II SAB/Lu 154/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Brygida Myszyńska – Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2024r. sprawy ze skargi F. L. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta Miasta do załatwienia wniosku F. L. z dnia [...] lipca 2024r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej F. L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Fundacja W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 11 października 2024r. drogą elektroniczną skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Lublin polegającą na niezrealizowaniu jej wniosku z dnia 5 lipca 2024r. "o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego – rejestr WZ i LICP". Skarżąca we wskazanym wniosku domagała się udostępnienia na adres mailowy rejestrów, które są prowadzone w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie wzoru rejestru decyzji o warunkach zabudowy oraz wzorów rejestrów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (Dz. U. Nr 130, poz. 1385) od roku 2018; w celu niekomercyjnym, stworzenie wyszukiwarki decyzji o warunkach zabudowy i inwestycji celu publicznego, w formie arkusza kalkulacyjnego excel (format pliku xls lub xlsx)   W piśmie z 19 lipca 2024 r. organ wskazał, że w trybie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2023 r., poz. 1524, dalej jako "u.o.d.p.w.") udostępnia się jedynie dane z rejestru publicznego, a nie rejestr jako instytucję prawną oraz że skoro wniosek dotyczy udostępnienia rejestru publicznego jako instytucji (a nie konkretnych informacji zawartych w tym rejestrze), to nie znajduje zastosowania art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r., poz. 307, dalej jako "u.info."), odsyłający do przepisów u.o.d.p.w. W związku z tym Fundacja sprecyzowała, że jej intencją jest otrzymanie danych gromadzonych we wskazanym rejestrze. Uwzględniając tę modyfikację organ w piśmie z 24 sierpnia 2024r. wskazał, że wniosek o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego (art. 39 u.o.d.p.w.) ma charakter sformalizowany i musi spełniać określone wymogi. Organ stwierdził, że wniosek skarżącej jest nieprecyzyjny, dlatego wezwał ją na podstawie art. 39 ust. 3 u.o.d.p.w. do określenia, z którego rejestru informacje mają pochodzić (we wniosku wskazywała 2 rejestry) oraz wskazania jakie informacje sektora publicznego z danego rejestru mają być ponownie wykorzystane. W związku z tym, że informacja nie została udzielona, organ 20 sierpnia 2024r. zawiadomieniem poinformował skarżącą o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. (art. 39 ust. 5 u.o.d.p.w.). W skardze na bezczynność Fundacja W. zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji, art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 39 ust. 5 u.o.d.p.w. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy wniosek nie zawierał braków formalnych oraz art. 7 § 1 w zw. 8 § 1 w zw. 11 k.p.a. Podniosła, że jej wniosek od samego początku był jasny i klarowny oraz zawierał wszystkie niezbędne elementy, aby udzielić na niego odpowiedzi. Wnioskując o udostępnienie informacji w postaci rejestru czy też informacji w nim zawartych wiadomym jest, że celem wniosku jest uzyskanie danych, które znajdują się w tym rejestrze. Domagała się zobowiązania organu do realizacji wniosku o ponowne o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego z dnia 5 lipca 2024 r. niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku i rozpoznanie sprawy w trybie art. 43 ust. 3 u.o.d.p.w. W odpowiedzi na skargę prezydent Miasta Lublin, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił przebieg czynności podejmowanych na skutek wniosku skarżącej Fundacji. Wskazał, że rejestr wydanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, prowadzi - zgodnie z art. 57 ust. 2 i art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130; dalej "u.p.z.p.") - wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Na podstawie delegacji zawartej w art. 67 ust. 2 u.p.z.p. Minister Infrastruktury wydał w dniu 13 maja 2004 r. rozporządzenie w sprawie wzoru rejestru decyzji o warunkach zabudowy oraz wzorów rejestrów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (Dz.U. Nr 130, poz. 1385). Jest to rejestr publiczny w rozumieniu art 3 pkt 5 u.info., a więc zasób prowadzony na podstawie przepisów ustawowych przez podmiot publiczny, który ma służyć do realizacji zadań publicznych. Organ podkreślił, że cechą rejestru publicznego nie jest jawność; mogą się w nim mieścić zasoby, do których dostęp został ograniczony. Rejestr wydanych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu służy realizacji zadania publicznego, tj. wykonywania przez organy planistyczne władztwa planistycznego. To, że rejestr ma charakter publiczny nie przekłada się automatycznie na ocenę sposobu, zakresu i trybu udostępniania informacji w nich zawartych. Powołując się na wybrane orzeczenia sadowe i piśmiennictwo, organ stwierdził, że spornego rejestru nie można udostępniać w trybie art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p., który przewiduje dostęp do informacji o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, a więc dotyczy tylko tego, czy podmiot zobowiązany prowadzi określone rejestry ewidencyjne, natomiast nie odnosi się do zawartości gromadzonych w nich danych czy informacji. Celem tego przepisu jest bowiem zapewnienie dostępu do informacji o możliwych źródłach innych informacji, do których