II SA/Lu 970/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. W skardze na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [..] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, A. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu uzasadniony jest faktem, że organ I instancji nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności, które uzasadniałyby natychmiastowe wprowadzenie decyzji do wykonania. W ocenie strony skarżącej – wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, a jedynie poddane wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest niezbędność niezwłocznego wprowadzenia decyzji w życie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. Następstwa wynikające ze zwolnienia ze służby nie stanowią trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał też, aby zaszło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo jedynie wskazania wymaga, że skarżący został już zwolniony ze służby. Skutki tej decyzji mogą być zniwelowane jedynie wówczas, gdy skarga zostanie uwzględniona (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08). Kwestia zgodności z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego nie może być jednakże przedmiotem badania przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.