II SAB/Lu 487/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wniosku z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie świadczenia na opłacenie usług opiekuńczych - w zakresie wniosku Z.W. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania Z. W. prawa pomocy. W dniu 28 czerwca 2013 r. Z. W. złożył skargę do Sądu na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wniosku z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie świadczenia na opłacenie usług opiekuńczych. Jednocześnie skarżący zwrócił się o "pomoc prawną". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Skarga kwalifikuje się do odrzucenia w szczególności wówczas, gdy została wniesiona z naruszeniem przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a., to jest gdy skarżący złożył skargę, pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wyższego stopnia, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). W myśl art. 35 § 3 w związku z art. 144 K.p.a., załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym wywołanym wniesieniem zażalenia powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania zażalenia. Bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a., tok instancji administracyjnej w przedmiocie bezczynności organu administracji można uznać za wyczerpany dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mowa w art. 37 § 2 K.p.a. Termin ten, w myśl art. 35 § 3 K.p.a., wynosi jeden miesiąc (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 28 października 2004 r., II SA/Bk 16/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 114, cytowany przez J. Borkowskiego w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009, s. 230). W dniu 25 czerwca 2013 r. skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie niniejszej sprawy w terminie przez Wójta Gminy , skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Trzy dni później, to jest w dniu 28 czerwca 2013 r., Z. W. złożył skargę na bezczynność organu pierwszej instancji w tej sprawie. Do dnia wniesienia skargi na bezczynność nie upłynął więc ustawowy termin załatwienia zażalenia, wynikający z art. 35 § 3 K.p.a., to znaczy jeden miesiąc. Z. W. przed wniesieniem skargi do Sądu w niniejszej sprawie nie wyczerpał zatem środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji, co oznacza oczywistą bezzasadność jego skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.