II SAB/Lu 316/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia WSA Robert Hałabis, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozbudowy obiektu budowlanego p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu M. W. z rachunku Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora N. B. w [...] w przedmiocie wykonania ostatecznej decyzji w sprawie nielegalnej rozbudowy części obiektu budowlanego – schodów o konstrukcji stalowej w budynku usługowo-mieszkalnym na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor N. B. w [...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podnosząc, że postępowanie egzekucyjne obejmujące nakaz rozbiórki wspomnianych schodów zostało wszczęte w dniu [...] marca 2001 r., w którym wystawiono tytuł wykonawczy w związku z niewykonaniem rozbiórki przez inwestorkę - B. W.-K.. Organ wyjaśnił, że wedle jego ustaleń – obowiązek rozbiórki został wykonany. Ponadto – jak podkreślił organ – skarżący nie skorzystał z trybu zaskarżenia przewidzianego ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu pierwszej instancji jako wierzyciela w postepowaniu egzekucyjnym w rozumieniu art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie wykonania ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. Skarga ta jest niedopuszczalna, co wynika wprost z treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., a także z art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy bowiem podkreślić, że podjęcie przez wierzyciela czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych nie następuje w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia ani wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a P.p.s.a.). Nie stanowi również innego aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela, że aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygające o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych nie sposób zakwalifikować jako ustalające, stwierdzające, czy potwierdzające uprawnienia bądź obowiązki skarżącego wynikające z przepisów prawa (por. przykładowo: postanowienie NSA z dnia 24 marca 1998 r., II SA 1155/97, ONSA 1999, nr 2, poz. 51; postanowienia WSA w Warszawie: z dnia 30 sierpnia 2011 r., IV SAB/Wa 93/11, LEX nr 897629 i z dnia 26 sierpnia 2011 r., IV SAB/Wa 85/11, LEX nr 897627; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2011 r., II SAB/Wr 53/11, LEX nr 1159272). Skoro zatem – w myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. – skarga do sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność postępowania organu administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., a podjęcie czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych nie należy do żadnego z aktów lub czynności wymienionych w tych przepisach, Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Za odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej na podstawie ostatnio powołanego przepisu przemawia również okoliczność, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje inny, odrębny od uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego i w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tryb zaskarżania bezczynności wierzyciela egzekucyjnego, polegającej na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. W myśl art. 6 § 1a tej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu tych czynności służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi zostało wydane na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.