II SA/Lu 950/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata G. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zaliczki alimentacyjnej p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rzecz adwokata G. S. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w L. przy ul. [...] tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 219,60 (dwieście dziewiętnaście 60/100) złotych, w tym tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 39,60 (trzydzieści dziewięć 60/100) złotych za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 31 lipca 2008 r. adwokat G. S., wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w L. pełnomocnikiem z urzędu skarżącego W. K., wniósł o przyznanie według norm przypisanych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Do pisma powyższego wnioskodawca dołączył opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie niniejszej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 czerwca 2008 r. Pismo wnioskodawcy zawiera oświadczenie, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały uiszczone w całości ani w części. Akta sprawy niniejszej zawierają pełnomocnictwo udzielone wnioskodawcy przez skarżącego. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłacone pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z unormowaniem §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynagrodzenia adwokata wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Jak wynika z akt sądowoadministracyjnych niniejszej sprawy wnioskodawca ustanowiony został pełnomocnikiem skarżącego po wydaniu w niniejszej sprawie wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie a więc na etapie postępowania międzyinstancyjnego. Wnioskodawca nie reprezentował, więc skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji. Z tego powodu jak i biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie wynagrodzenie wnioskodawcy za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 75% stawki minimalnej określonej w punkcie 1 litera c) ustępu 1 paragrafu 18 rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia wynosi 240 złotych, zatem wynagrodzenie wnioskodawcy stanowić będzie 75% tej kwoty powiększone stosowanie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatek od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 22% (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 2 ust. 3 rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.