II SAB/Lu 33/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi T.dla N. i C. w L. na bezczynność Z.D.W. w przedmiocie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego oddala skargę. W dniu 17 sierpnia 2017 r., K. K. działający w imieniu Towarzystwa d. i C. złożył wniosek do Inne o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: A. Budżetu Zarządu Dróg Wojewódzkich do roku 2014; B. Sprawozdania rocznego od roku 2014; C. Planów Zamówień publicznych dla 2014 roku dla robót budowlanych i usług; D. Projektów wykonawczych dla wskazanych 30 zadań inwestycyjnych: 1. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] L. - P. Ś.; 2. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] L. - W. - B. - S. - P. - K. - D. - G. od km 72+800 do km 85+972,43 o długości 13,17243 km F.-B.; 3. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] M. - N. na odcinku od km 0+010 do km 10+930; 4. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] Z. - Jacnia - J. - W. O. na odcinku L. - K. od km 9+711 do km 24+100; 5. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] Ł. - S. - K. na odcinku od km 0+039,39 do km 0+901, od km 1+038,50 do km 6+000 oraz od km 20+100 do km 25+142,45 o długości 10,8656 km; 6. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] R. P. - S. - Ż. na odcinku od km 0+140 do km 6+600; 7. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] M. D. - W. - T. na odcinku od km 0+100 do km 6+100; 8. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] J. - O. - C. - B. na odcinku od km 68+296 do km 72+973 o długości 4,677 km, z wyłączeniem odcinka od km 70+580,15 do km 70+600,14 - terenu zamkniętego PKP w B. ; 9. Budowa drogi wojewódzkiej Nr [...] stanowiącej dojazd do węzła J. w ciągu dróg ekspresowych S. - odcinek klasy Z; 10. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] C. - H. - W. - D. - granica państwa na odcinku W. - granica państwa od km 80+250 do km 88+705,50; 11. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] Ł. - S. - K. na odcinku od km 8+000 do km 20+100; 12. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] Nowy Majdan - T. L. na odcinku od km 34+245 do km 36+550; 13. Przebudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] Ł. - M. P. w m. J. na odcinku od km 24+000 do km 25+400 o długości 1,400 km; 14. Budowa mostu na W. wraz z budową dróg dojazdowych; 15. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] I.-K. na odcinku K.-K.; 16. Budowa (przełożenie) drogi wojewódzkiej Nr [...] na odcinku K.-E.(długość ok. 9,9 km); 17. Budowa obwodnicy m. O. L. w ciągu drogi woj. nr [...](długość ok. 4,8 km); 18. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] od km 58+451,50 do 64+528,70 odcinek B.-C. (długość ok. 6,2 km); 19. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] od km 69+720 do 76+720 odcinek C.-B.(długość 7,0 km); 20. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] od km 81+900 do 91+200 odcinek B.-R. D. (długość 9,3 km); 21. Budowa obwodnicy m. C. w ciągu drogi woj. nr [...] (długość ok. 5,3 km); 22. Budowa obwodnicy m. B. w ciągu drogi woj. nr [...] (długość ok. 4,6 km); 23. Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] L. - W. - B. - S. - P. - K. - D. - G. S. na odcinku od km 43+750 do km 70+643,25 (z wyłączeniem odcinka od km 70+406 do km 70+599,50 realizowanego przez GDDKiA w ramach budowy obwodnicy miasta F. w ciągu drogi krajowej nr [...] J. L.- granica państwa); 24. Drogi dojazdowe do węzła drogowego Jakubowice obwodnicy Miasta L. w ciągu dróg ekspresowych S. (odcinek: Budowa drogi wojewódzkiej Nr [...] L. - K. - K. - P. na odcinku od granicy miasta L. do węzła J. obwodnicy L.). Drogi dojazdowe do węzła drogowego J. obwodnicy Miasta L. w ciągu dróg ekspresowych S. (odcinek: Budowa drogi wojewódzkiej Nr [...] L. - K. - K. - P. na odcinku od granicy miasta L. do węzła J. obwodnicy L.); 25. Trasy rowerowe w Polsce W. - województwo l. ; 26. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] R. P. - S. - Ż. na odcinku od km 6+600 do km 20+815 o dł. 14,215 km; 27. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] Łucka - Ł. - B. na odcinku od km 22+073 do km 40+245 z wyłączeniem odcinka od km 23+886 do km 24+178 (most na rz. W. ) o dł. 17,880 km; 28. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] L. - W. - B. - S. - P. - K. - D. - G. na odcinku od km 26+000 do km 43+162 (P. - W.) o długości 17,162 km; 29. Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] M. D. - W. - T. od km 6+100 do km 12+100 oraz od km 12+910 do km 21+393 o długości 14,483 km; 30. Budowa drogi wojewódzkiej Nr [...] na odcinku R. - węzeł K. (S. ). Wniosek został wniesiony do organu drogą elektroniczną na adres mailowy Urzędu: [...] Ustosunkowując się do złożonego przez skarżącego wniosku, organ w dniu 31 sierpnia 2017 r., wskazał, że wnioskowane informacje publiczne w zakresie pkt A -C, znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Marszałkowskiego Województwa L.. Natomiast w zakresie pkt D tego wniosku, organ wyjaśnił, że mając na uwadze planowane ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego, należy złożyć wniosek spełniający warunki określone w art. 21 ust.3 ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. z 2016 r. poz.352 z późn.zm.) dalej jako "u.p.w.i.s.p.". Następnie, w odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 31 sierpnia 2017 r. o wskazanie dokładnej lokalizacji w Biuletynie Informacji Publicznej informacji z pkt A-C, organ w dniu 14 września 2017 r. podał szczegółowy adres strony internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Marszałkowskiego Województwa L., pod którym dostępne są wnioskowane informacje publiczne w zakresie pkt A-C. Odnośnie zaś pkt D, organ wskazał, że projekty wykonawcze dla 30 zadań inwestycyjnych, obejmujących ok 70 kpl wielobranżowych dokumentacji technicznych, były dostępne na stronach Biuletynu Informacji Publicznej Zarządu Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. w zakładce Ogłoszenia/Przetargi na etapie prowadzonego postępowania przetargowego dla wyboru Wykonawcy robót w trybie ustawy o zamówieniach publicznych. Dokumentacja dla inwestycji, jak zaznaczył organ, z pozycji 1-25 zostały zrealizowane do końca 2015 r. i ich zakres jest widoczny w terenie, natomiast inwestycje z pozycji 26-30 są obecnie w realizacji. Organ mając na uwadze powyższe, ponownie poinformował skarżącego, że w związku z art. 21 ust.1 pkt 4 u.p.w.i.s.p. należy złożyć stosowny wniosek o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego, spełniający wymogi określone w art. 21 ust.3-6 tej ustawy. W dalszej kolejności, wnioskiem z dnia [...] października 2017 r. skarżący zmodyfikował żądanie w zakresie lit. D podania z dnia 17 sierpnia 2017 r., w ten sposób, że złożył wniosek o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego, podając jako cel ponownego wykorzystania – niekomercyjny, zapoznanie się z dokumentacją, jako formę informacji sektora publicznego: elektroniczną, udostępnioną w formie w jakiej została przekazana przez Wykonawcę do organu, natomiast jako sposób przekazania informacji – płytę DVD. W odpowiedzi na złożony wniosek, mając na uwadze, że wnioskodawcy złożyli dokumentację projektową w kilku formatach danych, oraz powołując się na art. 21 ust.3 u.p.w.i.s.p., organ w dniu 6 listopada 2017 r., wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku, poprzez wskazanie formatu danych, w jakich ma być udostępniona żądana informacja sektora publicznego na płycie DVD, zakreślając siedmiodniowy termin na jego wykonanie i pouczając o skutkach jego niewykonania. Następnie w dniu 8 listopada 2018 r. organ uzupełnił wezwanie z 6 listopada 2018 r. poprzez zobligowanie wnioskodawcy do usunięcia braku formalnego wniosku z dnia 24 października 2017 r. i wskazanie celu ponownego wykorzystania, w tym określenia rodzaju działalności, w której informacje sektora publicznego będą ponownie wykorzystane. W dniu 15 listopada 2017 r. w odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca wskazał, że żądana informacja zostanie wykorzystana w celu niekomercyjnym, z uwzględnieniem celu badawczego. W dniu 24 listopada 2017 r. organ, w związku z problemami technicznymi 6 listopada 2018 r. z przesłaniem do wnioskodawcy dokumentu elektronicznego (wezwania) ponownie przesłał pismo wzywające wnioskodawcę do wskazania formatu danych dla informacji sektora publicznego w postaci elektronicznej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, sporządzona odpowiedź, została podpisana elektronicznie dnia 27 listopada 2017 r., a następnie doręczona do organu w dniu 11 grudnia 2017 r. Mając na uwadze powyższe, organ, w związku z nie zachowaniem siedmiodniowego terminu usunięcia braków formalnych wniosku, w oparciu o art. 21 ust.6 u.p.w.i.s.p. wniosek strony skarżącej z dnia 24 października 2017 r., pozostawił bez rozpoznania. