II SA/Lu 943/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 stycznia 2007r. sprawy ze skargi A. i W. małżonków S. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z § 31 ust 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Starosty z dnia [...] znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu K. P. pozwolenia na budowę zbiornika na ścieki sanitarne i przyłącze kanalizacyjne do budynku sklepu na działce nr ewid. 917/2 położonej w m. Z. (usytuowanego bezpośrednio przy granicy pasa drogowego drogi gminnej nr 1054), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podniósł, iż decyzją z dnia [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił K. Pe. pozwolenia na budowę zbiornika na ścieki sanitarne i przyłącze kanalizacyjne do budynku sklepu na działce nr ewid 917/2 w miejscowości Z. gm. M.. Od decyzji tej odwołała się A. S.. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Wojewoda . podniósł, iż zgodnie z postanowieniami § 31 ust 1 pkt 3 warunków technicznych odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi od szczelnych zbiorników do gromadzenia nieczystości powinna wynosić - 15 m. Z projektu zagospodarowania działki budowlanej stanowiącego integralną część zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że warunek ten został zachowany. Podniesiony w odwołaniu zarzut, że na sąsiedniej działce istnieje magazyn spożywczy w miejscu budynku gospodarczego jest gołosłowny, gdyż nie został poparty żadną decyzją o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania tego obiektu, lub pozwoleniem na przebudowę tego budynku. Z dokumentów wynika zaś, że projekt budowlany jest zgodny z ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. M.. Do projektu budowlanego jest dołączone oświadczenie projektanta, że projekt został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie, przez osoby posiadające odpowiednie przygotowanie zawodowe do projektowania. W związku z tym, odwołując się do przepisu art. 35 ust. 4 ustawy Prawa budowlane wskazano, iż organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. A. S. i W. S. zaskarżyli tą decyzję występując ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżonej decyzji zarzucali naruszenie przepisów prawa budowlanego odnoszących się do minimalnych odległości, jakie powinny być zachowane od obiektów zbiornika na ścieki sanitarne i przyłącza kanalizacyjnego od budynku magazynu artykułów spożywczych, jak również naruszenie przepisów postępowania o możliwości zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy z ich wniosku o zmianę sposobu użytkowania z budynku gospodarczego na magazyn artykułów spożywczych. Skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty . W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty , przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wydane one zostały w sposób prawidłowy i nie naruszają prawa. Orzekając w granicach sprawy, Sąd uznał, iż brak jest podstaw, aby zakwestionować zaskarżoną decyzje oraz decyzję organu I instancji. Wbrew, zarzutowi skarżących o naruszeniu przepisów prawa budowlanego w zakresie odnoszącym się do niezachowania minimalnych odległości między obiektami budowlanymi, tj. między zbiornikiem na ścieki sanitarne i przyłączem kanalizacyjnym, a budynkiem magazynu artykułów spożywczych, zarzut ten uznać należy za nietrafny. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, iż: 1) w dniu 25 października 2005 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę zbiornika ścieków i przyłącza kanalizacyjnego do budynku sklepu na działce nr 917/2 w miejscowości Z. Gm. M.; 2) decyzją z dnia [...]. Starosta zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę; 3) w związku z odwołaniem A. S. złożonym od tej decyzji Wojewoda decyzją z dnia [...]. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, podnosząc w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia naruszenie § 36 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 4) w rezultacie wystąpienia inwestora z dnia 29 czerwca 2006 r., Starosta Zamojski na podstawie przepisu art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 2006 r. Prawo budowlane, wystąpił do Ministra Budownictwa z wnioskiem w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, po czym na podstawie upoważnienia Ministra Budownictwa z dnia 26 lipca 2006 r., postanowieniem z dnia [...] udzielił zgody na odstępstwo od przepisu § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, w zakresie dotyczącym usytuowania obiektu budowlanego bezpośrednio przy granicy pasa drogowego drogi gminnej nr 1054; 5) podejmując postępowanie w sprawie, zawieszone