II SA/Lu 980/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. T.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr SKO.[...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - w zakresie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez: C. G., Klub Ekologiczny "G. Ś." w K. oraz Stowarzyszenie w N., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta N. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy miasta N. w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] L. – N. – B., jako połączenie dróg wojewódzkich nr [...] i [...] w wariancie I (preferowanym przez inwestora – Zarząd Dróg Wojewódzkich w L.). Powyższa decyzja została doręczona odwołującym oraz inwestorowi za pośrednictwem Poczty Polskiej. Jednocześnie organ odwoławczy podał do wiadomości informację o wydaniu przedmiotowej decyzji w drodze obwieszczenia zamieszczonego na tablicy ogłoszeń w siedzibie Kolegium w dniach od [...] stycznia 2017 r. do [...] lutego 2017 r. oraz na stronie internetowej Kolegium ). W dniu [...] września 2017 r. (data nadania – k. 4 akt sądowych) Z. T.-S. – reprezentowana przez radcę prawnego B. T. – wniosła za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na ww. decyzję ostateczną. W skardze tej skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, kwestionując, jakoby zaskarżona decyzja została kiedykolwiek obwieszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z § 2 powołanego artykułu na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Na wstępie stwierdzić należy, że brak jest jakichkolwiek podstaw by kwestionować fakt dokonania obwieszczenia zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze . Organ administracji załączył bowiem do akt sprawy odpis przedmiotowego obwieszczenia datowanego na [...] stycznia 2017 r., opatrzonego adnotacją, że obwieszczenie to "zamieszczono w BiP i wywieszono na tablicy ogłoszeń od [...].01.2017 do [...] lutego 2017 r.". W świetle zaś art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) tryb obwieszczenia określony w art. 49 k.p.a. jest właściwym trybem doręczenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w postepowaniu, w którym liczba stron przekracza 20, co niewątpliwie ma miejsce w przypadku inwestycji drogowej będącej przedmiotem niniejszej sprawy, tj. budowy obwodnicy miasta Nałęczów w ciągu drogi wojewódzkiej. Skoro natomiast obwieszczenia zaskarżonej decyzji dokonano w dniach od 31 stycznia 2017 r do 14 lutego 2017 r., to zgodnie z art. 49 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) skutek doręczenia tej decyzji stronom postepowania (poza stronami, którym decyzję tę doręczono za pośrednictwem Poczty Polskiej) nastąpił z dniem 14 lutego 2017 r. W tej sytuacji nie może budzić żadnych wątpliwości, że skarżąca, składając skargę dopiero w dniu 15 września 2017 r., uchybiła 30-dniowemu terminowi do dokonania tej czynności, określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a. Ubocznie należy zauważyć, że zawarte w skardze twierdzenia zmierzające do podważenia faktu obwieszczenia zaskarżonej decyzji, w istocie odnoszą się do obwieszczenia decyzji organu pierwszej instancji, nie zaś zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Ponadto wypada zwrócić uwagę, że ewentualne wątpliwości odnośnie skuteczności doręczenia w drodze obwieszczenia decyzji organu odwoławczego i tak nie mogłyby się przekładać na stwierdzenie braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, lecz musiałyby prowadzić do zakwestionowania samego otwarcia biegu tego terminu, co oznaczałoby z kolei, że wniosek o jego przywrócenie jest niedopuszczalny. Jak wynika z powołanego na wstępie przepisu art. 87 § 2 p.p.s.a., warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku jej winy w jego uchybieniu. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z tym, że strona powinna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. W judykaturze przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 577/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie Sądu argumentacja skarżącej w żaden sposób nie świadczy o braku jej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała bowiem, że nawet przy zachowaniu należytej dbałość o własne sprawy, nie mogła powziąć wiadomości o wydaniu zaskarżanej decyzji z prawidłowo dokonanego jej obwieszczenia. W tym stanie rzeczy wniosku skarżącej nie sposób uznać za uzasadniony. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.