II SAB/Lu 29/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Ł. L. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...] w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki I. zobowiązuje [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...] do rozpoznania wniosku Ł. L. z dnia [...] r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku; II. stwierdza, że bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...] na rzecz Ł. L. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia 20 marca 2019 r. Ł. L. wniósł - za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, znak: [...] z dnia [...] r. zakończonej postanowieniem [...]WKZ znak: [...] z dnia [...] r. Skarżący wyjaśnił, że wystosował do organu dnia 18 lutego 2019 r. ponaglenie w rozumieniu art. 37 k.p.a. oraz art. 53 p.p.s.a., jednak pozostało ono bez odpowiedzi oraz wniósł o nakazanie [...] Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków podjęcia i merytorycznego prowadzenia sprawy dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji [...]WKZ i jej merytorycznego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w piśmie z dnia 30 stycznia 2019 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, znak sprawy: [...] poinformował o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki. Skarżący wskazał, że organ naruszył przede wszystkim art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że wnioskodawca nie uzupełnił w terminie wyznaczonym przez organ braków formalnych wniosku, w sytuacji gdy wnioskodawca złożył stosowne pismo na wezwanie organu, w którym przedstawił powyższe. Wnioskodawca na wezwanie organu złożył pismo, w którym wskazał, że jako przesłanki wznowienia postępowania wskazuje regulacje art. 145 ust. 1), 4) oraz 5) k.p.a., tj.: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; Ponadto wnioskodawca wskazał w piśmie, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się od ojca J. L., który powziął te informacje podczas oglądu akt w Wydziale Architektury Urzędu Miejskiego w [...] w dniu 14 lutego 2018 r. Jednocześnie wniósł o przedłużenie terminu o 7 dni na wskazanie stosownych dowodów w sprawie - poszukiwane są zdjęcia z akt, które ojciec wysyłał pocztą email - nie mógł ich przedstawić obecnie ponieważ w [...] J. L. utracił telefon, dane te zostaną odzyskane." Zdaniem skarżącego bezzasadne są twierdzenia organu o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania gdyż wnioskodawca przedstawił wymagane przez organ informacje. Naruszeniu uległ też art. 64 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że organ może wyznaczyć termin do uzupełnienia braków wniosku tylko w wymiarze 7 dni, podczas gdy w/w przepis stanowi, że "należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym nie siedem dni". Skarżący wskazał, że termin wyznaczony przez organ do uzupełnienia braków innych niż brak adresu wnoszącego podanie powinien być dostosowany do okoliczności sprawy. Termin ten nie może być krótszy niż 7 dni. Podkreślił, że uzasadnił brak możliwości uzyskania wymaganych przez organ dokumentów w ciągu krótkiego wyznaczonego przez organ terminu 7 - dniowego. Pomimo powyższego organ nie przedłużył ww. terminu. W odpowiedzi na skargę [...]WKZ wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że wydana przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków decyzja znak: [...] z [...] r. dotyczy działki nr [...] przy ul. [...] - usytuowanej w obrębie zespołu urbanistycznego Starego Miasta i Śródmieścia L. (nr rejestru [...]), na której zlokalizowana jest kamienica wpisana do rejestru zabytków woj. [...] pod nr [...], oraz działki nr [...] przy ul. [...] w L., która wpisana jest wraz z kamienicą do rejestru zabytków pod nr [...] Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2067 z późn. zm.) - roboty budowlane związane z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn na przedmiotowych działkach spółki [...] P.. K. M.. M. wymagają pozwolenia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Ł. L. jest natomiast współwłaścicielem sąsiedniego zabytkowego zespołu zabudowy zlokalizowanej przy ul. [...]/[...], która jest wpisana do rejestru zabytków woj. [...] pod nr [...] Postanowienie znak: [...] z [...] r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków zostało wydane jedynie w celu sprostowania oczywistej omyłki w decyzji [...]WKZ, znak: [...] z [...] r. poprzez zastąpienie zwrotu "s.c." prawidłową formą nazwy strony postępowania "Spółka jawna". Powyższe postanowienie w pozostałym zakresie pozostawia decyzję bez zmian i w żaden sposób nie ingeruje w zakres merytoryczny. Jedyną strona postępowania był inwestor i właściciel nieruchomości przy ul. [...] oraz ul. [...] w L. – spółka [...] P.. K., M.. M. Spółka Jawna. W dniu 13 marca 2018 r. Ł. L. wniósł zażalenie do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na ww. postanowienie [...]WKZ z dnia [...] r. znak: [...] W złożonym piśmie skarżący zarzucił, że postanowienie wydano błędnie i niezgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym. W piśmie MKiDN znak: [...] z [...] r., stwierdzono, że zażalenie Ł. L. z dnia 13 marca 2018 r., należy potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] r., do rozpatrzenia, którego właściwy jest [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków. W efekcie [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał postanowienie z [...] r. znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji [...]WKZ z dnia [...] r. – zakończonej postanowieniem z dnia [...] r. – z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego. W dniu 15 października 2018 r. wpłynęło w terminie zażalenie do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego za pośrednictwem [...]KWZ złożone przez Ł. L., w którym to strona zaskarża w całości wydane postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków znak: [...] z [...] r. w związku z naruszeniami przepisów prawa, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz 145 § 1 pkt 4 k.p.a., które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków po przeanalizowaniu otrzymanych zażaleń stron w celu całkowitego wyjaśnienia sprawy, weryfikacji wydanego postanowienia administracyjnego działając m.in. zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. w celu ustalenia stanu faktycznego na podstawie przeprowadzonej rozmowy telefonicznej z Dyrektorem Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] wniósł prośbę o udostępnienie akt sprawy związanej z wydaną przez Prezydenta Miasta L. decyzją znak: [...] z [...] r. nr [...] dla [...] P.. K., M.. M. Sp. jawna. W efekcie w dniu 12 października 2018 r., pracownik Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] złożył wizytę w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] w oddziale orzecznictwa administracji architektoniczno-budowlanej w celu wyglądu do ww. dokumentacji. Zainteresowaniu [...]WKZ podlegały dokumenty, które potwierdziły datę zapoznania się stron (m.in. Ł. L.) ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a w szczególności z postanowieniem konserwatorskim znak: [...] z [...] Stwierdzono, że pierwszą informację o wydanej decyzji konserwatorskiej Ł. L. powziął w dniu 14 lutego 2018 r. ponieważ podpisał dokument potwierdzający zapoznanie się z aktami sprawy. Na prośbę pracownika WUOZ w [...] niezbędne akta sprawy zostały udostępnione w formie kserokopii (na miejscu sporządzono notatkę służbową). Następnie informacje te zostały również potwierdzone w decyzji nr [...] Prezydenta Miasta L. z [...] r. znak: [...], która została przekazana do wiadomości WUOZ w [...] w dniu 28 stycznia 2019 r. Ponadto w dniu [...] Ochrony Zabytków w [...] odbyło się spotkanie [...] Konserwatora Zabytków z właścicielami firmy "[...] Sp. Jawna" oraz pełnomocnikiem Ł. L., D. S. i J. L. - [...] M. J.. Tematem spotkania była próba porozumienia zwaśnionych sąsiadów, tj. firmy [...] Sp. Jawna P.. K., M.. M. oraz Ł. L. (pomimo faktu, że wg [...]WKZ nie stanowi on strony postępowania), z powodu wydanej decyzji [...]WKZ znak: [...] z [...] r. w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek przy ul. [...] (dz. nr [...]) i przy ul. [...] (dz. [...]) w L. wraz z późniejszymi zmianami. Zdaniem pełnomocnika Ł.. L. prowadzone roboty budowlane związane z podbiciem fundamentów nieruchomości przy ul. [...] mogą zaszkodzić stateczności konstrukcji kamienicy przy ul. [...]/[...], zagrozić życiu i zdrowiu ludzi oraz doprowadzić do katastrofy budowlanej. W związku z powyższym Ł.. L., J. L., oraz D. S. uznają się za pominięte strony postępowania i wnieśli odwołanie od decyzji [...]WKZ znak: [...] z [...] r. do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego zaskarżając ją w całości. Wszyscy zgromadzeni wyrazili chęć współpracy i potwierdzili, że w najbliższym czasie w terminie do 5 października powinny dojść do stosownego porozumienia, które doprowadzi do zakończenia sprawy - efektem czego zażalenie Ł. L. z 19 września 2018 r. na postanowienie [...]WKZ znak: [...] z [...] r. stałoby się bezprzedmiotowe. W związku z brakiem możliwości porozumienia się stron, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w postanowieniu znak: [...] z [...] r., w ramach samokontroli organu w oparciu o art. 132 § 1 k.p.a. na skutek uwzględnienia w całości zażaleń wniesionych przez D. S., J. L., Ł. L. uchylił postanowienie znak: [...] z [...] r. Działając w oparciu o art. 145 § 1 k.p.a. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o sprecyzowanie podstawy prawnej na jakiej Ł. L. żąda wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem znak: [...] z [...] r. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków ma zbadać tylko i wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania (w tym wypadku, zażalenie Ł. L. od postanowienia znak: [...] z [...] r.) został wniesiony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 k.p.a., a więc jednego miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, tj. dnia w którym Ł. L. zapoznał się z postanowieniem [...]WKZ. Wszczęcie postępowania wznowieniowego nie przesądza jeszcze o ostateczności treści nowego rozstrzygnięcia w sprawie. W efekcie powyższego, w dniu 31 grudnia 2018 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wezwał w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do usunięcia braków wniosku z 13 marca 2018 r., złożonego przez Ł. L., dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie oczywistej omyłki pisarskiej, poprzez wskazanie przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania zgodnie art. 145 ust. 