II SAB/Lu 41/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 5 września 2011 r. w sprawie ze skargi D. M. G. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 7 lutego 2011 r. dotyczącego zasiłku okresowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 28 lipca 2011 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynęła skarga D. M. G. m.in. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 7 lutego 2011 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału strona skarżąca została wezwana do wyjaśnienia czy składała zażalenie na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do organu wyższego stopnia w sprawie nierozpatrzenia wniosku z dnia 7 lutego 2011 r. oraz nadesłania kopii tego zażalenia, jeżeli było ono wniesione do organu wyższego stopnia. Wykonując wezwanie strona skarżąca złożyła poświadczoną za zgodność kserokopię zażalenia z dnia 18 sierpnia 2011 r. skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., z którego wynika, że do Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynęło ono w dniu 19 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do unormowania art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi inną przyczynę, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2005 r., sygn. akt II GSK 136/07 – Lex nr 374841). W przedmiotowej sprawie strona skarżącą wniosła zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. po uprzednim wniesieniu skargi na bezczynność. Nie można zatem przyjąć aby wniesienie skargi na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 7 lutego 2011 r. poprzedzone było wyczerpaniem środków zaskarżenia. W świetle cytowanego powyżej art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. okoliczność ta kwalifikuje skargę do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.