II SAB/Lu 105/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. D. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do załatwienia wniosku K. D. z dnia 22 kwietnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej; III. zasądza od Wójta Gminy na rzecz K. D. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. K. D. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy S. polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. o udzielenie informacji publicznej poprzez wskazanie liczby korespondencji zewnętrznej, która wpłynęła do Urzędu Gminy S. w 2015 r. oraz udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy oprócz tradycyjnego sposobu prowadzenia akt spraw, wspierany jest on jednocześnie systemem elektronicznym i podanie nazwy tego systemu. Skarżący wniósł o przekazanie powyższych informacji za pośrednictwem poczty elektronicznej. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i wyjaśnił, że złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek został odebrany z opóźnieniem na skutek przeoczenia pracowników urzędu gminy. Wskazał następnie, że udzielił skarżącemu żądanych informacji w tym samym dniu, w którym wpłynęła do niego skarga na bezczynność, tj. w dniu [...] czerwca 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Wójt Gminy S. dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności w zakresie wniosku K. D. o udostepnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie, w myśl § 1a tego przepisu, sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm., dalej u.d.i.p.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej. W świetle art. 11a pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.), wójt jest organem gminy. Jest zatem niewątpliwie podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. W ocenie sądu nie budzi również wątpliwości, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. Bezspornie bowiem informacja o liczbie korespondencji zewnętrznej, która wpłynęła do Urzędu Gminy S. w 2015 r. oraz o sposobie prowadzenia akt spraw w tym urzędzie, dotyczy trybu działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, a zatem jest informacją publiczną, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a/ u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W tym samym terminie, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, o ile stwierdzi, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, na przykład wynikające z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, określonych w art. 5 ustawy W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., Wójt Gminy S. nie podjął czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu skarżącemu żądanych informacji w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem ani nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia tych informacji. Wójt udzielił skarżącemu wnioskowanych informacji dopiero w dniu [...] czerwca 2016 r., po tym, jak otrzymał skargę na bezczynność w tym przedmiocie. Organ ten był zatem bezczynny w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Jednak w związku z tym, że wójt przestał tkwić w bezczynności już po wniesieniu skargi, a przed datą orzekania przez sąd, brak było podstaw do zobowiązania tego organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r. w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Postępowanie sądowe w tym zakresie zatem podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63), jeśli organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, już po wniesieniu skargi na bezczynność, zastosowanie znajduje przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nakazujący sądowi umorzenie postępowania, które stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Z uwagi na to, że czternastodniowy termin na rozpoznanie wniosku skarżącego został przekroczony w sposób nieznaczny, tj. o niespełna dwadzieścia sześć dni, sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu w tej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1805). W myśl ostatniego z powołanych przepisów, opłatę składającą się na wynagrodzenie radcy prawnego ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt c/ powołanego wyżej rozporządzenia, opłata maksymalna w niniejszej sprawie wynosi 480 zł. Nakład pracy pełnomocnika skarżącego w niniejszej sprawie uzasadniał przyznanie skarżącemu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości połowy tej opłaty, tj. w kwocie 240 zł. Z tych względów sąd orzekł, jak w sentencji.