II SAB/Lu 7/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na bezczynność Dyrektora [...] w L. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta L. w przedmiocie zasiłku celowego - w zakresie wniosku R. O. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Lu 7/18 p o s t a n a w i a odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Lu 7/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 5 czerwca 2018 r. sygn. akt Ii SAB/Lu 7/18 oddalił skargę R. O. na bezczynność Dyrektora [...] w L. w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy w formie gorącego posiłku. W dniu 13 sierpnia 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści ww. wyroku. W motywach wniosku podniosła, że w wyroku tym zamieszczono "zafałszowaną treść", tj. przedstawiono "zafałszowany stan faktyczny". W tym kontekście skarżąca zakwestionowała ocenę Sadu odnośnie prawidłowości realizacji przez organ administracji w kontrolowanej sprawie obowiązku z art. 10 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że potrzeba wykładni, o której mowa w powołanym wyżej przepisie, a która dotyczyć może zarówno sentencji orzeczenia, jak i jego uzasadnienia, zachodzi wówczas, gdy treść orzeczenia sformułowana jest w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98 oraz z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 299/07 – dostępne w CBOSA). Wniosek o wykładnię nie może natomiast zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego ani do jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04; z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FZ 33/08; z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02 – dostępne w CBOSA, a także postanowienie SN z dnia 8 stycznia 1998 r., sygn. akt III AO 25/97, publ. OSNP 1999/4/151, Lex nr 35059). W ocenie Sądu taki właśnie charakter ma rozpoznawany wniosek skarżącej, albowiem zawarta w nim argumentacja wskazuje jedynie na polemikę z przyjętą przez Sąd w wyroku z dnia 5 czerwca 2018 r. oceną zarzutu co do bezczynności Dyrektora [...] w L. , wyrażającej się – według skarżącej – w nieprawidłowym wykonaniu obowiązku z art. 10 § 1 k.p.a. Wniosek ten nie wskazuje zatem na jakiekolwiek uzasadnione wątpliwości co do treści ww. wyroku, lecz w istocie zmierza do merytorycznej zmiany tego orzeczenie, kwestionując zawartą w nim ocenę stanu faktycznego i prawnego. Tego rodzaju żądanie nie mieści się natomiast w ramach wykładni przewidzianej w art. 158 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.