II SAB/Lu 78/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i K. S. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wykonywania robót budowlanych innych niż budowa obiektu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. M. i K. S. wnieśli skargę na bezczynność Wójta Gminy , polegającą na nierozpoznaniu ich wniosku z dnia 29 września 2008 r., w którym żądali wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie robót budowlanych związanych z budową nawierzchni ulicy w G . W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy , nie formułując wniosków procesowych, wyjaśnił, że roboty związane z przebudową drogi zostały wykonane na podstawie stosownego zezwolenia starosty , a wątpliwości skarżących były wyjaśniane w toku procesu inwestycyjnego. Udzielono też im odpowiedzi na wniosek z dnia 29 września 2008 r. oraz na wezwanie z dnia 12 listopada 2008 r. do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący zostali poinformowani również, że organem właściwym do przeprowadzania stosownego postępowania w tej sprawie jest Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego . Sąd zważył, co następuje: We wniosku z dnia 29 września 2008 r. skierowanym do Wójta Gminy skarżący domagali się wszczęcia postępowania administracyjnego w związku z niezgodnym z prawem wykonywaniem robót budowlanych przy przebudowie ulicy w G. , w tym zjazdu na posesję skarżących. Tak określony przedmiot wniosku wskazuje, że rozpoznanie sprawy powinno nastąpić na podstawie przepisów art. art. 48-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a sprawy z tego zakresu w myśl art. 83 ust. 1 cyt. ustawy należą do kompetencji powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Stwierdzić zatem należy, że Wójt Gminy , do którego skarżący wnieśli podanie z dnia 29 września 2008 r. nie był organem właściwym do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Nie oznacza to jednak, że organ ten nie był zobowiązany do podjęcia stosownych czynności procesowych w związku z wniesieniem do niego podania z dnia 29 września 2008 r. Zgodnie bowiem z art. 65 § 1 kpa, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje podanie organowi właściwemu, co następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W rozpatrywanej sprawie Wójt Gminy wprawdzie poinformował skarżących, iż organem właściwym do rozpoznania sprawy wszczętej podaniem skarżących z dnia 29 września 2008 r. jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego , jednak wbrew wymogom wynikającym z art. 65 § 1 kpa nie wydał postanowienia o przekazaniu podania organowi właściwemu. Niewątpliwe więc jest, że w tym zakresie organ administracji publicznej pozostawał w bezczynności. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej ppsa dopuszczalna jest skarga na bezczynność polegającą na nieprzekazaniu podania przez organ administracji publicznej do którego podanie zostało wniesione, a który jest niewłaściwy w sprawie, organowi właściwemu. Jednak wniesienie skargi w tym przedmiocie uzależnione jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia służących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i 2 ustawy ppsa). W przypadku skargi na bezczynność Wójta Gminy, jak w sprawie niniejszej, środkiem zaskarżenia, o którym mowa w powołanych powyżej przepisach prawa, jest przewidziane w art. 37 kpa zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym jest właściwe samorządowe kolegium odwoławcze (art. 17 pkt 1 kpa). Skarżący nie wnieśli takiego zażalenia. Nie wyczerpali więc trybu wymaganego przez art. 52 § 1 ppsa, co czyni skargę niedopuszczalną, i przez to podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 12 listopada 2008 r. skierowana przez skarżących do Wójta Gminy nie stanowi zażalenia z art. 37 kpa. Nie może więc być uznane za wyczerpanie środków zażalenia, wymaganego przez art. 52 § 1 ppsa. Powołany w powyższym wezwaniu art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Wniesienie bowiem przez skarżących podania z dnia 29 września 2008 r. nie obligowało wójta gminy do podjęcia żadnego z aktów (uchwały, zarządzenia) wymienionych w art. 101 ust. 1 tej ustawy, stosowanego odpowiednio w sytuacji określonej w art. 101a. Wójt gminy nie podejmuje uchwał, a wniosek, z którym wystąpili skarżący nie podlegał załatwieniu przez wydanie zarządzenia. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.