II SA/Lu 984/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. W. z dnia 24 czerwca 2012 r. i z dnia 16 stycznia 2013 r. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia ekspertyzy technicznej p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu A. W. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Radca prawny A. W. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego w skardze kasacyjnej z dnia 24 czerwca 2012 r. oraz piśmie z dnia 16 stycznia 2013 r. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej. Wnioski zawierają oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty pomocy prawnej nie zostały uiszczone w całości ani w części. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z unormowaniem §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna opłaty za czynności radcy prawnego wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie, treść §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 75% stawki minimalnej określonej w §14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli skargę kasacyjną sporządził i wniósł radca prawny, który nie prowadził sprawy przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawca nie prowadził niniejszej sprawy skarżącego w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to on w toku postępowania w drugiej instancji sporządził i wniósł skargę kasacyjną stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawca powinien otrzymać za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 75% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 75% z kwoty 240 złotych powiększone stosownie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 221,40 złotych. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.