rejestrowania i archiwizacji są zobowiązane organy władzy publicznej. Wobec tego, informacją publiczną w rozumieniu cyt. przepisu są ogólne informacje, w tym nazwa określonego rejestru (ewidencji, archiwum), akt normatywny uprawniający do jego prowadzenia, miejsce przechowywania, administratora danych i zasady wglądu do tego rejestru oraz zmiany ujętych w nim danych. W trybie tego przepisu nie można żądać udostępnienia rejestru w rozumieniu technicznie wyodrębnionego zasobu. Zdaniem organu, wniosek skarżącej z dnia 5 lipca 2024 r. o udostępnienie w celu ponownego wykorzystania rejestrów nie mógł być też rozpoznany w trybie przepisów u.o.d.p.w., gdyż na podstawie tej ustawy nie są udostępniane informacje o prowadzonych rejestrach (są one natomiast udzielane w trybie u.d.i.p.). Wniosek, z uwagi na nieprecyzyjnie określony cel i przedmiot, tj. ponowne wykorzystanie rejestrów jako takich, nie mógł więc wywołać zamierzonych skutków. Następnie organ wskazał, że zasady udostępniania danych zawartych w rejestrach publicznych określa wskazana ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (u. info.). Organ uznał, że ostatecznie Fundacja doprecyzowała, że chodzi jej właśnie o dane z rejestru, które - stosownie do art. 15 ust. 4 tej ustawy - są udostępnianie na podstawie przepisów u.o.d.p.w. Z regulacji art. 39 ust. 3 u.o.d.p.w. wynika, że wniosek o ponowne wykorzystywanie ma charakter sformalizowany i musi odpowiadać wskazanym wymogom, które podlegają uzupełnieniu na wezwanie, a po bezskutecznym wezwaniu wniosek pozostawia się bez rozpoznania. We wniosku należy więc wskazać cel ponownego wykorzystywania (komercyjny albo niekomercyjny), określić rodzaj działalności, w której informacje sektora publicznego będą ponownie wykorzystywane, a w szczególności dobra, produkty lub usługi. Zdaniem organu, wniosek Fundacji W. nie zawierał tych danych i mimo wezwania Fundacja ich nie uzupełniła, co doprowadziło do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wniosek był nieprecyzyjny, Fundacja nie wyjaśniła bowiem, czy domaga się danych z jednego rejestru czy z dwóch, poza tym sposób określenia żądania nie pozwalał organowi na przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w szczególności w zakresie, czy wszystkie żądane informacje mają charakter informacji publicznych, czy nie zostały uprzednio udostępnione oraz czy nie zachodzą przesłanki wskazujące na konieczność ograniczenia udostępnionych informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2024 r., poz. 935 dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Art. 149 § 1a p.p.s.a. stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca złożyła 5 lipca 2024r. wniosek "o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego - rejestr WZ i LICP". We wniosku zawarła następujące informacje: 1) nazwa podmiotu zobowiązanego: Gmina Lublin 2) informacja o wnioskodawcy: Fundacja W. (...) 3) wskazanie informacji sektora publicznego, która będzie ponownie wykorzystywana: rejestry, które są prowadzone w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 maja 2004r. w sprawie wzoru rejestru decyzji o warunkach zabudowy oraz wzorów rejestrów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od roku 2018 4) wskazanie celu ponownego wykorzystywania (komercyjny albo niekomercyjny), w tym określenie rodzaju działalności, w której informacje sektora publicznego będą ponownie wykorzystywane, w szczególności wskazania dóbr, produktów lub usług: cel niekomercyjny, stworzenie wyszukiwarki decyzji o warunkach zabudowy i inwestycji celu publicznego 5) wskazanie formy przygotowania informacji sektora publicznego, a w przypadku postaci elektronicznej, także wskazanie formatu danych: arkusz kalkulacyjny w formacie excel (format pliku .xls lub .xlsx) 6) wskazanie sposobu przekazania informacji sektora publicznego: przesłanie informacji na adres mailowy (...) lub udostępnienie na serwerze do pobrania (...). Następnie na skutek wezwania przez organ, skarżąca doprecyzowała, że "jej intencją jest otrzymanie danych gromadzonych we wskazanym rejestrze". W świetle powyższego należy stwierdzić, że informacje, których domagała się Fundacja stanowią informację publiczną, a więc wniosek o ich udostępnienie powinien zostać rozpatrzony w trybie u.d.i.p., niezależnie od tego, że skarżąca sformułowała pierwotne żądanie jako "wniosek o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego - rejestr WZ i LICP". Wynika to z treści art. 7 u.o.d.p.w., który stanowi, że przepisy ustawy o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego nie naruszają prawa dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania, ani przepisów innych ustaw określających zasady, warunki i tryb dostępu lub ponownego wykorzystywania informacji będących informacjami sektora publicznego, a także deklaruje, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów o ochronie danych osobowych. Na gruncie art. 7 ust. 1 poprzedniej ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego z 2016 r., który jest tożsamy z obecnie obowiązującym przepisem u.o.d.p.w., w literaturze i orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że jeżeli podmiot zobowiązany stwierdzi, że ma do czynienia z żądaniem, które podlega przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej bądź innym określającym zasady dostępu do informacji, to nie ma podstaw do tego, by w takiej sytuacji stosować przepisy ustawy o ponownym wykorzystywaniu. W