II SA/Lu 906/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. K. i A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego uchyla zaskarżone postanowienie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. Burmistrz J. L. ustalił na wiosek "A" spółki z o.o lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o nr ewidencyjnym [...] położonej w północno – zachodniej części J. L. W dniu [...] lipca 2011r. do organu wpłynął wniosek A. K. i K. K. o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji z uwagi na brak zgody na budowę stacji. Wnioskodawcy wyjaśnili, że nie wiedzieli o planowanej budowie i decyzji i zamierzają wnieść odwołanie. Stwierdzili, że działanie stacji będzie miało negatywny wpływ na zdrowie, a także obniży wartość ich działki. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 58 § 1 i 2 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W ocenie organu wnioskodawcy nie uprawdopodobnili, że uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy. Kolegium stwierdziło, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony, oprócz inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości na której będzie lokalizowana inwestycja, zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W rozpoznawanej sprawie obwieszczenie o wydaniu decyzji Burmistrz J. L. zamieścił na oficjalnej stronie internetowej urzędu Miasta J. L., na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta i Starostwa Powiatowego w J. L., na tablicach ogłoszeń na terenie miasta oraz w miejscu i w pobliżu planowanego przedsięwzięcia. Ponieważ wnioskodawcy nie są właścicielami albo użytkownikami wieczystymi nieruchomości na której ma być lokalizowana inwestycja, ten sposób zawiadamiania był dla nich wiążący. Organ uznał zatem, że wnioskodawcy nie dopilnowali przysługujących im, jako stronom, praw. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. K. i K. K. ponownie stwierdzili, że nie wiedzieli o planowanej budowie, ponieważ nie mają komputera i dostępu do Internetu, a z uwagi na brak czasu nie chodzą do urzędu i nie czytają ogłoszeń. Stwierdzili, że żadnych ogłoszeń nie widzieli także w pobliżu miejsca inwestycji. O inwestycji nie zostali powiadomieni ani ustnie ani słownie, mimo, że ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania stacji. Nie wyjaśniono jej szkodliwości, nie zapytano o zdanie, ani nie zaproponowano zamiany działki, wypłaty czynszu, odszkodowania czy innej formy rekompensaty. Skarżący akcentowali, że po wybudowaniu stacji na tej działce nikt nie uzyska pozwolenia na budowę. Zwrócili uwagę, że stacja wpłynie negatywnie na ich zdrowie, tym bardziej, że w pobliżu zlokalizowane są już inne tego rodzaju obiekty, a także na walory Parku Krajobrazowego "Lasy Janowskie’’ oraz Zbiornik Wód Podziemnych Niecka Lubelska. Skarżący podnieśli ponadto, że budowa jest niezgodna z Planem Miejscowym, który utracił ważność w 2003r., brak jest wyliczeń i mapy aktualnego oraz przyszłego poziomu emisji promieniowania stacji, a także brak jest prawnego i umownego zabezpieczenia ewentualnych roszczeń finansowych z tytułu pogorszenia zdrowia oraz obniżenia wartości inwestycyjnej gruntów i obiektów po wybudowaniu stacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoją dotychczasową argumentację i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Przesłanki przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej zostały uregulowane w art. 58 § 1 i 2 kpa. Stosownie do tego przepisu w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności dla której określony był termin. Skoro powyższy przepis jako warunek formalny wniosku o przywrócenie terminu stanowi również dopełnienie uchybionej czynności, uzasadnione jest przekonanie, że brak ten podlega usunięciu w trybie art. 64 § 2 kpa ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2010r. V SA/Wa 1076/10 i z dnia 21 stycznia 2009r. V SA/Wa 1394/08 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, por. także postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2007r. II PZ 2/07 i 10 stycznia 2002r. III CZ 198/01 wydane na tle art. 169 § 3 kpc). Treść wniosku z dnia [...] lipca 2011r. nie pozwala na przyjęcie, że skarżący jednocześnie dopełnili wymaganej powinności. Wprawdzie przepis art.128 kpa nie wymaga dla odwołania szczególnej formy ani szczegółowego uzasadnienia, co oznacza, że wystarczające jest ogólne wyrażenie dezaprobaty dla rozstrzygnięcia, to jednak nie może mieć to miejsca w sytuacji, gdy przepis szczególny stanowi o koniecznej treści odwołania. Tak jest właśnie w sytuacji odwołania od decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zmianami ) stanowi, że odwołanie powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Zarzuty przeciwko decyzji należy rozumieć jako wskazanie uchybień, uzasadniających żądanie zawarte w odwołaniu, wynikających zarówno z przepisów prawa procesowego jak i materialnego. Z kolei określenie istoty i zakresu żądania oznacza obowiązek wskazania czy odwołanie dotyczy całej decyzji, jej części, uchylenia czy stwierdzenia nieważności w całości lub części. Jakkolwiek zgodzić się należy z poglądem, że ten szczególny formalizm nie powinien być interpretowany w sposób nadmierny, kolidujący z zasadą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, to bez wątpienia odwołanie powinno spełniać chociażby niezbędne warunki w tym zakresie. W sytuacji, gdy wnioskodawcy we wniosku ograniczają się wyłącznie do stwierdzenia, że działanie stacji będzie miało negatywny wpływ na zdrowie, a także obniży wartość ich działki, nie sposób uznać tej treści za odpowiadające warunkom odwołania od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oczywiste jest także, że braku tego nie konwaliduje odwołanie złożone wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skoro o przywróceniu terminu decyduje organ odwoławczy. Jeśli organ nie wykazał, że sam wniosek został złożony z naruszeniem 7 dniowego terminu określonego w art. 58 § 2 kpa, co skutkowałoby odmową przywrócenia terminu bez merytorycznego badania, winien był wezwać wnioskodawców do uzupełnienia wniosku, ze skutkiem określonym w art. 64 § 2 kpa. Rozpoznanie w tej sytuacji wniosku, obarczonego brakiem formalnym, stanowi naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270z e zmianami ) należało uchylić zaskarżone postanowienie. O kosztach nie orzeczono, wobec braku wniosku o ich przyznanie w trybie art. 210 § 1 cyt. ustawy. O skutkach braku wniosku w powyższym zakresie skarżący zostali pouczeni w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczonych 28 listopada 2011r.