II SAB/Lu 472/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w przedmiocie pisma z dnia 25 września 2014 r. - w zakresie wniosków R. O. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Lu 472/14, o sprostowanie tego postanowienia oraz o jego wykładnię p o s t a n a w i a odmówić wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Lu 472/14. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 472/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił jako niedopuszczalną skargę R. O. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w przedmiocie pisma z dnia 25 września 2014 r. W piśmie z dnia 18 grudnia 2014 r. skarżąca wniosła o uzupełnienie powyższego postanowienia. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wniosek ten oddalił. Jako, że na postanowienie to nie służył żaden środek zaskarżenia, Sąd odstąpił od sporządzenia jego uzasadnienia. Odpis przedmiotowego postanowienia doręczono skarżącej w dniu 13 stycznia 2015 r. (potwierdzenie odbioru – k. 26). W piśmie z dnia 5 lutego 2015 r. skarżąca wniosła o wykładnię powyższego postanowienia z dnia 7 stycznia 2015 r. o odmowie uzupełnienia postanowienia z dnia 26 listopada 2014 r. Wskazała przy tym, że przedmiotem jej skargi w niniejszej sprawie była przewlekłość postępowania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, a nie – jak przyjął Sąd – bezczynność tego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o wykładnię zapadłego w niniejszym postępowaniu postanowienia z dnia 7 stycznia 2015 r. nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że potrzeba wykładni, o której mowa w art. 158 p.p.s.a., a która dotyczyć może zarówno sentencji orzeczenia, jak i jego uzasadnienia, zachodzi wówczas, gdy treść orzeczenia sformułowana jest w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98 oraz z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 299/07 – dostępne w CBOSA). Wniosek o wykładnię nie może natomiast zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego ani do jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04; z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FZ 33/08; z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02 – dostępne w CBOSA, a także postanowienie SN z dnia 8 stycznia 1998 r., sygn. akt III AO 25/97, publ. OSNP 1999/4/151, Lex nr 35059). W ocenie Sądu, taki właśnie charakter ma rozpoznawany wniosek skarżącej, albowiem zawarta w nim argumentacja wskazuje jedynie na polemikę z przyjętym przez Sąd w niniejszej sprawie przedmiotem skargi. Tymczasem objęte przedmiotowym wnioskiem postanowienie z dnia 7 stycznia 2015 r., które ograniczało się jedynie do sentencji orzekającej o odmowie uzupełnienia postanowienia z dnia 26 listopada 2014 r., zostało zatem sformułowane w sposób jednoznaczny i nie może budzić żadnych wątpliwości, a przez to nie wymaga dokonywania jego wykładni. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.