II SAB/Lu 33/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Gminnej Jednostki Usług Komunalnych w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie odcięcia wody - w zakresie wniosku A. M. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Lu 33/1 p o s t a n a w i a: odmówić sprostowania postanowienia. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2012 r., II SAB/Lu 33/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. M. na bezczynność Gminnej Jednostki Usług Komunalnych . w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie odcięcia wody. W dniu 15 maja 2012 r. (data nadania) skarżący wniósł o sprostowanie tego postanowienia, wskazując, iż jego skarga z dnia 7 marca 2012 r. dotyczyła bezczynności Gminnej Jednostki Usług Komunalnych polegającej na nieudzieleniu odpowiedzi na jego pismo z dnia 12 kwietnia 2011 r., a nie bezczynności polegającej na niewydaniu przez ten podmiot decyzji w sprawie odcięcia wody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie lub inne oczywiste omyłki. Z art. 159 p.p.s.a. wynika, że sprostowanie może nastąpić także na wniosek strony. Instytucja sprostowania ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Sprostowanie niedokładności może obejmować właściwe oznaczenie stron. Błąd pisarski może polegać np. na niewłaściwym przywołaniu nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, błędzie gramatycznym. Błąd rachunkowy polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych. Inna zaś oczywista omyłka może polegać na wadliwej nazwie orzeczenia (postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., I OZ 33/11, niepubl.). Oznacza to, iż podlegające sprostowaniu niedokładności, błędy pisarskie lub inne oczywiste omyłki, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a., to uchybienia niezamierzone, dokonane wbrew woli sądu, powstałe w wyniku przeoczenia i mające charakter oczywisty, to znaczy nie budzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Istotne jest przy tym, że ewentualne sprostowanie nie może prowadzić do zmiany treści postanowienia. Kwestionowane wnioskiem określenie przedmiotu zaskarżenia nie znalazło się w postanowieniu Sądu z dnia 18 kwietnia 2012 r. przez omyłkę, lecz w wyniku zamierzonego działania Sądu. Sprostowanie postanowienia, zgodnie z żądaniem skarżącego, zmieniłoby więc w sposób niedopuszczalny treść tego orzeczenia. Ubocznie jedynie należy podnieść, iż odrębnej skardze A. M. z dnia 11 maja 2012 r. (data nadania: 15 maja 2012 r.) na bezczynność Gminnej Jednostki Usług Komunalnych w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi na jego pismo z dnia 12 kwietnia 2011 r. został nadany bieg przez Sąd. Wobec powyższego, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 166 p. p. s. a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.