takim przypadku uzasadnione jest poinformowanie o tej okoliczności zainteresowanego ze wskazaniem na treść art. 7 ust. 1 ustawy o ponownym wykorzystywaniu, a jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie przepisy ustaw, o których mowa w tym przepisie uzasadniona jest realizacja dostępu w sposób i formie w nich przewidzianych (zob. M. Sakowska-Baryła w: Ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego. Wyd. Ministerstwo Cyfryzacji, Warszawa 2016 r., str. 53, wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 1820/17, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt SA/Wa 294/17). W rozpatrywanej sprawie zachodziły okoliczności uzasadniające rozpoznanie wniosku skarżącej w trybie przepisów u.d.i.p. – skarżąca domagała się bowiem danych gromadzonych w rejestrach prowadzonych na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 maja 2004r. w sprawie wzoru rejestru decyzji o warunkach zabudowy oraz wzorów rejestrów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co – zdaniem Sądu - nie powinno było budzić wątpliwości. Rejestr wydanych decyzji o warunkach zabudowy jest prowadzony na podstawie art. 67 ust. 1 u.p.z.p. oraz wskazanych przez organ przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie wzoru rejestru decyzji o warunkach zabudowy oraz wzorów rejestrów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z Załącznika Nr 1 tego rozporządzenia wynika, że "rejestr decyzji o warunkach zabudowy wydanych w danym roku" składa się z ośmiu kolumn w kolejności: Lp. (1), nr decyzji i data jej wydania (2), rodzaj inwestycji (3), nazwa i adres wnioskodawcy (4), oznaczenie nieruchomości (nr dz. ew.) (5), streszczenie ustaleń decyzji (6), wygaśnięcie, stwierdzenie nieważności lub zmiana decyzji (7), uwagi (8). W istocie rejestr zawiera uporządkowane i pogrupowane podstawowe informacje o treści wydanych decyzji o warunkach zabudowy. Decyzje takie jako dokumenty urzędowe są natomiast bezspornie informacjami publicznymi, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p. i podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Sąd podziela w konsekwencji wyrażany w orzecznictwie pogląd, że rejestry takich decyzji również podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 21 lutego 2019r., II SAB/Rz 4/19; wyrok WSA w Krakowie z 11 grudnia 2009r., II SAB/Kr 65/09 i wyrok NSA z 21 lipca 2010r., I OSK 557/10; wyrok NSA z 17 października 2023r., III OSK 1622/22; wyrok WSA w Krakowie z 14 maja 2014r., II SA/Kr 126/14; wyrok NSA z 16 marca 2021r., III OSK 86/21 i wyrok WSA w Krakowie II SAB/Kr 255/17). W trybie u.d.i.p. podlegają udostępnieniu także informacje "o prowadzonych rejestrach (...) oraz o sposobach i zasadach udostępnienia danych w nich zawartych" – art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "f" u.d.i.p. Nie oznacza to jednak, że w tym trybie nie mogą zostać udostępnione informacje zawarte w rejestrze, jeśli są to informacje publiczne. Ma to miejsce m.in. w przypadku rejestrów, których dotyczy art. 67 u.p.z.p. i wyżej powołane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 13 maja 2004r. tj. rejestru decyzji o warunkach zabudowy (Załącznik Nr 1), rejestru decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim (Załącznik Nr 2), rejestru o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym (Załącznik Nr 3) oraz rejestru decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych (Załącznik Nr 4). Ich zawartość obejmuje skatalogowaną, zwartą, skróconą treść tych decyzji, a więc stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Skoro więc skarżąca domagała się "danych gromadzonych we wskazanym rejestrze" należało jej wniosek załatwić w trybie przepisów u.d.i.p., a nie w trybie u.o.d.p.w. W związku z powyższym zasadnie zarzuca skarżąca organowi bezczynność. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w sytuacji, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie i mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Celem skargi na bezczynność organu jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), albo gdy dokonuje wprawdzie takich czynności, ale nie są one usprawiedliwione w okoliczności danej sprawy. Rozpatrując wniosek skarżącej organ błędnie uznał, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a w efekcie błędnie wskazał skarżącej, że jej udostępnienie następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Niezależnie od tego, nie było też podstaw do pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpoznania na podstawie art. 39 ust. 5 u.o.d.p.w., ponieważ wniosek zawierał wszystkie elementy kolejno wskazane w art. 39 ust. 3 pkt 1- 6 tej ustawy, które wyżej Sąd wskazał, przytaczając treść wniosku. W związku z tym w punkcie I. wyroku Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącej z 5 lipca 2024 r. w terminie 14 dni. W aktualnym stanie prawnym rozpoznanie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie II. wyroku. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Zachowanie organu wynikało z błędnego przekonania, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i w konsekwencji błędnie organ stosował przepisy u.o.d.p.w. Takie postępowanie nie miało cech lekceważącego traktowania przez organ obowiązków nakładanych mocą u.d.i.p., czy jaskrawego braku woli załatwienia sprawy. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, Sąd orzekł w punkcie III. wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a.