II SAB/Lu 39/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie wniosku z dnia 30 listopada 2012 r. w sprawie pomocy na dożywianie p o s t a n a w i a odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Adwokat A. S. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku z przedłożeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały uiszczone w całości ani w części. Do wniosku dołączono odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz potwierdzenie nadania korespondencji na adres skarżącego. W przedłożonej opinii wnioskodawca informuje skarżącego o tym, że w sprawie niniejszej cofnął skargę oraz o przyczynach złożenia oświadczenia o cofnięciu skargi. Wnioskodawca informuje także skarżącego, że Sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne i umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 461) zwane dalej "rozporządzeniem". W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zostało przeciwstawione sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej. Oznacza to, że o opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej można mówić wówczas, jeżeli realnie występuje kwestia wniesienia albo niewniesienia skargi kasacyjnej, a adwokat zgodnie z najlepszą wiedzą dochodzi do wniosku, iż nie ma podstaw do kwestionowania orzeczenia Sądu pierwszej instancji, a więc nie ma podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienia NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 106/11 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Opinia powinna zatem zawierać argumentację odnoszącą się do skargi kasacyjnej, a zmierzającą do wykazania braku podstaw uzasadniających jej uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest równoznaczna odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1056/11 – Lex nr 1240593). W sprawie niniejszej nic nie wskazuje, ażeby przedłożona przez wnioskodawcę opinia spełniała te wymogi. Informuje ona bowiem skarżącego o cofnięciu skargi oraz o przyczynach złożenia przez wnioskodawcę takiego oświadczenia woli i tym jak po cofnięciu skargi zachował się Sąd. Skoro zatem pismo przedłożone przez wnioskodawcę nie może być uznane za opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej a § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia przewiduje przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie ma podstaw do przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz zwrot poniesionych z tego tytułu wydatków. Mając na względzie powyższe należało orzec jak na wstępie postanowienia.