa Rada Doradców Podatkowych lub Krajowa Rada Rzeczników Patentowych, na wniosek ustanowionego adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, wyznaczy w razie potrzeby adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego z innej miejscowości. Regułą jest zatem, że to wyznaczony przez właściwą okręgową radę adwokacką, radę okręgowej izby radców prawnych, Krajową Radę Doradców Podatkowych lub Krajową Radę Rzeczników Patentowych adwokat, radca prawny, doradca podatkowy jak i rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie za czynności podejmowane w ramach pomocy prawnej udzielanej stronie z urzędu. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest ponadto pogląd, że adwokat, radca prawny, doradca podatkowy jak i rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną (por. np. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I GSK 2012/13 czy z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1648/08; wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 957/13 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przyjąć zatem należy, że w przypadku wyznaczenia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego jak i rzecznika patentowego w trybie art. 253 § 3 p.p.s.a., o ile udzielił rzeczywistej pomocy prawnej, to jemu należy się wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną. Nie mamy bowiem w tym przypadku do czynienia z substytucją. (tak samo P. Szustakiewicz, A. Skoczylas w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie I., C.H.Beck 2016, teza 6 komentarza do art. 235 – Legalis stan prawny na dzień 14 grudnia 2016 r.). Przenosząc te rozważania na grunt sprawy niniejszej należy zauważyć, że do dokonania czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyznaczony został adwokat J. P. i to on reprezentował skarżącego na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 r. Zatem to jemu a nie adwokatowi D. D. należy się wynagrodzenie za udział w dniu 7 lipca 2016 r. w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz art. 253 § 3 p.p.s.a. należało postanowić jak na wstępie.