II SAB/Lu 35/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy Brygida Myszyńska – Guziur po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. M. J. (dalej jako: "skarżący") w dniu 25 marca 2022 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Lublin w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 marca 2022 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, ww. wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 kwietnia 2022 r. Wobec tego, termin do usunięcia braków formalnych upłynął bezskutecznie z dniem 19 kwietnia 2022 r., ponieważ skarżący nie uiścił wpisu oraz nie wskazał numeru PESEL. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej jako: "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Stosownie do art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W przypadku skargi przewodniczący wzywa wnoszącego do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. W dniu 21 kwietnia 2022 r., do tutejszego sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym oświadczył on, że w związku z udzieleniem odpowiedzi przez zobowiązanego wnosi o umorzenie postepowania jako zbędnego. Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę; cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, o czym stanowi art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Co do zasady zatem, skarżący może rozporządzać skargą także po jej wniesieniu, jednakże cofnięcie skargi, a w konsekwencji umorzenie postepowania sądowego jest dopuszczalne tylko w przypadku, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, np. nie został uiszczony należny od skargi wpis, sąd skargę odrzuci (por. postanowienie NSA z 17 września 2020 r., sygn. akt II OZ 620/20, LEX nr 3054558 i powołane tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie zaistniała taka okoliczność, gdyż wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu oraz wskazania numeru PESEL pozostało bez reakcji strony skarżącej. Skarżący nie uzupełnił przedmiotowych braków formalnych wniesionej skargi mimo pouczenia, że spowoduje to jej odrzucenie. W związku z powyższym, w tej sytuacji oświadczenie skarżącego o umorzeniu postepowania jest bezskuteczne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.