II SAB/Lu 508/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wniosku z dnia 10 czerwca 2013 r. dotyczącego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie specjalnego zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. T. W. złożyła do Sądu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wniosku z dnia 10 czerwca 2013 r. dotyczącego wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie specjalnego zasiłku celowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Brak wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., występuje nie tylko wówczas, gdy skarżący nie wniósł środka zaskarżenia przysługującego mu w administracyjnym toku instancji, ale również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009 r., II GSK 947/08, Legalis; A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 193). Złożenie skargi z naruszeniem art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., obliguje Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., który stanowi, iż Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W toku postępowania wszczętego wniesieniem tych środków prawnych organ właściwy ma obowiązek zbadać ich zasadność i w razie stwierdzenia zaistnienia nieprawidłowości dotyczących terminu załatwienia sprawy, ma również obowiązek podjęcia określonych działań zaradczych, to jest: – wyznaczenia dodatkowego termin załatwienia sprawy oraz – zarządzenia wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Ponadto, o ile organ uzna, że zachodzi taka konieczność, zobligowany jest on do nakazania podjęcia stosownych do okoliczności sprawy środków służących wyeliminowaniu w przyszłości dostrzeżonych uchybień (art. 37 § 2 K.p.a.). Przeprowadzenie przez organ administracji postępowania dotyczącego złożonego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa ma istotne znaczenie w przypadku ewentualnego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji. Zadaniem organu wskazanego w art. 37 § 2 K.p.a. jest bowiem wstępne zweryfikowanie prawdziwości zarzutów strony co do przekroczenia terminu załatwienia sprawy i w wypadku potwierdzenia się tych zarzutów, podjęcie odpowiednich czynności. Jakkolwiek samo rozstrzygnięcie w przedmiocie środków prawnych, o jakich mowa w art. 37 § 1 K.p.a., nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to nie pozostaje ono jednak bez wpływu na ocenę przez sąd zasadności skargi na bezczynność organu, o ile skarga taka zostanie złożona. Z powyższego wynika, że wyczerpanie środków zaskarżenia (w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.) przed wniesieniem skargi na bezczynność organu administracji publicznej oznacza sytuację, w której skarga ta została wniesiona nie tylko po uprzednim złożeniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie bądź wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ale także po umożliwieniu wypowiedzenia się przez właściwy organ w tej sprawie. Oznacza to, iż bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ upoważniony do rozpoznania zażalenia lub wezwania, wymienionych w art. 37 § 1 K.p.a., tok instancji administracyjnej w przedmiocie bezczynności organu administracji można uznać za wyczerpany dopiero po upływie okresu pozwalającego organowi właściwemu dokonanie czynności, o których mowa w art. 37 § 2 K.p.a. Termin ten, w myśl art. 35 § 3 K.p.a., wynosi jeden miesiąc (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 28 października 2004 r., II SA/Bk 16/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 114, cytowany przez J. Borkowskiego w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009, s. 230). W dniu 22 lipca 2013 r. skarżąca złożyła w jednym piśmie: - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (datowane na dzień 16 lipca 2013 r.), - skargę na bezczynność Kolegium w tejże sprawie adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (datowane na dzień 17 lipca 2013 r.; k. 3 akt sądowych). W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie miało możliwości ustosunkowania się do tego wezwania i ewentualnego usunięcia stanu bezczynności przed złożeniem skargi na bezczynność. Oznacza to, że w niniejszej sprawie T. W. przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie służyły jej w administracyjnym toku instancji. Skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.