II SA/Lu 925/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant referent stażysta Marzena Gawron, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2008 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania J. P., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazującą J. P. rozbiórkę budowanego bez wymaganego zgłoszenia, ogrodzenia działki Nr [...] położonej przy ul. P. w M. P., usytuowanego od strony ul. P. W motywach decyzji podano, że organ I instancji w trakcie przeprowadzonych w dniu 18 maja 2007 r. oględzin ustalił, iż J. P. wykonuje, bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi, ogrodzenie działki od strony ulicy. Ogrodzenie o długości 23,20 m i wysokości nie przekraczającej 1,90 m posiada pięć przęseł i furtkę od strony północnej bez wypełnień oraz bramę i furtkę w narożniku południowo-zachodnim wypełnione drewnianymi sztachetami. Fakt braku zgłoszenia zamiaru budowy inwestor tłumaczył tym, iż jego zdaniem, nie prowadzi budowy, lecz remont istniejącego od 20-30 lat drewnianego ogrodzenia. Nie podzielając stanowiska prezentowanego przez inwestora, organ I instancji potraktował wykonane roboty budowlane związane z budową ogrodzenia jako samowolę budowlaną, w celu jej zalegalizowania postanowieniem z dnia [...] – wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia określonych dokumentów. W złożonym odwołaniu J. P. podnosił, że sporne ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym lecz urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym, wobec czego podlega regulacjom zawartym w art. 50 i 51 Prawa budowlanego, a nie w art. 49b tej ustawy. Organ odwoławczy nie podzielił poglądu inwestora co do charakteru wykonanych robót uznał bowiem, że inwestor realizował nowy obiekt budowlany, a nie dokonywał remontu starego ogrodzenia Stwierdził także, iż przedmiotowe ogrodzenie jest samodzielnym zamierzeniem inwestycyjnym, którego funkcją jest oddzielenie działki od drogi publicznej bez względu na to, czy działka jest zabudowana czy nie. W świetle art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych. Inwestor budując ogrodzenie od strony ul. P. obowiązku tego nie dopełnił. W tej sytuacji właściwy organ przystąpił do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej obiektu przewidzianej w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. Skoro skarżący nie wykonał w zakreślonym terminie obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] i nie skorzystał z możliwości zalegalizowania wykonanej samowoli – organ nadzoru budowlanego był obowiązany orzec rozbiórkę – co wynika z art. 49b ust. 1 w związku z art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, nazwanej zażaleniem – J. P. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej przepisy prawa budowlanego oraz łączne rozpoznanie wszystkich spraw związanych ze współwłasnością nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...] w M. P. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał orzeczenia sądów administracyjnych mające - jego zdaniem – potwierdzać pogląd, iż ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym, a nie obiektem budowlanym wymagającym zgłoszenia. Ponadto zarzucał nierozważnie przez organ faktu prowadzenia postępowań administracyjnych i cywilnych związanych z przebudową przez uczestniczkę G. B. domu mieszkalnego na wspólnej nieruchomości oraz sprzeciwu skarżącego wobec tej budowy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, co wynika z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stwierdzić należy, że decyzja ta odpowiada prawu. Z poczynionych przez organy administracyjne ustaleń mających potwierdzenie w dowodach, a w szczególności protokole z oględzin przeprowadzonych w dniu 18 maja 2007 r. wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną oraz fotografii ogrodzenia drewnianego z 1994 r. wynika, że skarżący J. P. nie dokonując uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi rozpoczął budowę ogrodzenia działki od strony drogi publicznej – ul. P. Ogrodzenie o długości 23,20 m składało się z elementów stalowych osadzonych na betonowym cokole. Na części elementów stalowych zamontowano drewniane sztachety. Po wstrzymaniu prowadzonych robót przy budowie ogrodzenia – organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie dokumentów umożliwiających legalizację samowolnie prowadzonej budowy. Wobec niewykonania przez inwestora określonego w postanowieniu obowiązku uprawniony organ decyzją wydaną na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazał inwestorowi rozbiórkę obiektu – ogrodzenia działki od strony ulicy. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest będący w budowie obiekt budowlany bez wymaganego zgłoszenia. Skarżący przed przystąpieniem do realizacji ogrodzenia od strony ulicy nie dokonał zgłoszenia zamiaru budowy właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu, przez co dopuścił się samowoli budowlanej. W świetle art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Wykonane przez skarżącego prace stanowiły budowę nowego obiektu budowlanego w miejscu istniejącego drewnianego obrodzenia i ustalenie organu w tym względzie Sąd podziela. Prezentowany przez skarżącego w toku postępowania pogląd jakoby dokonywał on remontu ogrodzenia słusznie został uznany przez organ odwoławczy za chybiony w świetle poczynionych ustaleń. Zwrócić należy uwagę, że zamiar wykonania remontu istniejącego ogrodzenia od strony ulicy również wymagałby zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanego, co wynika z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Przy legalizacji tego rodzaju robót budowlanych miałyby zastosowanie przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W sprawie niniejszej dotyczącej legalizacji obiektu budowlanego prawidłowo organ administracji zastosował przepis art. 49b Prawa budowlanego odnoszący się do obiektów budowlanych lub ich części, będących w budowie lub wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Niespełnienie przez skarżącego wymagań określonych postanowieniem wydanym przez organ w trybie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego pociągało za sobą konieczność wydania nakazu rozbiórki wykonanej części obiektu budowlanego (ogrodzenia od strony ulicy). Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że są one niezasadne. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądowego, które Sąd w niniejszym składzie podziela ogrodzenie stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego (patrz wyrok NSA z 28 marca 2007r. II OSK 550/06, ONSA i WSA 1/2008 poz. 5, wyrok NSA z 13 lutego 2002 r., SA/Bk 1416/01 niepublikowane). Odosobniony pogląd wyrażony w wyroku cytowanym w skardze wiąże w sprawie, w której został wydany. Jak już wyżej wskazano przedmiotem niniejszej sprawy jest wyłącznie budowa ogrodzenia działki od strony ulicy. Organ administracyjny orzekać mógł w jednym postępowaniu w stosunku do jednego obiektu. W żadnym razie nie był uprawniony do łącznego rozpatrzenia legalności budowy wszystkich obiektów realizowanych na wspólnej nieruchomości oraz rozważania istniejących między współwłaścicielami działki sporów. Ponadto z akt sprawy nie wynika, by skarżący składał wniosek o wyłączenie pracowników organów administracji od rozpoznania sprawy. Z powyższych względów Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga jako pozbawiona podstaw prawnych podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).