II SAB/Lu 73/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A.W. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Miasta dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku A. W. z dnia 2 marca 2017 r. o udostepnienie informacji publicznej, przy czym nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta do załatwienia wniosku A. W. wskazanego w pkt. I; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz A. W. 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] r. (data nadania) A. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na Burmistrza Miasta polegającą na niezałatwieniu wniosku skarżącej z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przedsięwzięcia "Budowa drogi łączącej ulicę Kombatantów w N. z drogą powiatową nr [...] w ramach zadania Zintegrowany Węzeł Komunikacyjny N.". W skardze wniosła o zobowiązanie powyższego organu do udzielenia żądanej informacji publicznej, o orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że do dnia wniesienia skargi organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji, a także nie wydał decyzji odmownej, ani też nie poczynił żadnej innej czynności w związku ze złożonym wnioskiem, czym naruszył 14-dniowy termin określony w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca podniosła także, że w sprawie niniejszej doszło do rażącego naruszenia prawa przez organ obowiązany do udzielenia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz N. wniósł o umorzenie postępowania wskazując, ponieważ w dniu [...] r. skarżąca otrzymała żądaną informację droga mailową. Odnosząc się do wniosku o wymierzenie organowi grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. wniósł o jego nieuwzględnienie, z uwagi na nieznaczne opóźnienie. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że popiera skargę, z tym, że cofa skargę w części wniosku o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej żądanej przez skarżącą. Pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie wymaga podkreślenia, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne - w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej p.p.s.a. - obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dodatkowo, w przypadku rozpoznawania skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dniu orzekania. W świetle poglądów orzecznictwa i doktryny stan bezczynności zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2011, s. 109). W niniejszej sprawie przedmiotem zarzucanej Burmistrzowi Miasta bezczynności skarżąca uczyniła rozpatrzenie jej wniosku z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm. - dalej jako "u.d.i.p."), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr [...], s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej. W świetle art. 11a pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.), burmistrz jest organem gminy. Jest zatem niewątpliwie podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Bezsporne jest również, że informacje objęte wnioskiem skarżącej z dnia [...] r. stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Biorąc powyższe pod uwagę, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowią m.in. informacje o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Publiczny charakter żądanych przez skarżącą informacji oraz fakt, iż jej wniosek został skierowany do organu władzy publicznej, determinowały konieczność załatwienia żądania w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Obowiązkiem Burmistrza było zatem udostępnienie skarżącej żądanej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podkreślić przy tym należy, że udostępnienie informacji ma formę czynności materialno-technicznej i w świetle dyspozycji art. 14 ust. 1 u.d.i.p. winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 161/12, LEX nr 1264582 oraz z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12, LEX nr 1356989, a także wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 35/13, LEX nr 1352000). Przedstawiona wraz ze skargą dokumentacja obrazująca przebieg postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej zainicjowanego wnioskiem skarżącej z dnia [...] r. nie pozostawia wątpliwości, że Burmistrz dopuścił się w tej sprawie bezczynności. Jak wynika z akt sprawy organ na wniosek skarżącej odpowiedział w dniu [...] r. i pełnomocnik skarżącej cofnął skargę w zakresie zobowiązania organu do udostepnienia informacji publicznej żądanej przez skarżącą (oświadczenie złożone na rozprawie w dniu [...] r.), jednak – na co należy zwrócić uwagę - organ udostępnił przedmiotową informację z przekroczeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie udzielając bowiem skarżącej w ustawowym terminie informacji organ popadł w bezczynność, która ustała po wniesieniu przez skarżącą w dniu [...] r. za pośrednictwem organu skargi skierowanej do tutejszego Sądu. Burmistrz bowiem w dniu [...] r. przesłał drogą mailową żądaną przez stronę informację. Z powyższych względów uzasadnione było stwierdzenie przez Sąd w pkt I. na zasadzie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że Burmistrz dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia [...] r. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że organ podejmował czynności w celu zrealizowania wniosku i udostępnił żądaną informację choć dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność. Fakt ustania bezczynności Burmistrza wraz z udzieleniem żądanej informacji, czyni bezprzedmiotowym postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej zobowiązania organu do załatwienia przedmiotowego wniosku i uzasadnia jego umorzenie w tej części na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt II. wyroku. Mając również na uwadze powyższe okoliczności sprawy, Sąd w pkt III. oddalił wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny, uznając, że ma ona pełnić rolę prewencyjną, a jej wymierzenie przez Sąd powinno być ostatecznością. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w analizowanej sprawie. O kosztach postępowania (pkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez stronę skarżącą koszt wpisu (100 zł), wynagrodzenie reprezentującego skarżącą adwokata – ustalone na podstawie § 15 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm. ) w wysokości [...] zł tj. łącznie [...] zł.