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostepnienie informacji publicznej w zakresie projektów wykonawczych dla 30 zadań inwestycyjnych, 4) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, 5) orzeczenie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wniosek jest związany z realizacją przez Porozumienie Rowerowe działające w ramach Towarzystwa d. i C., projektu dotyczącego działań strażniczych i rzeczniczych na rzecz ruchu rowerowego w województwie l. , jak również działania na rzecz zrównoważonego rozwoju w szczególności zrównoważonego transportu, w tym lobbowania na rzecz rozwoju ruchu rowerowego. Strona skarżąca podnosi, że odpowiadając na wezwanie organu o wskazanie formatu danych, w jakich ma być udostępniona wnioskowana informacja, poprosiła o dane w takim formacie, w jakim organ je posiada, ponieważ są to formaty typowe dla tego typu dokumentacji, możliwe do odczytania przez skarżącą. Ponadto, odnośnie odpowiedzi na wezwanie, skarżąca wskazuje, że "w wyniku najprawdopodobniej błędu na platformie ePUAP, pismo nie zostało wysłane, a jedynie podpisane. W efekcie pismo zostało wysłane 11 grudnia 2017 r.". Dodatkowo skarżąca wskazuje, że kierowane przez organ wezwania do usunięcia braków formalnych, nie miały żadnej mocy prawnej, oraz, że dotyczyły uzupełnienia braków, których w opinii skarżącego nie było. W ocenie skarżącej wątpliwości budzi także prawidłowość doręczeń wezwań ze strony organu, powołując się na art. 46 § 1 k.p.a., stwierdza, że organ zrezygnował z możliwości wysyłania pism urzędowych z poświadczeniem doręczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, przedstawiając przebieg postępowania i podnosząc, że informacje objęte wnioskiem z pkt D podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego, w związku z czym przedmiotowy wniosek powinien być złożony w określonej formie wynikającej z art. 21 ust.3 ww. ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza okoliczności niniejszej sprawy prowadzi bowiem do uznania, że Z. nie dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku skarżącej z dnia [...] października 2017 r. o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. Przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego w trybie przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2016 r., o ponownym wykorzystaniu informacji celu publicznego, obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym powołanego aktu prawnego. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącą informacja miała charakter wniosku o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego w rozumieniu przepisów u.p.w.i.s.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W myśl art. 3 ust. 2 u.p.w.i.s.p. obowiązanymi do udostępniania lub przekazywania informacji sektora publicznego, w celu ponownego wykorzystania są inne niż określone w pkt 1, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Do kategorii podmiotów objętych dyspozycją tego przepisu należy niewątpliwie Z. .. W uzasadnieniu do projektu ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Sejm RP VIII kadencji nr druku 141) ustawodawca wskazał, iż pojęcie "informacji sektora publicznego" zawartej w projekcie należy odnieść do pojęcia "dokumentu" w rozumieniu art. 2 pkt 3 dyrektywy 2003/98/WE, który stanowi przedmiot ponownego wykorzystywania. Prawodawca UE poszerzając zakres podmiotów udostępniających lub przekazujących informacje sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania, jednocześnie rozszerzył zakres przedmiotowy katalogu dokumentów udostępnianych w celu ponownego wykorzystania, to jest będących w posiadaniu bibliotek (w tym naukowych), muzeów i archiwów. Biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej szeroką interpretację informacji sektora publicznego, należy uznać, że dokumenty - w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2003/98/WE - będące w posiadaniu tych podmiotów, takie jak: materiały biblioteczne, materiały archiwalne oraz muzealia nie stanowią informacji publicznej. Zasadnicza część tych zasobów wykracza bowiem poza pojęcie informacji publicznej określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej (dalej jako u.d.i.p.). Statusu informacji publicznej nie posiadają co do zasady materiały biblioteczne oraz muzealia. Za informację publiczną mogą natomiast zostać uznane niektóre materiały archiwalne, o ile "dotyczą spraw