II SAB/Lu 53/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędzia WSA Jacek Czaja (spr.), Asesor WSA Małgorzata Fita, Protokolant Przemysław Gumieniak, po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Prezydenta Miasta oddala skargę. Skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie likwidacji dzikiej giełdy zwierząt przy ul. R. w L. wniósł J. S. Skarżący stwierdził, że występuje w imieniu 24 rodzin, które złożyły petycję do władz miasta o przeniesienie giełdy zwierząt, powołując się przy tym na ustawę z 29 października 2002 r. (Dz. U. Nr 192, poz. 1609), ustawę z dnia 8 marca 1999 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 z 2001 r. z późn. zm.) oraz ustawę z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622). Skarżący podniósł, że prośba o likwidację giełdy została poparta przez Stowarzyszenie Ochrony Zwierząt, Polską Federację Ornitologiczną oraz Związek Kynologiczny. Według skarżącego giełda zwierząt przy ul. R. jest giełdą dziką i nie spełnia elementarnych warunków wymaganych przepisami ustawy o organizacji takich giełd. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że przy ul. R., od kilkudziesięciu lat, w soboty prowadzony jest zwyczajowo obwoźny handel zwierzętami, szczególnie popularny m. in. wśród kolekcjonerów i hodowców gołębi, drobiu i małych zwierząt domowych. Handel ten odbywa się na terenie prywatnym oraz częściowo na terenie gminy i nie ma charakteru zorganizowanego targowiska. Skarżący wielokrotnie składał skargi do różnych organów z żądaniem wydania administracyjnej decyzji zakazującej prowadzenia handlu obwoźnego przy ul. R., jednakże organy administracji publicznej, w tym również samorządowej, wydają decyzje administracyjne wyłącznie w przypadkach przewidzianych w obowiązujących ustawach, tzn. gdy obowiązek wydania decyzji wynika z ustawy. Załatwienie sprawy "likwidacji giełdy" w żądanej przez skarżącego formie decyzji administracyjnej nie jest możliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2003 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl § 2 powołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Jak zaś wynika z przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego paragrafu. Chodzi tu więc o bezczynność organu zobowiązanego do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przede wszystkim należy zauważyć, że kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ogranicza się do zbadania, czy organ administracji publicznej w toku postępowania nie naruszył przepisów prawa. Dokonując kontroli zgodności z prawem postępowania zainicjowanego przez skarżącego licznymi wnioskami, petycjami i skargami kierowanymi do Prezydenta Miasta i jednostek pomocniczych tego organu administracji publicznej, stwierdzić należy brak naruszenia prawa w działalności organu administracji publicznej. W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że organy administracji załatwiają sprawę przez wydanie decyzji, o których mowa w art. 104 k.p.a., ale tylko w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych (art. 1 § 1 pkt 1 k.p.a.), co znaczy, że forma działania organów ma wynikać z prawa materialnego. Innymi słowy, wydanie decyzji administracyjnej uzależnione jest od ustalenie, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. Z treści bowiem art. 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że ów kodeks normuje postępowanie administracyjne przed organem administracji publicznej w należących do właściwości tych organów w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji. Podzielić należy pogląd wyrażony przez organ administracji, że wniosek skarżącego dotyczący "likwidacja dzikiej giełdy zwierząt" nie mieści się w kategorii spraw rozstrzyganych poprzez wydanie decyzji administracyjnej, bowiem funkcjonowanie takiej "giełdy" jest związane ze zwyczajem istniejącym wśród społeczności miasta, co oczywiście jest zagadnieniem leżącym poza sferą władczych uprawnień administracji publicznej. Jest więc oczywiste, że skoro organ administracji publicznej nie miał kompetencji do wydania decyzji administracyjnej w sprawie "likwidacja dzikiej giełdy zwierząt", to nie można zarzucić temu organowi bezczynności w rozumieniu przepisu art. 37 k.p.a. i z tego względu skargę należało uznać za bezzasadną. Ubocznie należy podnieść, że organ administracji publicznej prawidłowo zakwalifikował żądanie skierowane przez skarżącego do Rady Miasta jako skargę w rozumieniu przepisu art. 227 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. To postępowanie skargowe jako odrębny rodzaj postępowania jest uruchomiane, gdy skarga nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ogólnego lub szczególnego, co – jak już wyżej wskazano – miało miejsce w niniejszej sprawie (zob. M. Jaśkowska, kom. do art. 227 k.p.a. [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2000). Zgodnie więc z art. 229 pkt 3 k.p.a. skarga J. S. rozpatrywana była przez właściwy organ tj. Radę Miasta, która nie podzieliła poglądu skarżącego, iż Prezydenta Miasta pozostawał w bezczynności. Ocena ta wydaje się być prawidłowa, bowiem jak wynika z obszernego materiału, zawartego w aktach administracyjnych, składane przez skarżącego skargi i wnioski załatwiane były przez organ administracji publicznej z zachowaniem obowiązujących przepisów. Zagadnienie to nie jest jednak objęte kognicją sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1271 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.