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz przedstawienie dowodów wskazujących zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z art. 148 k.p.a. W następstwie powyższego wezwania strona przedłożyła w należytym terminie wyjaśnienia (pismo z 22 stycznia 2019 r.), wskazując, że okoliczności stanowiące podstawę do wznowienia postępowania nastąpiły podczas oglądu akt przez J. L. – ojca skarżącego, w Wydziale Architektury Urzędu Miejskiego w [...] w dniu 6 marca 2018 r. Ł. L. przedstawił również przesłanki do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1, 4 oraz 5 k.p.a. Jednocześnie wniósł o przedłużenie terminu o dodatkowe 7 dni na przedłożenie stosowanych materiałów dowodowych w sprawie – poszukiwanie zdjęć akt sporządzonych w Wydziale Architektury UM [...]. [...]WKZ stwierdził, że wskazane przez stronę w piśmie z dnia 22 stycznia 2019 r. (podtrzymywanych w zażaleniu z 18 lutego 2019 r.) "okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedziałem się od J. L., który powziął te informacje podczas oglądu akt w Wydziale Architektury UM w [...] w dniu 6 marca 2018 r." nie są zgodne z posiadanymi przez [...]WKZ informacjami. W dniu 12 października 2018 r. w siedzibie Wydziału Infrastruktury [...]UW podczas udostepnienia akt sprawy upoważniony pracownik [...]WKZ przeprowadził kwerendę zebranych dokumentów (sporządzono notatkę służbową oraz otrzymano kopie dokumentów wraz z potwierdzenie zgodności z oryginałem, tj. kartę przeglądową akt sprawy oraz pisemne potwierdzenia zapoznania się J. L. z aktami sprawy). Na miejscu stwierdzono, że J. L. powziął informację o ww. decyzji konserwatorskiej podczas zapoznania się z aktami sprawy dopiero w dniu 6 kwietnia 2018 r. tj. po terminie złożenia odwołania do MKiDN. Nie odnaleziono żadnych innych dokumentów potwierdzających zapoznania się z aktami sprawy przez J. L. w sprecyzowanym wyżej terminie 6 marca 2018 r. Ponadto w aktach sprawy w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego [...]WKZ nie odnotował informacji wskazujących na fakt zapoznania się przez J. L. z aktami sprawy 6 marca 2018 r., lecz 7 lutego 2018 r., tj. przed wydaniem postanowienia z dnia [...] r. W oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. w związku z nieusunięciem braków wniosku Ł. L. z 13 marca 2018 r. dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w zawiadomieniu znak: [...] z [...] r. poinformował o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania oraz pouczył jednocześnie, że powyższa okoliczność nie zamyka drogi do załatwienia przedmiotowej sprawy i można w każdym czasie wnieść nowe podanie w tej sprawie. Tym samym wnioskodawca może złożyć nowy, uzupełniony wniosek do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w L. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Stanowisko [...]WKZ jest oparte m.in. na stanowisku zawartym w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, odnośnie charakteru prawnego pozostawienia podania bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w drodze czynności materialno-technicznej w podjęciu, której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie, jak również wyjaśnić, że od czynności takiej nie przysługuje żaden ze zwyczajnych środków zaskarżenia regulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego (tj. odwołanie, zażalenie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Pismo takie bowiem nie jest ani decyzją, ani postanowieniem. W następstwie powyższego, Ł. L. wystosował zażalenie z 18 lutego 2019 r. do organu II instancji - Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego na pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, które stanowiło jednocześnie w rozumieniu art. 37 k.p.a. ponaglenie organu. Po zapoznaniu się z odwołaniem oraz mając na uwadze powyższe argumenty strony, [...]WKZ nie znalazł podstaw do zmiany postanowienia na podstawie art. 132 k.p.a., a więc zgodnie z art. 37 § 4 k.p.a. L. Wojewódzki Konserwator Zabytków przesłał pismo znak: [...] z [...] r. w załączeniu wraz z aktami sprawy zażalenie z 18 lutego 2019 r. wniesione przez Ł. L. do organu drugiej instancji - tj. Departamentu Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Nie czekając na decyzję organu drugiej instancji w dniu 20 marca 2019 r., Ł. L. wniósł skargę na bezczynność organu administracji publicznej - L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na pozostawienie bez rozpoznania wniosku dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji [...]WKZ z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Jakkolwiek przepisy p.p.s.a. nie określają, na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to jednak w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem tym mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Sąd stwierdza, że Ł. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, które zarejestrowane zostały pod następującymi sygnaturami: 1/ sygn. akt II SAB/Lu 28/17 skarga na bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na roboty budowlane związane z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek [...] przy ul. [...] oraz [...] przy ul. [...] w L. zakończoną ostateczną decyzją [...] Konserwatora Zabytków znak: [...] z [...] r.; 2/ sygn. akt II SA/Lu 29/19 skarga na bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków znak: [...] z [...] r. dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki w decyzji [...]WKZ, znak: [...] z [...] r. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Ł. L. w złożonej skardze zarzucił [...] Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem znak: [...] z [...] r. [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki w decyzji [...]WKZ, znak: [...] z [...] r. poprzez zastąpienie zwrotu "s.c." prawidłową formą nazwy strony postępowania "Spółka jawna". Wyjaśnić należy, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyżej opisanym postanowieniem skarżący złożył do organu administracji w dniu 13 marca 2018 r. Wydawane w sprawie przez organ administracji orzeczenia zostały szczegółowo opisane w odpowiedzi na skargę przez [...]WKZ oraz przytoczone przez Sąd. Ostatecznie działając w oparciu o art. 145 § 1 k.p.a. L. Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o sprecyzowanie podstawy prawnej na jakiej Ł. L. żąda wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem znak: [...] z dnia [...] r. i pismem z dnia [...] r. (znak:[...]) wezwał w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do usunięcia braków wniosku z dnia 13 marca 2018 r., dotyczącym wznowienia postępowania w sprawie oczywistej omyłki pisarskiej poprzez wskazanie przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania zgodnie art. 145 ust. 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz przedstawienie dowodów wskazujących zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z art. 148 k.p.a. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 16 stycznia 2019 r. (k. 69 akt administracyjnych). W następstwie powyższego wezwania skarżący w piśmie z 22 stycznia 2019 r. wskazał, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania dowiedziała się od J. L. - ojca, który przeglądał akta w Wydziale Architektury Urzędu Miejskiego w [...] w dniu 6 marca 2018 r. i dowiedział się o wydanych w sprawie orzeczeniach. Ł. L. wskazała również przesłanki do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1, 4 oraz 5 k.p.a. Jednocześnie wniósł o przedłużenie terminu o dodatkowe 7 dni na przedłożenie stosowanych materiałów dowodowych w sprawie - poszukiwanie zdjęć akt sporządzonych w Wydziale Architektury UM [...] (k. 57 akt administracyjnych). [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków zawiadomił skarżącego w zawiadomieniu z dnia [...] r., znak: [...] o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiuje pojęcia "bezczynności", podobnie jak Kodeks postępowania administracyjnego. Jednakże, zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy - w ustalonym przepisami terminie - organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu - w realiach rozpoznawanej sprawy - mamy do czynienia z tak rozumianą bezczynnością. Mianowicie z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że skierowany do [...]WKZ wniosek skarżącego z dnia 13 marca 2018 r. nie został załatwiony w przewidzianym przez prawo terminie (nawet przyjmując termin wydłużony dwumiesięczny - art. 35 § 3 k.p.a.). Nie został załatwiony do dnia rozpoznania sprawy przez tutejszy Sąd. Istotna w rozpoznawanej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy pismo skarżącego z dnia 22 stycznia 2019 r. będące odpowiedzią na wezwanie organu administracji z dnia 31 grudnia 2018 r. pozwalało organowi administracji na pozostawienie wniosku skarżącego o wznowienie postępowania bez rozpoznania. Zdaniem Sądu w ww. piśmie skarżący wskazał termin, w którym dowiedział się o wydanych orzeczeniach, wskazał również podstawy wznowieniowe. Powyższe okoliczności winny podlegać ocenie organu administracji. Czym innym jest bowiem pozostawienie wniosku bez rozpoznania, czym innym uznanie, że wskazane w piśmie odpowiedzi nie dają podstawy do wznowienia postępowania. W tej materii Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że uzupełnienie braków formalnych podania nie pozwala organowi administracji publicznej na zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a., gdyż rygor zawarty w tym przepisie odnosi się wyłącznie do nieusunięcia braków pisma. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest możliwe wówczas, gdy wnoszący je w ogóle nie uzupełnił wskazanego braku formalnego lub uzupełnił go, ale niezgodnie z wymaganiami precyzyjnie określonymi w wezwaniu (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 337/10, z 22 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 3/11, a nadto wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Gl 51/08 z aprobującą glosą Wojciecha Tarasa, OSP 2011, Nr 3, poz. 26). W przypadku gdy strona usunęła brak formalny w terminie określonym w art. 64 § 2 k.p.a., stosowanie powołanego przepisu nie jest dozwolone (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt III SAB/Wr 21/17). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w sprawie doszło do bezczynności [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 13 marca 2017 r., o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku), uznając jednocześnie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych po uprawomocnieniu się wyroku (pkt I sentencji wyroku).