II SAB/Lu 357/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na przewlekłość postępowania Starosty w przedmiocie wniosku z dnia 5 września 2003 r. o przeprowadzenie postępowania dotyczącego scalenia i wymiany gruntów - w zakresie wniosku J. H. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania J.H. prawa pomocy. Wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uwzględniając złożoną w niniejszej sprawie skargę J. H. (dalej: skarżący) na przewlekłość postępowania Starosty (dalej: organ) w przedmiocie wniosku z dnia 5 września 2003 r. o przeprowadzenie postępowania dotyczącego scalenia i wymiany gruntów, zobowiązał organ do załatwienia wskazanego wniosku skarżącego w terminie miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku, stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzył organowi grzywnę w wysokości 3 000 złotych. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej organu od tego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2458/14, uchylił powyższym wyrok i odrzucił skargę oraz zasądził od skarżącego na rzecz organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W dniu 13 sierpnia 2016 r. skarżący zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o ustanowienie adwokata, w celu złożenia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej postanowienia tego Sądu z dnia 10 kwietnia 2015 r. Zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał ten wniosek do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że wobec prawomocnego zakończenia postępowania w niniejszej sprawie należy uznać, że przyznane skarżącemu prawo pomocy wygasło w zakresie zwolnienia w całości od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wskazać przy tym trzeba, że pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10, w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania, albowiem dotyczył on postępowania wywołanego wniesieniem skargi o wznowienie postępowania, a nie dotyczy specyficznej – mającej miejsce w sprawie – sytuacji, w której strona zamierza złożyć skargę kasacyjną od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W świetle art. 247 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; to jest w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi kasacyjnej. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi kasacyjnej wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Nie nasuwa żadnych wątpliwości, że skarga kasacyjna wniesiona na wskazane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2458/14, byłaby niedopuszczalna. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków, jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także skarga kasacyjna (por. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 725; a także postanowienia NSA z dnia: 31 maja 2016 r., II OSK 1841/14, 5 lipca 2016 r., I OZ 513/16, 28 lipca 2016 r., I OZ 707/16). Ewentualna skarga kasacyjna podlegałaby więc odrzuceniu na podstawie art. 178 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy uznać należy, że wobec oczywistej bezzasadności skargi kasacyjnej, dla której sporządzenia, skarżący domaga się przyznania prawa pomocy, poprzez ustanowienie adwokata, jego wniosek w tym przedmiocie nie może zostać uwzględniony. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.