II SAB/Lu 63/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Terespol w sprawie wniosku o uchwalenie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 31 stycznia 2026 r. L. P. (dalej jako: skarżąca) wniosła skargę na Wójta Gminy Terespol w przedmiocie "przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany uchwały nr X/81/2003 r. Rady Gminy Terespol z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. w stosunku do działek nr [...] i [...], obręb K., gm. T.". W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że upłynął już ponad rok od czasu pozytywnego rozpatrzenia na sesji Rady Gminy w dniu 16 grudnia 2024 r. złożonego przez nią wniosku w sprawie zmiany ww. uchwały z 2003 r. W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej ze względu na brak kognicji sądu, ewentualnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W uzasadnieniu organ stwierdził, że brak jest przedmiotu zaskarżenia, tzn. aktu, który mógłby podlegać kontroli sądu administracyjnego. Ponadto organ wskazał, że procedura zmiany planu, do której odnosi się skarżąca, została wszczęta uchwałą Rady Gminy Terespol z dnia 16 grudnia 2024 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Terespol. Uchwała intencyjna została poprzedzona uchwałą Rady z tego samego dnia w sprawie rozpatrzenia wniosku o zmianę uchwały z 2003 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Terespol, w której Rada uznała sam fakt przystąpienia do zmiany jako zasadny. Organ wskazał, że do dnia wpływu skargi podjęto szereg czynności w toku procedury planistycznej i udzielano skarżącej odpowiedzi na jej pisma dotyczące postępów w procedurze uchwalania zmiany planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu ze względu na to, że jest niedopuszczalna. Działalność sądów administracyjnych polega na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2024 r., poz. 1267; art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądu są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Ponadto ustawodawca przewidział również możliwość zaskarżenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Skarga na bezczynność jest zatem dopuszczalna wówczas, gdy żądane przez skarżącą działanie miałoby przybrać formę decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie, kończącego postępowanie lub rozstrzygającego sprawę co do istoty lub innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, innych aktów lub czynności podejmowanych w ramach ogólnego postępowania administracyjnego lub postępowania podatkowego. W rozpoznawanej sprawie skarga ma za przedmiot przewlekłe (zdaniem skarżącej) prowadzenie postępowania w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, ze zm.; dalej jako: u.p.z.p.), a zatem aktem normatywnym, a nie indywidualnym aktem administracyjnym. Procedura planistyczna nie jest postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej, konkretnego podmiotu, w drodze decyzji administracyjnej. Zbyt długie (zdaniem skarżącej) prowadzenie czynności przez organy gminy w toku procedury planistycznej nie mieści się w zakresie ani art. 3 § 2 pkt 8, ani pkt 9 p.p.s.a. Podstawa do zaskarżenia "przewlekłego" prowadzenia postępowania w sprawie uchwalenia albo zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika również z żadnego przepisu szczególnego. Takiej podstawy nie tworzy w szczególności art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1153, ze zm.; dalej jako: u.s.g.), umożliwiający wniesienie skargi do sądu administracyjnego w sytuacji, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Co do zasady żaden przepis prawa nie nakłada na gminę obowiązku uchwalenia albo zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (z wyjątkiem przypadków wskazanych w przepisach odrębnych, do których odsyła art. 14 ust. 7 u.p.z.p.; żaden z tych przypadków nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie). Nie ma więc żadnej podstawy do twierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie organy gminy nie wykonują czynności nakazanej prawem. Nie ma też żadnych przepisów prawa określających termin uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie nawet wskazujących terminy realizacji poszczególnych etapów w procedurze planistycznej (co słusznie zauważa organ w odpowiedzi na skargę). Nie ma zatem żadnego punktu odniesienia dla oceny, czy organy gminy, po podjęciu uchwały intencyjnej (o przystąpieniu do zmiany planu miejscowego) podejmowały dalsze czynności we właściwych okresach czasu. Konkludując: skarga w przedmiocie niemieszczącym się w zakresie kognicji sądu administracyjnego podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.