II SAB/Lu 121/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie samowoli budowlanej I. stwierdza, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do załatwienia wniosku z dnia [...] 2016 r. o zbadanie legalności robót budowlanych na działce nr [...]w miejscowości [...]; III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz K. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. K. P. wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. L. w sprawie wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. o sprawdzenie legalności robót budowlanych wykonanych przez L. i R. W. na działce nr [...] w miejscowości P. [...], wnosząc o nakazanie organowi rozpoznania tej sprawy we właściwym trybie oraz o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. L. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 2013 r. wpłynął do niego wniosek K. P. w sprawie remontu dachu budynku gospodarczego uszkodzonego w czasie zimy roku 2011, usytuowanego na działce nr [...] w miejscowości P.. Na podstawie zebranych dokumentów i przeprowadzonych oględzin w dniu [...] czerwca 2013 r. ustalono, że remont tego budynku został wykonany na podstawie złożonego w Starostwie Powiatowym w T. L. zgłoszenia zamiaru wymiany pokrycia dachowego z eternitu na blachę oraz wymiany kilku krokwi. Organ nadzoru budowlanego wskazał, że w dniu [...] czerwca 2013 r. wydano decyzję znak: [...], nakazującą L. i R. W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym budynku gospodarczym na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez wykonanie obróbek blacharskich dachu od strony zachodniej, rynien i rur spustowych w użytkowanym budynku gospodarczym. Obowiązek wynikający z powyższej decyzji został wykonany przez zobowiązanych w zakreślonym terminie. Następnie organ wyjaśnił, że z uwagi na ujawnienie przez skarżącą nowych informacji odnośnie do zakresu robót budowlanych wykonanych na działce nr [...], wznowiono postępowanie administracyjne dotyczące remontu budynku gospodarczego, zakończone decyzją znak: [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., utrzymaną w mocy decyzją organu drugiej instancji z dnia [...] maja 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. L. podniósł dalej, że złożona przez K. P. skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 grudnia 2015 r., II SA/Lu 518/15, który stał się prawomocny od dnia 25 lutego 2016 r. Zwrot akt sprawy organu pierwszej instancji z kserokopią prawomocnego wyroku nastąpił w dniu 20 kwietnia 2016 r. (data wpływu do PINB w T. L.). Organ wyjaśnił, że zwłoka w załatwieniu wniosku K. P. z dnia [...] kwietnia 2016 r. spowodowana była mylnym odczytaniem żądań zawartych we wniosku. Organ nadzoru budowlanego uznał, iż sprawa przekroczenia zakresu wykonanych robót remontowych w budynku gospodarczym L. i R. W. została wyjaśniona w dotychczas prowadzonym postępowaniu i żądania skarżącej zawarte we wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. dotyczące budynku gospodarczego sąsiadów zostały spełnione. Podniósł ponadto, że w dniu [...] lipca 2016 r. załatwił sprawę z wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. o sprawdzenie legalności robót budowlanych wykonanych przez L. i R. W. na działce nr [...] w miejscowości P. [...], wydając decyzję znak: [...] odmawiającą nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych na tej działce robót do stanu zgodnego z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy podnieść, że skarżąca wyczerpała tryb wniesienia skargi na bezczynność określony w art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wnosząc w dniu [...] czerwca 2016 r. zażalenie na bezczynność organu pierwszej instancji do L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L.. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi, należy podnieść, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął on żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99 oraz z dnia 22 września 2010 r., II OSK 1904/09, CBOSA). Analiza akt niniejszej sprawy nie pozostawia wątpliwości, że podniesiony przeciwko Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w T. L. zarzut bezczynności w sprawie wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. o zbadanie legalności robót budowlanych na działce nr [...] w miejscowości P. [...] jest zasadny. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] kwietnia 2016 r., tj. w dniu wpłynięcia do organu pierwszej instancji wniosku K. P. z dnia [...] kwietnia 2016 r. o sprawdzenie legalności robót budowlanych wykonanych przez L. i R. W. na działce nr [...] w miejscowości P. [...] (k. 126 akt organu pierwszej instancji). Decyzja kończąca to postepowanie została zaś wydana w dniu [...] lipca 2016 r. (znak: [...]), a zatem po niespełna trzech miesiącach od wszczęcia postępowania, po wniesieniu przez K. P. do sądu skargi na bezczynność organu w tym przedmiocie. Tymczasem, stosownie do treści art. art. 35 § 3 k.p.a., sprawa wymagająca przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinna być rozpoznana w ciągu miesiąca, bądź – gdy jest szczególnie skomplikowana – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. Wprawdzie w art. 36 § 3 k.p.a. przyznano organowi możliwość przedłużenia terminów określonych w art. 35 § 3 k.p.a., jednak z zastrzeżeniem, że ma on obowiązek zawiadomić strony o zwłoce w załatwieniu sprawy, podając jej przyczyny i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. L. przekroczył terminy określone w art. 35 § 3 k.p.a., nie dopełniając jednocześnie obowiązków wskazanych w art. 36 § 3 tej ustawy, co obligowało sąd do stwierdzenia bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W związku z tym, że przed datą orzekania przez sąd bezczynność powiatowego inspektora ustała, nie ma podstaw do zobowiązania tego organu do wydania decyzji w tej sprawie. Postępowanie sądowe w tym zakresie podlegało zatem umorzeniu jako bezprzedmiotowe w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63), jeśli organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, już po wniesieniu skargi na bezczynność, zastosowanie znajduje przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nakazujący sądowi umorzenie postępowania, które stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Jednakże ustanie bezczynności organu przed rozpoznaniem skargi nie zwalnia sądu z obowiązku oceny, czy bezczynność ta nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Rozpatrzenie wniosku skarżącego po otrzymaniu skargi i wydanie w tej sprawie stosownego rozstrzygnięcia nie spowodowało bowiem bezprzedmiotowości postępowania w tym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013/1/7). Mając powyższe na uwadze, sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę, sąd wziął pod uwagę nieznaczny, bo niespełna dwumiesięczny okres przekroczenia ustawowego terminu rozpoznania sprawy oraz okoliczność, że organ w tym czasie podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i wydał rozstrzygnięcie. Orzeczenie w przedmiocie kosztów postepowania zostało wydane na podstawie art. 200 p.p.s.a. Z tych względów sąd orzekł, jak w sentencji.