na wniosek inwestora w związku z jego wystąpieniem o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, w dniu 9 sierpnia 2006 r. organ I instancji zawiadomił strony o ponownym postępowaniu w sprawie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę; 6) Starosta i decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę, co nastąpiło po uprzednim podjęciu czynności sprawdzających określonych przepisem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a Wojewoda decyzję tą utrzymał w mocy. W związku z powyższym, gdy zważyć również na fakt, iż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy , a jej lokalizacja bezpośrednio przy granicy pasa drogowego drogi gminnej nr 1054 nastąpiła na podstawie wydanego zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane postanowienia udzielającego zgody na odstępstwo od przepisów § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należało uznać, iż brak było jakichkolwiek podstaw, dla których można byłoby zakwestionować decyzję organów architektoniczno – budowlanych I i II instancji. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej orzekały na podstawie przepisu art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który nakazuje uprawnionemu organowi przez przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdzenie: zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno budowlanymi; kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w przepisie art. 12 ust. 7 ustawy; wykonania – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu – przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Analiza akt sprawy nie daje podstaw, aby w wyżej wskazanym zakresie zarzucić organom administracji architektoniczo – budowlanej uchybienie dyspozycji przepisu art. 35 ust. 1 ustawy. O podejmowaniu tych działań świadczy przecież pierwotne uchylenie decyzji Starosty , następnie zaś prowadzenie na wniosek inwestora postępowania w trybie przepisu art. 9 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, w rezultacie których to działań inwestor złożył poprawiony projekt budowlany, który następnie został sprawdzony. Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy, organ administracji publicznej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W kontekście zarzutu o naruszeniu przepisów techniczno – budowlanych w zakresie odnoszącym się do niezachowania odległości zbiornika na ścieki i przyłącza kanalizacyjnego od budynku skarżących, podnieść należy, iż niezależnie od wyżej już przywołanych argumentów, zarzut ten jest niezasadny także w świetle przepisu § 36 przywoływanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury Z ust. 1 pkt 1 § 36 rozporządzenia wynika, iż odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych powinna wynosić, co najmniej 15 m. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, zwłaszcza zaś z części graficznej projektu budowlanego, tj. planu zagospodarowania terenu (mapy do celów projektowych) i planu sytuacyjnego jednoznacznie wynika, iż wskazany warunek wynikający z przepisów techniczno – budowlanych został spełniony. Zarzut skarżących nie jest więc zasadny. Odnosząc się do zarzutu skarżących, że przedmiotowa inwestycja aktualnie realizowana jest z naruszeniem zachowania wskazanej wyżej odległości 15 m, podkreślić należy, iż jest to kwestia obojętna z punktu widzenia oceny zaskarżonej decyzji, która dotyczy pozwolenia na budowę. Ocena kwestii realizacji inwestycji z ewentualnym odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę należy do właściwych organów nadzoru budowlanego, nie zaś do organów administracji architektoniczno – budowlanej. Na marginesie, zwrócić należy uwagę, że jak wynika z adnotacji na planie zagospodarowania terenu skarżący, jako właściciele działki nr 917/1, sąsiadującej z działką inwestora nie zezwolili na wejście na grunt i dokonanie pomiarów. Według Sądu, nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia przepisów postępowania, co według skarżących miało nastąpić w związku z nierozważeniem zasadności zawieszenia postępowania prowadzonego z wniosku inwestora, do czasu rozstrzygnięcia sprawy z ich wniosku o zmianę przeznaczenia budynku gospodarczego. Wbrew wywodom skarżących, przepis art. 97 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, nie daje podstaw do zawieszenia postępowania, w związku z podnoszonymi przez nich okolicznościami. W świetle przesłanek wskazanych w pkt 1 - 4 § 1 art. 97 kpa, nie mogą być one uznane za podstawę zawieszenia postępowania administracyjnego. Należało więc uznać, iż brak jest podstaw, aby zakwestionować zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.