II SA/Lu 96/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi T.Z. w przedmiocie wymierzenia Staroście grzywny za niewykonanie wyroku Sądu I. wymierza Staroście grzywnę w wysokości 8.000 (osiem tysięcy) złotych za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydanego w dniu 26 września 2006 r. w sprawie II SAB/Lu 30/06; II. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego T.Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania. T.Z. wniósł w dniu 26 stycznia 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie domagając się, na podstawie art. 154 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymierzenia Staroście grzywny z tytułu niewykonania wyroku Sądu z dnia 26 września 2006 r., wydanego w sprawie II SAB/Lu 30/06. Zarzucił organowi nie wydanie decyzji, pomimo złożenia przez niego w dniu 19 stycznia 2007 r. wezwania do wykonania orzeczenia Sądu. Starosta wezwany przez Sąd do udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania całości akt administracyjnych sprawy, złożył pismo z dnia 21 lutego 2007 r., w którym wyjaśnił, że decyzja o zwrocie części wywłaszczonej nieruchomości położonej w L. obręb [...], arkusz 4 oznaczonej na planie stanowiącym dokumentację geodezyjno-rozliczeniową dawnej działki nr [...] jako działka nr [...], stanowiącej własność Gminy, została wydana w dniu [...] r. Organ wyjaśnił, że niedochowanie terminu wykonania wyroku, który upłynął w dniu 11 stycznia 2007 r. wynikało z faktu, iż akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem zwrócone zostały do Starostwa w dniu 22 grudnia 2006 r. Ponadto pracownik zajmujący się ta sprawą przebywał na urlopie do dnia 2 stycznia 2007 r., co spowodowało dwutygodniowe opóźnienie w załatwieniu sprawy. W dniu 1 marca 2007 r. T.Z. złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania. Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. pełnomocnik Starosty potwierdziła, że do dnia rozprawy nie zostały wydane decyzje w przedmiocie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości o nr ewid. [...] i [...] oraz złożyła pismo procesowe z dnia 6 kwietnia 2007 r. W piśmie tym pełnomocnik organu wyjaśniła, że sprawę niniejszą prowadziły dwie pracownice o wieloletnim doświadczeniu, które do czasu sprawy T.Z. wykonywały swe zadania nienagannie. Jednakże w toku kontroli wewnętrznej, podjętej na skutek pisma skarżącego z dnia 19 stycznia 2007 r., ustalono, że pracownice te zataiły przed Starostą fakt wytoczenia przeciw niemu skargi na bezczynność, co spowodowało, iż o skardze tej Starosta dowiedział się dopiero w dniu 22 lutego 2007 r. Pełnomocnik organu wskazała również, iż takie postępowanie podległych Staroście pracownic uniemożliwiło mu wyegzekwowanie wykonania na czas przedmiotowego wyroku. Starosta podjął kroki zapobiegawcze, by podobne uchybienia nie powtórzyły się w przyszłości, zaś pracownice winne tym zaniedbaniom zostały przeniesione na inne, mniej odpowiedzialne stanowiska, bądź rozwiązano z nimi umowę o pracę. Ponadto pełnomocnik Starosty podniosła, iż jeśli zważyć na art. 286 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przekroczenie terminu do wykonania wyroku Sądu było nieznaczne. Na podstawie bowiem tego przepisu termin do wykonania wyroku Sądu z dnia 26 września 2006 r. upłynął w dniu 22 stycznia 2007 r., gdyż akta sprawy zostały doręczone Staroście w dniu 22 grudnia 2006 r. Zatem decyzja z dnia 24 stycznia 2007 r. została wydana z niewielkim opóźnieniem. Nadto, jak podkreśla pełnomocnik Starosty, decyzję wydano przed wniesieniem skargi do Sądu, co w świetle art. 154 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dodatkowo uzasadnia wniosek o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie zgodności z obowiązującym prawem, do czego uprawniony jest w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Skargę należy uznać za prawnie uzasadnioną. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że wyrokiem z dnia 26 września 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 30/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.Z. na bezczynność Starosty w przedmiocie nie rozpatrzenia wniosku o zwrot wywłaszczonych nieruchomości, położonych w L o nr ewid. [...] ,[...] i [...], zobowiązał Starostę do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie w terminie trzydziestu dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Mimo wezwania przez skarżącego T.Z. do wykonania wyroku Sądu, Starosta w zakreślonym przez Sąd terminie nie wykonał nałożonego na niego obowiązku. Zgodnie z art. 154 § 1, 3 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: ustawa), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przepis ten, w odróżnieniu od przepisu art. 31 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), przewiduje obligatoryjnie wymierzenie grzywny organowi w przypadku ziszczenia się przesłanek w tym przepisie wskazanych. Przepis ten nie pozostawia również wątpliwości, iż nawet późniejsze wykonanie wyroku Sądu, a więc po wniesieniu skargi, choćby przed wydaniem przez Sąd orzeczenia w sprawie, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Ustawodawca obligując Sąd do wymierzenia grzywny w sytuacji, gdy zostały spełnione przesłanki określone w art. 154 § 1 ustawy, określa jedynie maksymalną wysokość tej grzywny, do uznania Sądu pozostawiając wymiar grzywny, którą można orzec za niewykonanie wyroku Sądu w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2006 r. (M.P. Nr 12, poz. 125) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2006 r. wyniosło 2.477,23 złotych. Ta kwota stanowi zatem podstawę do ustalenia przez Sąd wysokości grzywny w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie organ w dniu 24 stycznia 2007 r., a więc po upływie zakreślonego przez Sąd terminu, wydał decyzję o zwrocie części wywłaszczonej nieruchomości, oznaczonej nr ewid. [...], położonej w L., na rzecz spadkobierców J.Z., tj. T.Z. A.C. i P.Z.. Organ ten nie wydał natomiast do dnia rozpoznawania niniejszej sprawy decyzji dotyczących pozostałych dwóch działek o nr ewid. [...] i [...] o których była mowa w wyroku z dnia 26 września 2006 r. W tej sytuacji spełnione zostały przesłanki wymierzenia grzywny Staroście za niewykonanie przedmiotowego wyroku określone w art. 154 § 1 ustawy. Sąd zatem w świetle powołanych przepisów ustawy był zobligowany do wymierzenia temu organowi grzywny. Wymierzając grzywnę w wysokości niższej niż maksymalny wymiar tej grzywny wskazany w art. 154 § 6 ustawy, Sąd wziął pod uwagę, iż akta sprawy zostały zwrócone do organu w dniu 22 grudnia 2006 r., a zatem termin trzydziestodniowy na wykonanie wyroku Sądu upłynął w dniu 21 stycznia 2007 r. O ile można uznać niewielkie opóźnienie, z jakim została wydana decyzja z dnia 24 stycznia 2007 r. o zwrocie działki nr ewid. [...], za okoliczność przemawiającą za niskim wymiarem grzywny, to zdaniem Sądu nie ma żadnych okoliczności usprawiedliwiających brak wydania rozstrzygnięcia do chwili obecnej odnośnie dwóch pozostałych działek o nr ewid. [...] i [...] W ocenie Sądu wymierzenie Staroście grzywny w kwocie 8.000,00 zł, to jest w wysokości przewyższającej trzykrotność jej stawki podstawowej, stanowić będzie sankcję na tyle dotkliwą, że zapobiegnie w przyszłości nie wywiązywaniu się przez ten organ z obowiązku wykonywania orzeczeń sądowych. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 154 § 1 i 6 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.