II SAB/Lu 69/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Stażysta Paulina Gąsławska, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. N. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie sprzedaży działki w drodze przetargowej p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej W. N. uiszczony wpis w kwocie 100 (sto) złotych. Pismem z dnia 30 sierpnia 2010 r. W. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę "na działanie Burmistrza J. podjęte w sprawie sprzedaży działek w drodze przetargu bez ważnej uchwały Rady Miejskiej w J.". W uzasadnieniu skargi wskazała, że Burmistrz J. bez jakiejkolwiek podstawy przystąpił do czynności sprzedaży działek nr ... naruszając tym samym jej prawo do nabycia tych nieruchomości w trybie bezprzetargowym na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podniosła, iż wraz z mężem i sąsiadami jest współwłaścicielem działek nr ... położonych bezpośrednio przy działce nr ...na której to za zgodą Burmistrza pobudowała szopę, szambo oraz studzienkę, ponieważ na działce nr 14 nie ma możliwości usytuowania jakichkolwiek obiektów. W związku z tym wielokrotnie zwraca się o umożliwienia nabycia działki nr ...w trybie bezprzetargowym. Burmistrza jednak nie dopełniając czynności nakazanych prawem ogłosił przetarg na sprzedaż tych działek, naruszając jej interes prawny i uprawnienie do nabycia działki na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Burmistrz J. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Organ zaznaczył, że skarżąca nie może być wyłącznie uprawniona do nabycia w trybie bezprzetargowym przedmiotowych nieruchomości, gdyż nieruchomości te nie przylegają wyłącznie do nieruchomości skarżącej lecz również do działek innych osób fizycznych. Ponadto organ wskazał, iż działania mające na celu sprzedaż działek zostały podjęte na podstawie uchwały nr L/255/06 Rady Miejskiej w J. z dnia 1 sierpnia 2006 r. w sprawie wyrażenia zgody na zbycie działek w trybie przetargowym. Na rozprawie skarżąca oświadczyła, iż wniosła sprawę do Sądu żeby kupić działkę nr ... bez przetargu, który został nieprawidłowo ogłoszony przez Burmistrza Miasta J. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zakres działania sądu administracyjnego został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmując orzekanie w sprawach skarg na m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art.3 § 2 pkt 5 ppsa,), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art.3 § 2 pkt 6 ppsa). Akty prawa miejscowego, a także inne akty jednostek samorządu terytorialnego, jak też bezczynność organu w wydaniu aktów nakazanych prawem, mogą być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie ustaw ustrojowych, stanowiących lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 pkt 5 ppsa. I tak stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Zgodnie natomiast z art.101a ust.1 przepisy art.101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy (art. 101 a ust.2 ). Skuteczne zaskarżenie bezczynności organu gminy na podstawie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym wymaga zatem spełnienia kumulatywnie trzech przesłanek: po pierwsze - zaskarżona bezczynność organu gminy musi dotyczyć czynności ze sfery administracji publicznej nakazanych temu organowi prawem, po drugie musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego, po trzecie - musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Z treści przepisów art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika więc w sposób jednoznaczny, że skarga na bezczynność organu gminy może dotyczyć jego działalności w takim zakresie, w jakim obowiązujące przepisy prawa nakładają na ten organ obowiązek podjęcia stosownych czynności (podkreślenie Sądu). Uwzględnienie skargi na podstawie wymienionego przepisu wymagałoby zatem wskazania unormowania, z którego wynika obowiązek podjęcia czynności przez Burmistrza Miasta J. i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością tego organu gminy w wykonywaniu tych czynności a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącej. W ocenie Sądu, W. N., skarżąc bezczynność Burmistrza Miasta J. na podstawie art. 101 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie wykazała, aby na tym organie gminy ciążył obowiązek podjęcia czynności zmierzających do zbycia na jej rzecz przedmiotowej nieruchomości gruntowej w trybie bezprzetargowym. Wskazany przez skarżącą art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), także nie stanowi uzasadnionej samoistnej podstawy do skargi na bezczynność Burmistrza Miasta J. Z powyższego przepisu nie można bowiem wywieść dla tego organu obowiązku podjęcia czynności dotyczących sprzedaży działki skarżącej bez przetargu. Skoro brak jest takiego przepisu, który jasno nakazywałby podjęcie przez Burmistrza czynności w żądanym przez skarżącą kierunku, to tym samym skarga na bezczynność organu w tym zakresie jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1196/07). Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem wyjątków w niej przewidzianych zasadą jest, że nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa oraz własność jednostki samorządu terytorialnego są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Ograniczenie to wynika z publicznoprawnego charakteru tych podmiotów oraz przeznaczenia mienia, którym dysponują na zaspokojenie potrzeb wspólnoty. Mienie to ma służyć przede wszystkim celom publicznym. Dlatego też przyjęta w Kodeksie cywilnym fundamentalna zasada swobody umów oraz swoboda właściciela rozporządzania jego rzeczą doznaje określonych ograniczeń. Takim ograniczeniem jest wprowadzenie w ustawie jako zasady sprzedawania lub oddawania w użytkowanie wieczyste tych nieruchomości w drodze przetargu. Przetarg bowiem, jako jeden ze sposobów zawierania umowy, zapewnia udział według jednolitych reguł postępowania wszystkim zainteresowanym zawarciem umowy oraz wybór najkorzystniejszej oferty spośród ofert zgłoszonych przez uczestników postępowania przetargowego. Jednakże bez względu na powyższe, podkreślić należy, iż decyzja co do przeznaczenia nieruchomości do zbycia podejmowana jest przez gminę w zakresie jej uprawnień właścicielskich. Pomimo wspomnianych już ograniczeń w uprawnieniach jednostki samorządu terytorialnego, które uzasadnione są interesem społeczności lokalnej oraz znaczeniem majątku komunalnego dla realizacji zadań własnych samorządu, gmina nie może zostać pozbawiona swobody w zakresie decyzji co do sposobu rozporządzenia należącą do niej nieruchomością, w tym znaczeniu, iż żaden podmiot nie może wymusić na gminie, aby zbyła należącą do niej nieruchomość. Z tych względów brak jest podstaw prawnych by uznać, że w rozpoznawanej sprawie na organie administracji publicznej ciążył obowiązek załatwienia wniosku skarżącej poprzez wydanie orzeczenia administracyjnego, a co za tym idzie do uznania, że w przedmiotowej sprawie istnieje prawna możliwości skorzystania przez stronę skarżącą z możliwości zaskarżenia ewentualnej bezczynności organu w rozpatrzeniu takiej sprawy do sądu administracyjnego. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, co skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.