II SAB/Lu 42/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Prezydenta Miasta p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 10 marca 2016 r. M. J. złożyła skargę do Sądu na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Prezydenta Miasta C.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej także: "K.p.a.") oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga M. J. dotyczy bezczynności Rady Miasta w zakresie złożonego w dniu 10 grudnia 2015 r. pisma nazwanego "skargą na działania Prezydenta Miasta C. w sprawie działki nr [...] w obrębie 12 oraz spraw mających związek bezpośrednio z fałszowaniem dokumentacji tejże działki". We wskazanym piśmie skarżąca podniosła zarzuty dotyczące nieprawidłowości działania tego organu w opisanej wyżej sprawie, a także inne zarzuty odnoszące się dzierżawy wspomnianej nieruchomości, w tym czynszu dzierżawnego oraz niedochowania przez Gminę obowiązków w zakresie utrzymania porządku i czystości na należących do niej nieruchomościach. Z powyższego wynika, iż pismo z dnia 10 grudnia 2015 r. stanowi tzw. skargę powszechną, wnoszoną w trybie przepisów działu VIII K.p.a. Podkreślenia wymaga, że skarga ta jest środkiem obrony interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 227 K.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta wnoszona jest w związku z już podjętym działaniem organu, ewentualnie w związku z brakiem takiego działania, ma na celu zwrócenie uwagi właściwym organom na wszelkie nieprawidłowości powstałe w wyniku takiego działania lub zaniechania. Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 K.p.a., informującą stronę o sposobie załatwienia skargi. Po rozpoznaniu tej skargi organ zawiadamia skarżącego o sposobie jej załatwienia (art. 238 § 1 K.p.a.). Takie zawiadomienie nie mieści się we wskazanym w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. katalogu aktów i czynności podlegających kontroli sądu administracyjnego. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. nie daje zatem skarżącej podstawy do wniesienia skarga do Sądu na bezczynność organu administracji w niniejszej sprawie. Stwierdzić należy, że podstawy do skutecznego złożenia opisanej wyżej skargi na bezczynność nie może stanowić również art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a. Przepis ten został dodany ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 poz. 658) i wynika z niego, jak wskazano wyżej, że przedmiotem skargi do Sądu może być bezczynność w sprawie dotyczącej innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjętego w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazać trzeba, iż przyjęcie dopuszczalności kognicji Sądu w niniejszej sprawie, w oparciu o ten przepis, wymagałoby uznania, że zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powszechnej, kończące postępowanie ze skargi powszechnej, jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnienia lub obowiązku strony wynikającego z przepisu prawa. W postanowieniu z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3433/15, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że stanowisko takie jest prawnie wadliwe, albowiem jakkolwiek opisane wyżej zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powszechnej postać czynności materialno-technicznej, to nie prowadzi do konkretyzacji przez organ administracji określonych przepisami prawa obowiązków i uprawnień strony. To zaś niewątpliwie wyłącza możliwość stwierdzenia, że wspomniana czynność materialno-techniczna "dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", czego wymaga art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., dla stwierdzenia kognicji sądu administracyjnego w takim przypadku. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał skargę na bezczynność organu w niniejszej sprawie za niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.