II SAB/Lu 479/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia WSA Robert Hałabis, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność "A" Spółki Akcyjnej w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność "A" Spółki Akcyjnej w L. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania "A" Spółki Akcyjnej w L. do załatwienia wniosku A. C. z dnia 3 października 2013 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; III. wymierza "A" Spółki Akcyjnej w L. grzywnę w wysokości 5 000 zł (pięć tysięcy złotych); IV. zasądza od "A" Spółki Akcyjnej w L. na rzecz A. C. 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 10 października 2014 r. wpłynęła do Sądu skarga A. C. na bezczynność [...] S.A. w [...] (dalej także: "Spółka"), polegającą na nieudostępnieniu skarżącemu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 3 października 2013 r. Skarżący zarzucił, że Spółka z rażącym naruszeniem prawa do chwili wniesienia skargi nie podjęła w sprawie żadnych czynności, pomimo zobowiązania Spółki przez Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r., II SAB/Lu 114/14, do załatwienia tego wniosku – w części dotyczącej udostępnienia informacji publicznej – w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie, podnosząc, że przed otrzymaniem za pośrednictwem Sądu skargi, decyzją z dnia 14 października 2014 r., znak: [...], wydała decyzję o odmowie udostępnienia skarżącemu żądanych informacji w postaci kserokopii decyzji administracyjnych, a ponadto w tym samym dniu skierowała do skarżącego pismo znak: [...], zawierające informację o decyzjach, ich datach wydania oraz organach je wydających, na podstawie których wybudowano elementy infrastruktury elektroenergetycznej na działkach skarżącego. Ponadto skarżący w piśmie procesowym z dnia 29 listopada 2014 r. podkreślił, że wbrew twierdzeniom Spółki, wskazane w odpowiedzi na skargę dokumenty zostały mu przekazane dopiero przez Sąd wraz z odpowiedzią na skargę w dniu 28 listopada 2014 r. Zdaniem skarżącego świadczy to o tym, że Spółka naprędce spreparowała wskazane dokumenty jedynie w celu uniknięcia odpowiedzialności za brak wykonania wyroku Sądu z dnia 8 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wymaga wskazania, że skarga była dopuszczalna. Należy podkreślić, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") nie ograniczają strony do złożenia kolejnej skargi na bezczynność w sytuacji, gdy wcześniej strona złożyła już skargę na bezczynność w danej sprawie, a sąd taką bezczynność stwierdził. Z powyższego wynika, że w sytuacji, gdy – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – pomimo orzeczenia przez sąd o bezczynności organu, organ ten nadal pozostaje w bezczynności strona będzie miała interes we wniesieniu ponownej skargi na bezczynność. Ma to znaczenie zwłaszcza wówczas, gdy sąd w pierwszym wyroku nie stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w kolejnym orzeczeniu rozpoznającym następną skargę na bezczynność sąd może ewentualnie orzec, że bezczynność taka miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co nie jest bez znaczenia dla strony (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., II OSK 1516/12, niepubl., dostępny w CBOSA). Ponadto w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, iż skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. przykładowo: wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, Lex nr 236545). Oceniając merytorycznie skargę Sąd doszedł do przekonania, iż jest ona zasadna. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej także "ustawą". W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 114/14, zobowiązał Spółkę do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 3 października 2013 r. – w części dotyczącej udostępnienia informacji publicznej – w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt I sentencji). Ponadto Sąd orzekł, że bezczynność Spółki w tej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji). Wspomniany wyrok został doręczony Spółce w dniu 18 sierpnia 2014 r. (k. 91 akt sądowych sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 114/14). Nie budzi również wątpliwości, że w zakreślonym przez Sąd termin do załatwienia wniosku skarżącego, który upłynął w dniu 1 września 2014 r., Spółka nie rozpoznała tego wniosku, co oznacza, że pozostawała ona nadal w bezczynności. Skarga A. C. na bezczynność Spółki w zakresie rozpoznania powyższego wniosku wpłynęła do Sądu w dniu 10 października 2014 r., a w dniu 20 października 2014 r. została doręczona Spółce (k. 31 akt