II SAB/Lu 63/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 7 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na przewlekłość postępowania Starosty w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 19 czerwca 2012 r. B. W. złożył w tutejszym sądzie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] wydaną w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, żądając jednocześnie stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania w tej sprawie przez organ pierwszej instancji – Starostę. Zarządzeniem z dnia 12 lipca 2012 r. skargę na przewlekłość postępowania Starosty wyłączono do odrębnego postępowania, wzywając jednocześnie skarżącego do wyjaśnienia, czy składał do organu wyższego stopnia zażalenie na przewlekłość postępowania Starosty , a jeśli tak, to do nadesłania kopii tego zażalenia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przedstawił kopię zażalenia z dnia 30 grudnia 2002 r. na "opieszałość Starosty ", adresowanego do Wojewody oraz kopię zażalenia na bezczynność Starosty z dnia [...] r. (k. 15 - 16 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na to, że w niniejszej sprawie wydał w dniu 23 lutego 2012 r. decyzję utrzymaną w mocy przez Wojewodę . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a., w przypadku przewlekłości organu administracji publicznej takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższego stopnia. Skarżący nie złożył zażalenia na przewlekłość postępowania Starosty w przedmiotowej sprawie. Za takie nie można uznać ani zażalenia na "opieszałość Starosty " z dnia 30 grudnia 2002 r., ani zażalenia na bezczynność tego organu z dnia 21 października 2005 r. W żadnej z tych dat nie istniała bowiem możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość organu administracji publicznej, ani też zażalenia na przewlekłość do organu wyższego stopnia. Przepisy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), wprowadzające zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji do organu wyższego stopnia (art. 37 k.p.a.) oraz skargę do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 149 p.p.s.a.) weszły w życie w dniu 14 kwietnia 2011 r. Jedynie zażalenie na przewlekłość wniesione po dacie wejścia w życie powołanej wyżej ustawy może być uznane za równoznaczne z wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, które przysługiwały mu w administracyjnym toku instancji (odmiennie wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 marca 2012 r., II SAB/Bk 87/11, LEX nr 1125237). Zatem należy uznać, że skarżący nie złożył zażalenia na przewlekłość postępowania Starosty , nie wyczerpując tym samym środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. W związku z tym skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.