II SAB/Lu 111/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na przewlekłość postępowania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. w przedmiocie dostosowania budynku Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. do obsługi osób niepełnosprawnych - w zakresie wniosków R. O.: o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt [..], o sprostowanie tego postanowienia oraz o jego wykładnię p o s t a n a w i a I. odmówić uzupełnienia postanowienia; II. odmówić sprostowania postanowienia; III. odmówić wykładni postanowienia. Postanowieniem z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt [..] Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odrzucił jako niedopuszczalną skargę R. O. na przewlekłość postępowania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. w przedmiocie dostosowania budynku Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. do obsługi osób niepełnosprawnych. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o trybie i sposobie jego zaskarżenia doręczono skarżącej w dniu 13 listopada 2014 r. (potwierdzenie odbioru – k. 29). W dniu 14 listopada 2014 r. skarżąca złożyła do Sądu wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia "poprzez orzeknięcie w części nim nie objętej". Jednocześnie skarżąca zażądała wyznaczenia terminu rozprawy i umożliwienia jej przedstawienia swojego stanowiska w sprawie. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w wydanym postanowieniu o odrzuceniu jej skargi na przewlekłość postępowania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L., Sąd nie wypowiedział się i nie orzekł "co do naruszenia art. 10 i art. 73 § 1-1a k.p.a.", poprzez uniemożliwianie skarżącej osobistego wypełniania jej praw określonych tymi przepisami w budynku Ośrodka. Następnie w dniu 17 listopada 2014 r. skarżąca złożyła do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. pismo, w którym ponowiła wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 29 października 2014 r., dodatkowo wnosząc o "wykładnię w/w postanowienia i o rozstrzygnięcie wątpliwości", a także o "sprostowanie niedokładności, błędu, omyłki w odniesieniu do w/w postanowienia" poprzez: "1) pisemne przedstawienie jakie wszystkie i rzeczywiste treści kryją się pod sformułowaniem w/w "zaniedbania" zamieszczonym w postanowieniu [...] z dnia 29.X.2014 r. wobec faktu, że ja w swoich pismach nie opisywałam w/w zaniedbań, a opisywałam niedopełnienia obowiązków w rozumieniu też art. 231 k.k., 2) zawarcie podstawy prawnej rozstrzygnięcia o możliwości skierowania w/w "zaniedbania" do dalszego załatwiania." Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zważył, co następuje: Wnioski skarżącej odnoszące się do wszystkich powołanych przez nią trybów rektyfikacji wydanego w niniejszej sprawie postanowienia z dnia 29 października 2014 r. o odrzuceniu skargi na przewlekłość postępowania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L., są bezzasadne. W szczególności brak jest podstaw do uzupełnienia tego postanowienia w zakresie wskazanym przez skarżącą. Zgodnie z 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeśli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na podstawie zaś art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z powołanych przepisów wynika, że strona może domagać się uzupełnienia postanowienia jedynie w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Żadna z powyższych przesłanek uzupełnienia postanowienia nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Skarżąca – jak wynika z jej wniosku – w istocie domaga się bowiem uzupełnienia uzasadnienia zapadłego postanowienia, poprzez dokonanie przez Sąd merytorycznej oceny zarzutów skargi, podczas gdy skarga ta, w uwagi na jej niedopuszczalność, nie mogła zostać merytorycznie rozpoznana i została tym postanowieniem odrzucona. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi natomiast wątpliwości, że wniosek o uzupełnienie postanowienia złożony w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. nie może zmierzać ani do zmiany rozstrzygnięcia, ani też do uzupełnienia jego uzasadnienia (por. m. in. wyrok NSA z 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 2344/10, Lex nr 821399). Na uwzględnienie nie zasługuje również wniosek skarżącej o sprostowanie przedmiotowego postanowienia. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 p.p.s.a. – sprostowaniu podlegają jedynie niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a takie w spornym postanowieniu nie wystąpiły. Oddaleniu podlega również wniosek R. O. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści postanowienia z dnia 29 października 2014 r., a więc o jego wykładnię. Konieczność dokonania wykładni, przewidziana w art. 158 p.p.s.a., zachodzi bowiem wówczas, gdy treść orzeczenia sformułowana jest w sposób niejasny i może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001r., II SAB 57/98, LEX nr 75533). Wniosek o wykładnię nie może natomiast zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego ani do jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04; z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FZ 33/08; z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02 – publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; a także postanowienie SN z dnia 8 stycznia 1998r., III AO 25/97, publ. OSNP 1999/4/151, Lex nr 35059). W ocenie Sądu, taki właśnie charakter ma argumentacja wniosku skarżącej. Rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi, zawarte w postanowieniu z dnia 29 października 2014 r., nie może zaś budzić żadnych wątpliwości. Ubocznie wypada wyjaśnić, że jeżeli skarżąca nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem to może je zakwestionować w drodze skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym została zresztą pouczona wraz z doręczeniem jej przedmiotowego postanowienia. Końcowo, odnosząc się do żądania skarżącej dotyczącego przeprowadzenia w niniejszej sprawie rozprawy, wskazać należy, że wobec wydania przez Sąd na posiedzeniu niejawnym postanowienia z dnia 29 października 2014 r. o odrzuceniu skargi i tym samym zakończenia postępowania sądowego w pierwszej instancji, żądanie to nie może zostać uwzględnione. Z tych względów sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.