II SA/Lu 93/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. i A. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - w zakresie wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania skarżącym prawa pomocy. Z. B. i A. B. wnieśli w dniu 8 stycznia 2015r. (data stempla pocztowego, k. 6) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wraz z wnioskiem o "zwolnienie z kosztów sądowych". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa niepodlegające różnej wykładni w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jako wniesiona z uchybieniem terminu. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Tymczasem zaskarżona decyzja z dnia [...]. została doręczona skarżącym w dniu 11 września 2012r. (skierowana do Z. B., a odebrana przez jego żonę – A. B. – k. 8 akt admin.), natomiast skarga w niniejszej sprawie została wniesiona dopiero w dniu 8 stycznia 2015r., a zatem po upływie ustawowego terminu. Dodatkowo należy wskazać, że skarżąca A. B. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym jako strona ani nie wykazała interesu prawnego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, co świadczy o braku jej legitymacji procesowej, co również przemawia za niedopuszczalnością jej skargi (zob. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2012r., II GSK 965/12). Z tych względów stwierdzić należy, że skarga jest oczywiście bezzasadna, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy. Sąd odstąpił przy tym od przesłania skarżącym urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF") ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.