publicznych". Należy zauważyć, iż większość zasobów będących w posiadaniu bibliotek, archiwów i muzeów tej cechy aktualności nie posiada. Zasoby te natomiast mieszczą się w pojęciu "dokument" (art. 2 pkt 3 dyrektywy 2003/98/WE), które opiera się na kryterium treściowym ("dokument oznacza jakąkolwiek treść niezależnie od zastosowanego nośnika"). Definicja informacji sektora publicznego stanowi zatem odzwierciedlenie definicji dokumentu, o której mowa w art. 2 pkt 3 dyrektywy 2003/98/UE, i jest szersza niż pojęcie informacji publicznej, o której mowa w art. 1 u.d.i.p. Tym samym w zakresie pojęcia informacji sektora publicznego zawiera się informacja publiczna oraz inne treści będące w posiadaniu podmiotów, które udostępniają lub przekazują w celu ponownego wykorzystywania, które wykraczają poza zakres pojęcia informacji publicznej. W świetle art. 7 ust. 1 u.p.w.i.s.p., przepisy ustawy nie naruszają prawa dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania, ani przepisów innych ustaw określających zasady, warunki i tryb dostępu do informacji będących informacjami sektora publicznego. Prawodawca wyjaśniając ratio legis wskazanej regulacji prawnej podniósł, iż ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego nie określa własnych zasad dostępu do informacji. W celu wyeliminowania jakichkolwiek wątpliwości w art. 7 ust. 1 wprowadzono zasadę, że przepisy ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego nie naruszają prawa dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania, ani przepisów innych ustaw określających zasady, warunki i tryb dostępu do informacji będących informacjami sektora publicznego. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż ponowne wykorzystywanie informacji przez użytkownika (w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.w.i.s.p.) może obejmować informację publiczną, która została już udostępniona lub podlega udostępnieniu, albowiem celem jest jej ponowne wykorzystanie komercyjne lub niekomercyjne w celu innym niż pierwotny cel publiczny, dla którego informacja ta została wytworzona. Oznacza to, że informacja będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (art. 3 u.p.w.i.s.p.), aby mogła być ponownie wykorzystana musi pierwotnie służyć celowi publicznemu. Innymi słowy powinna posiadać walor informacji publicznej, za wyjątkiem informacji (rozumianej jako dokument, o którym mowa w art. 2 pkt 3 powołanej dyrektywy 2003/98/WE) stanowiącej zasób bibliotek, archiwów i muzeów, gdyż te służąc celowi publicznemu niejednokrotnie nie mogą zostać zakwalifikowane jako informacja publiczna na gruncie przepisów u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1890/16, Lex nr 2283219) Zatem, nie może podlegać ponownemu wykorzystywaniu informacja, która pierwotnie nie występowała w przestrzeni publicznej. Odmienna interpretacja powołanych przepisów prowadziłaby do wniosku, iż skoro podlega ponownemu wykorzystaniu każda treść lub jej część będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, bez względu na to, czy dotyczy spraw publicznych, czy też nie, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej straciłyby rację bytu. Wnioskodawca na gruncie ustawy o ponownych wykorzystaniu informacji sektora publicznego uzyskałby dostęp do informacji, której nie otrzymałby w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacjo publicznej, np. dokumentu prywatnego. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 465/16, LEX nr 2205125) W art. 2 ust. 2 u.p.w.i.s.p. nacisk jest przez ustawodawcę położony na pojęcie celów komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona. Ustawodawca nie wskazuje na jakikolwiek pierwotny cel wytworzenia informacji, ale właśnie na cel publiczny. Przedmiotem postępowania jest wniosek Stowarzyszenia "Towarzystwo d. i C.", o udostępnienie informacji publicznej w zakresie projektów wykonawczych dla wskazanych powyżej 30 zadań inwestycyjnych obejmujących ok. 70 kpl wielobranżowych dokumentacji technicznych dotyczących budowy dróg, rozbudowy dróg oraz tras rowerowych na wskazanych odcinkach. Wbrew stanowisku skarżącego, a w ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe, należy uznać, że informację o udostępnienie której zwrócił się do organu podlegają reżimowi ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego. Wskazuje na to w szczególności uzasadnienie wniosku, w którym skarżący podkreśla, że jest on związany z realizacją