II SAB/Lu 586/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do załatwienia wniosku P. P. z dnia 30 lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz P. P. 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych kosztów postępowania. W dniu [...] września 2013 r. P. P. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy C. polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej. Strona skarżąca zażądała zobowiązania organu do udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi P. P. wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2013 r. zwrócił się do Wójta Gminy C. o wskazanie, na jaką kwotę w poszczególnych decyzjach o ustaleniu opłaty adiacenckiej ustalono wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale, jakie było oznaczenie geodezyjne poszczególnych nieruchomości przed podziałem i na ile działek została podzielona dana nieruchomość. Żądanie udzielenia informacji obejmowało lata 2011 – 2012 i zostało przesłane organowi pocztą elektroniczną na adres [...]. Jako sposób przekazania żądanej informacji wnioskodawca wskazał przesłanie jej na adres poczty elektronicznej: [...]. Strona skarżąca podniosła, że do dnia wniesienia skargi Wójt Gminy C. nie podjął żadnej czynności zmierzającej do rozpoznania przedmiotowego wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego trybu wniesienia tej skargi, tj. niewezwanie organu przed jej wniesieniem do usunięcia naruszenia prawa, na zasadzie art. 52 § 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wójt Gminy C. wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Wójt Gminy C. dopuścił się bowiem bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej określonej we wniosku P. P. z dnia [...] lipca 2013 r. Bezsporna w sprawie jest okoliczność, że Wójt Gminy C. – jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej u.d.i.p.)., zaś informacja objęta wnioskiem strony skarżącej z dnia 30 lipca 2013 r., stanowi informację o sprawach publicznych, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a/ u.d.i.p. Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji: - nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo - nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo - nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), Jeżeli natomiast podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie posiada tej informacji, wówczas powinien w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku powiadomić o tym wnioskodawcę na piśmie, przy czym informacja taka nie wymaga formy decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2010 r., I OSK 1644/09 – publ. CBOSA). W razie wprowadzenia żądającego informacji w błąd przez udzielenie niezgodnej z rzeczywistością odpowiedzi co do faktu posiadania informacji, osoba zobowiązana do udostępnienia żądanej informacji publicznej podlega odpowiedzialności karnej na podstawie art. 23 ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 41/05, Lex nr 887693). W niniejszej sprawie Wójt Gminy C. nie odniósł się do żądania udostępnienia informacji publicznej w żaden ze wskazanych sposobów, stąd należy uznać, że dopuścił się bezczynności. Nie sposób przy tym podzielić stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym, warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej – w zakresie dotyczącym skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie tych informacji - odsyła do przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z której wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu jest wyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu w administracyjnym toku instancji (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Z kolei, w myśl art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Do kategorii czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., należy udostępnienie informacji publicznej. Z art. 52 § 3 p.p.s.a. wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na czynność polegającą na udostępnieniu informacji publicznej jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Zważyć jednak należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest nie czynność udzielenia informacji publicznej, ale bezczynność organu w tym zakresie. Tymczasem ani ustawa o dostępie do informacji publicznej, ani żadna inna ustawa, nie przewiduje środka zaskarżenia na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W tym miejscu należy podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji lub o umorzeniu postępowania w tym przedmiocie, nie zaś do czynności materialno - technicznej polegającej na jej udzieleniu (art. 16). W konsekwencji powyższego, w sprawach dotyczących bezczynności organu w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej nie mają zastosowania kodeksowe normy dotyczące środków zaskarżenia w sprawie bezczynności organu (art. 37 § 1 k.p.a.). Stąd należy przyjąć, że uruchomienie drogi postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie bezczynności organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie podlega dyspozycji art. 52 p.p.s.a., w tym § 3 i 4 tego przepisu, co oznacza, że nie wymaga uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie i literaturze przedmiotu (tak m. in. wyrok NSA z dnia 14 marca 2006 r., I OSK 243/06, LexPolonica nr 3066176, I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. 2, Warszawa 2012, s. 224 – 226). Mając na uwadze powyższe, sąd, uznając że Wójt Gminy C. dopuścił się bezczynności, zobowiązał ten organ na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. do rozpoznania wniosku P. P. w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. Jednocześnie, w oparciu o treść art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a., sąd stwierdził, że bezczynność organu w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność, sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt, iż zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego z mocy ustawy. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł, jak w sentencji.