sądowych sprawy niniejszej). W dniu 4 listopada 2014 r. (data nadania) Spółka złożyła odpowiedź na skargę A. C. w tej sprawie, do której dołączyła datowane na dzień 14 października 2014 r.: 1. rozstrzygnięcie, znak: [...], o odmowie udostępnienia skarżącemu żądanych informacji publicznej w postaci kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, przebudowy urządzeń infrastruktury przesyłowej na działkach nr ewid. 830/4 i 830/5 w miejscowości [...]; 2. pismo, znak: [...], informujące skarżącego, że znajdująca się na działkach skarżącego: a. linia energetyczna 15 kV (magistrala) uzyskała w wyniku remontu kapitalnego wykonanego w oparciu o decyzje: nr [...] z dnia 27 lutego 1973 r. wydaną przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] oraz z dnia 20 czerwca 1974 r., wydaną przez Naczelnika Gminy [...] – na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia (Dz. U.nr 10 z 1974 r., poz. 64 ze zm.), b. napowietrzna linia energetyczna 15 kV (odgałęzienie) została zbudowana na podstawie wydanych przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] decyzji: [...] z dnia 21 lutego 1972 r. oraz nr [...] z dnia 23 lutego 1972 r. – na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia (Dz. U.nr 10 z 1974 r., poz. 64 ze zm.). Z powyższego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że Spółka pozostawała w bezczynności w dacie wniesienia skargi rozpoznawanej w niniejszej sprawie. Podkreślenia przy tym wymaga, że Spółka dopuściła się w tej sprawie rażącego naruszenia prawa, co wynikało z lekceważącego traktowania obowiązku nałożonego na ten podmiot prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 114/14. Działanie to miało charakter wymagający napiętnowania tym bardziej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie do chwili obecnej w latach 2013-2014 wydał około dwustu siedemdziesięciu wyroków zobowiązujących Spółkę do załatwienia wniosków podmiotów występujących, tak jak skarżący A. C., o udzielenie informacji dotyczącej pozostających we władaniu Spółki elementów sieci elektroenergetycznych posadowionych na działkach należących do wnioskodawców. W tej sytuacji, jako naganne należało ocenić zachowanie Spółki, która pomimo upływu terminu zakreślonego przez Sąd w powołanym wyroku z dnia 8 maja 2014 r., nadal pozostawała w bezczynności. Trzeba również wskazać, że Spółka nie odniosła się w żaden sposób do zarzutów skarżącego, zawartych w piśmie z dnia 29 listopada 2014 r., które to pismo – na skutek zarządzenia przewodniczącego wydziału z dnia 5 grudnia 2014 r. – zostało doręczone Spółce w dniu 15 grudnia 2014 r. (k. 47 akt sądowych), a więc przed terminem rozprawy w niniejszej sprawie. W piśmie tym skarżący zarzucił, że wskazane wyżej dokumenty (datowane na 14 października 2014 r.), to jest skierowane do skarżącego: rozstrzygnięcia znak: [...] odmawiającego udostępnienia żądanych informacji publicznej oraz pisma informacyjnego znak: [...], nie zostały mu doręczone przez Spółkę do dnia 28 listopada 2014 r., lecz w tej dacie zostały mu przekazane przez Sąd wraz z odpowiedzią na skargę. Z powyższego, zdaniem skarżącego, wynika, że Spółka "naprędce spreparowała wskazane dokumenty jedynie w celu uniknięcia odpowiedzialności za brak wykonania wyroku Sądu z dnia 8 maja 2014 r." Zauważyć nadto należy, że przekazując odpowiedź na skargę wraz z kopiami opisanych dokumentów Spółka nie przedłożyła dowodu ich doręczenia skarżącemu ani nawet nie wykazała, że przed dniem przekazania Sądowi odpowiedzi na skargę (co miało miejsce w dniu 4 listopada 2014 r. – data nadania, k. 8 akt sądowych), przesłała te dokumenty na adres skarżącego. Zdaniem Sądu, opisane wyżej okoliczności świadczą o tym, że bezczynność Spółki w rozpoznawanej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt lekceważącego traktowania przez Spółkę obowiązków nałożonych na nią z mocy przepisów prawa. Stosownie do art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. Sąd ustalając wysokość wymierzonej Spółce grzywny uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza naganne działanie tego podmiotu, polegające na uchylaniu się od załatwienia wniosku strony w terminie określonym przez Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 114/14. W ocenie Sądu wysokość wymierzonej grzywny, mając na uwadze z jednej strony stopień zawinienia Spółki, a z drugiej – granice zakreślone w art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a., nie jest znaczna. Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów Sąd orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.