II SA/Lu 960/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzewa w zakresie wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki rachunkowej występującej w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2012r., sygn. akt II SA/Lu 960/11 p o s t a n a w i a odmówić sprostowania sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2012r. w sprawie II SA/Lu 960/12. Pełnomocnik skarżącej, ustanowiony w ramach prawa pomocy, [...] A. L. złożył w dniu 6 marca 2013r. wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki rachunkowej występującej w drugim punkcie sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2012r. w sprawie II SA/Lu 960/12 tj. w części dotyczącej wynagrodzenia [...] za pomoc prawną świadczoną z urzędu. We wskazanym wyroku Sąd przyznał [...] tytułem takiego wynagrodzenia kwotę 295, 20 zł, zaś zdaniem skarżącego należna kwota powinna wynosić 3.600 zł, co wynika z § 6 pkt 6 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokacie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, Sąd popełnił zatem oczywistą omyłkę rachunkową, która podlega sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 156 § 1 P.p.s.a. sprostowaniu podlegają wyłącznie oczywiste omyłki. Tylko zatem błąd rachunkowy wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych podlega sprostowaniu. (por. postanowienie SN z dnia 21 czerwca 1967r., II CZ 48/67, OSNCP 1968, nr 1 , poz. 10). Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Błąd, na który w niniejszej sprawie powołuje się adwokat, dotyczący wysokości przyznanego mu w wyroku wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu nie wynika z nieprawidłowych wyliczeń, lecz z innej, niż wskazana przez adwokata, podstawy prawnej. Zarzut nieprawidłowej podstawy prawnej nie może natomiast być okolicznością usprawiedliwiającą sprostowanie wyroku, lecz może być podnoszony we właściwym środku zaskarżenia. Z tych względów, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.