projektu dotyczącego działań strażniczych i rzeczniczych na rzecz ruchu rowerowego w województwie l. , jak również działania na rzecz zrównoważonego rozwoju w szczególności zrównoważonego transportu, w tym lobbowania na rzecz rozwoju ruchu rowerowego. Mając na uwadze, że wnioskowana informacja publiczna podlega udostępnieniu w trybie przepisów ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego należy, w dalszej kolejności wyodrębnić dwa następujące po sobie etapy: formalny i merytoryczny. W pierwszym etapie, o charakterze natury formalnej, organ przystępując do rozpoznawania wniosku jest obowiązany zbadać, czy wniosek inicjujący postępowanie spełnia kryteria, o jakich mowa w art. 21 omawianej ustawy. W szczególności winien ustalić, czy wniosek spełnia minimalne wymogi opisane w art. 21 ust. 3 pkt 1-6 powołanej ustawy, a więc czy zawiera: 1) nazwę podmiotu zobowiązanego; 2) informacje o wnioskodawcy, w tym imię i nazwisko albo nazwę oraz adres umożliwiający dostarczenie odpowiedzi do wnioskodawcy albo pełnomocnika tego wnioskodawcy w sposób lub w formie wskazanych we wniosku; 3) wskazanie informacji sektora publicznego, która będzie ponownie wykorzystywana, a jeżeli jest już udostępniona lub przekazana, warunki, na jakich ma być ponownie wykorzystywana, oraz źródło udostępnienia lub przekazania; 4) wskazanie celu ponownego wykorzystywania (komercyjny albo niekomercyjny), w tym określenie rodzaju działalności, w której informacje sektora publicznego będą ponownie wykorzystywane, w szczególności wskazanie dóbr, produktów lub usług; 5) wskazanie formy przygotowania informacji sektora publicznego, a w przypadku postaci elektronicznej, także wskazanie formatu danych; 6) wskazanie sposobu przekazania informacji sektora publicznego, o ile nie została udostępniona lub przekazana w inny sposób, albo sposobu dostępu do informacji gromadzonych w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w ust. 2. W sytuacji, gdyby w ocenie organu wniosek nie spełniał powyższych warunków formalnych, winien on zastosować procedurę opisaną w art. 21 ust. 6 badanego aktu prawnego, tj. winien wezwać wnioskodawcę do usunięcia stwierdzonych braków formalnych w terminie 7 dni pouczając, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Stosownie do rezultatu postępowania prowadzonego w trybie art. 21 ust. 6 omawianej ustawy organ będzie mógł przystąpić do merytorycznego rozpoznawania wniosku (gdy wnioskodawca usunie braki formalne), albo też w sytuacji gdy uzna, że braki formalne wskazane w wezwaniu nie zostały usunięte przez wnioskodawcę w zakreślonym terminie – pozostawi wniosek bez rozpoznania – informując o powyższym stronę. Reasumując, w świetle normy art. 21 ust. 3 i 6 badanej ustawy, organ tylko wtedy ma możliwość przejścia do merytorycznego etapu rozpoznawania wniosku, jeśli sam wniosek będzie spełniał wszystkie warunki formalne określone w powyższym przepisie. Przechodząc do materii niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek inicjujący postępowanie obarczony był brakami formalnym. Pierwszy polegający na nie wykazaniu przesłanek opisanych w art. 21 ust. 3 pkt 4, wnioskodawca ograniczył się bowiem jedynie do wskazania niekomercyjnego celu ponownego wykorzystywania żądanej informacji. Nie określił jednak rodzaju działalności, w której informacja sektora publicznego będzie ponownie wykorzystywana, a w szczególności nie określił dóbr, produktów ani usług. W odpowiedzi na wezwanie, strona skarżąca wyjaśniła, że wnioskowana dokumentacja zostanie wykorzystana w celu niekomercyjnym, zapoznanie się z nią będzie miało charakter badawczy, w efekcie czego nie powstaną żadne dobra, produkty czy usługi. Wezwanie do uzupełnienia drugiego braku formalnego, wynikającego z art. 21 ust. 3 pkt 5 - nie wskazania formatu danych, w jakim ma być udostępniona informacja, zostało przesłane do skarżącej w dniu 24 listopada 2018 r. Z kolei odpowiedź na to wezwanie została przesłana do organu w dniu 11 grudnia 2017 r., a więc po upływie siedmiodniowego terminu, do jego wykonania. Bezsporne jest więc wykonanie powyższego wezwania po upływie terminu, z art. 21 ust.6. u.p.w.i.s.p., na co wskazuje poświadczenie daty doręczenia do organu za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej e-PUAP. Co więcej, strona skarżąca sama zaznacza w skardze, że w dniu 27 listopada 2017 r. pismo zostało tylko podpisane, a wysłane dopiero w dniu 11 grudnia 2017r. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, o kierowanie przez organ wezwań o uzupełnienie braków, których, w opinii skarżącej nie było, należy wskazać, że ustawodawca nakładając na organ administracji, ustawą o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego, obowiązki udostępniania takich informacji, nałożył również pewne kryteria ich dostępu, które wnioskodawca musi spełniać, aby uzyskać żądaną informację. Skoro jak podkreśla organ, wykonawcy złożyli dokumentację projektową, wnioskowanych informacji w kilku różnych formatach danych, to obowiązkiem organu było, jak wprost wskazuje art. 21 ust. 3 pkt 5 u.p.w.i.s.p. wezwać wnioskodawcę o doprecyzowanie przedmiotowego wniosku w tym zakresie, co też organ uczynił. Ponadto w odpowiedzi na zarzut skarżącej o wadliwości doręczania wezwań od organu, należy wskazać, że zarzut ten w ocenie sądu jest bezzasadny. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wniosek skarżącej z dnia 24 października 2017 r. wpłynął do organu za pośrednictwem systemu ePUAP. Następnie w dniach [...] listopada 2017 r. i [...] grudnia 2017 r. skarżąca nadesłała odpowiedzi na wezwania, również za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej e-PUAP, co jednoznacznie wskazuje na to, że przedmiotowe wezwania otrzymała. Mają na uwadze powyższe, należy podkreślić, że stosownie do treści art. 39ą § 1 k.p.a., doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r. poz. 1422), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej; 2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny; 3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. Stosownie natomiast § 9 art. 46 k.p.a. warunki techniczne i organizacyjne doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego określają przepisy ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3 – ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 570) dalej jako "u.i.d.p". Doręczenie pisma w formie dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3, następuje przez elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu, w sposób określony w tej ustawie ( art. 46 § 10 k.p.a.). Stosownie do art. 3 pkt 17 u.i.d.p. elektroniczna skrzynka podawcza to dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego podmiotowi publicznemu z wykorzystaniem powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Zgodnie z § 13 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania pism w formie dokumentów elektronicznych, doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. nr 206 poz. 1216 ze zm.) w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń. Za udostępnienie nadawcy poświadczenia przedłożenia uważa się w szczególności jego przekazanie do pozostającej w dyspozycji odbiorcy poświadczenia skrytki w ramach systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego służącego do obsługi doręczeń. W ocenie Sądu, w powyższym zakresie wniosek inicjujący postępowanie nie spełniał więc minimalnych wymogów formalnych wyszczególnionych przez ustawodawcę w art. 21 ust. 3 pkt 4 i pkt 5 u.p.w.i.s.p. W takim wypadku, stosownie do dyspozycji art. 21 ust. 6 ustawy, na organie spoczywał obowiązek wezwania wnioskodawcy do usunięcia przedmiotowego braku formalnego. W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucić bezczynności Z. w niniejszej sprawie. Należy mieć bowiem na względzie, iż sąd administracyjny orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu administracji publicznej, nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności, a więc nie bada merytorycznej zasadności podjętego działania. Sąd ten ma natomiast obowiązek dokonania oceny, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy, czy organ pozostaje w bezczynności (por. wyroki NSA: z dnia 20 stycznia 2009 r., II OSK 812/08, z dnia 15 lipca 2010 r., II OSK 2051/09, z dnia 29 września 2010 r., II GSK 827/09, niepubl., dostępne w CBOSA; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2013, s. 585). Podsumowując całość rozważań odnośnie sposobu załatwienia przez Z. skarżącej z dnia 24 października 2017 r., stwierdzić należy, że podmiotowi temu nie sposób zarzucić w rozpatrywanej sprawie bezczynności, gdyż podejmował czynności jakie nakłada na podmiot zobowiązany ustawa o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego, zmierzające do udzielenia wnioskowanej informacji sektora publicznego. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.