II SAB/Lu 24/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego S. L. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej specjalistycznych usług opiekuńczych p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu S. L. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 146, 40 (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych, w tym tytułem należnego podatku od towarów i usług kwotę 26, 40 (dwadzieścia sześć 40/100) złotych tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Radca prawny S. L. wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w L. pełnomocnikiem z urzędu skarżącego w opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150 % stawki minimalnej. Wniosek powyższy zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Paragraf 15 pkt 1 i 2 rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę za czynności radców prawnych przed organami wymiaru sprawiedliwości w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego (pkt 2). Obecnie w przedmiotowej sprawie koszty nieopłaconej pomocy prawnej sprowadzają się do wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W ocenie referendarza sądowego w sprawie niniejszej sporządzenie przez wnioskodawcę opinii o braku podstaw do wniesienie skargi kasacyjnej nie przekracza granic zwykłej staranności obrońcy (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt II AKz 350/06 – Krakowskie Zeszyty Sądowe rok 2006, Nr 10, poz. 21). Tym bardziej, że w sprawie nie zaszły żadne szczególne okoliczności, których pojawienie się skutkowałoby koniecznością zwiększenia nakładu pracy niezbędnego do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pełnomocnika procesowego (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt II AKz 643/09 – Krakowskie Zeszyty Sądowe rok 2009, Nr 4, poz. 35). Brak jest więc przesłanek do przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 150 % stawki minimalnej obowiązującej w przypadku sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego. Zgodnie z unormowaniem §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna opłaty za czynności radcy prawnego wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, treść §14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w §14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli opinię sporządził radca prawny, który prowadził sprawę przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawca prowadził sprawę skarżącego w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to on w toku postępowania w drugiej instancji sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że wynagrodzenie, które wnioskodawca powinien otrzymać za sporządzenie opinii wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych. Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% z kwoty 240 złotych powiększone stosownie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatek od towarów i usług. Stawka ta ze względu na to, że opinię sporządzono w 2010 r. zaś związany z tym obowiązek podatkowy powstaje po 1 stycznia 2011 r. wynosi dla tej usługi 22% (art. 41 ust. 14a w związku z art. 146a pkt 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 146,40 złotych. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak w sentencji.