II SA/Lu 90/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu scalania gruntów p o s t a n a w i a przyznać K. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata o wyznaczenie, którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej. Strona skarżąca na urzędowym formularzu symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła ona tym, że wraz z żoną zamieszkuje w domu o powierzchni [...] m2 i są właścicielami gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha [...] m, które nie przynosi dochodu. Strona skarżąca oświadczyła, że od września 2011 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Żona strony skarżącej również jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Strona skarżąca wezwana do wskazania źródła pochodzenia oraz wysokości środków finansowych, z których obecnie utrzymuje się wraz z żoną nie wskazała skąd środki te pochodzą i w jakiej są wysokości. Referendarz sądowy stwierdził, że: W myśl art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym prawo pomocy w zakresie całkowym przyznawane powinno być jedynie osobom rzeczywiście ubogim, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724). Do osób takich zalicza się strona skarżąca, która wraz z małżonką są osobami bezrobotnymi, którym nie przysługuje prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych. Oceny tej nie zmienia fakt nie wykazania przez stronę skarżącą źródła pochodzenia i wysokości środków finansowych, z których obecnie utrzymuje się wraz z małżonką, skoro są oni osobami bezrobotnymi, których gospodarstwo rolne nie przynosi dochodu. Obie te okoliczności decydują bowiem, że zaliczyć ich należy do grupy osób, które ze względu na okoliczności życiowe (utrata pracy przez stronę skarżącą we wrześniu 2011 r.) pozbawione zostały środków do życia. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.