II SA/Lu 962/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...]r. w przedmiocie uchylenia decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...]r. [...] i przyznania zasiłku stałego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. D. M. wniosła w sprawie II SA/Lu 658/12 skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., znak: [...] uchylającą decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...]r. uchylającą szereg decyzji o przyznaniu jej zasiłków stałych i okresowych oraz o zmianie wysokości tych zasiłków i orzekającej o przyznaniu świadczeń w innych wysokościach. W dniu [...]r. skarżąca złożyła pismo, w którym zwróciła się z prośbą, by " w dniu [...]r. na posiedzeniu Sądu w sprawie jej skargi nie była rozpatrywana decyzja z [...]r. (nr decyzji [...]) wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (...)", lecz później wydane przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej decyzje z dnia [...]r. w tym m.in. decyzja uchylająca decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...]r. nr [...] i przyznająca jej zasiłek stały. Wobec powyższego postępowanie sądowe w sprawie II SA/Lu 658/12 zostało umorzone (Sąd postanowił uznać, że w piśmie z dnia [...]r. skarżąca cofnęła skargę), natomiast uzasadnione stało się przyjęcie, że w piśmie tym skarżąca wniosła odrębne skargi na poszczególne decyzje Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...]r., w tym na decyzję uchylającą decyzję tegoż organu z dnia [...]r. nr [...] i przyznającą jej zasiłek stały, która jest przedmiotem niniejszego postępowania. Sąd zważył, co następuje: Skarga na powyższą decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej nie może być rozpoznana merytorycznie, bowiem jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Obowiązujące przepisy co do zasady przewidują dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne - zgodnie z art. 127 § 1 i 2 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym do rozpatrzenia odwołania właściwy jest organ administracyjny wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. (art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270, zwanej dalej P.p.s.a.). Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (decyzji, zażalenia) od orzeczenia organu I instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu I instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą decyzji wydanej przez organ II instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego. W świetle powyższego, skoro od zaskarżonej decyzji wydanej przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, działającego jako organ I instancji, przysługiwało (na podstawie powołanego art. 127 § 1 i 2 K.p.a.) odwołanie do organu wyższej instancji tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, to kontrola legalności tej decyzji byłaby dopuszczalna tylko w razie zaskarżenia również decyzji organu wyższego stopnia, wydanej po rozpoznaniu odwołania, a sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. W konsekwencji skarga, której przedmiotem jest wyłącznie decyzja organu I instancji nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.