II SAB/Lu 86/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność i przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zmiany - w wyniku wznowienia postępowania - decyzji dotyczącej usług opiekuńczych oddala skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, datowanej na [...] kwietnia 2018 r. (złożonej [...] kwietnia 2018 r.), Z. W. (dalej: skarżący) zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L. (dalej także: Kolegium) bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie rozpatrzenia wniosku z [...] stycznia 2018 r. (nazwanego "skargą") o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z [...] stycznia 2018 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy [...] z [...] października 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy przyznania usług opiekuńczych. Skarżący wskazał, że [...] marca 2018 r. skierował do Kolegium "wezwanie" do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Organ przedstawił przebieg postępowania w sprawie i wyjaśnił, że wznowione – na wniosek skarżącego – postępowanie zostało zawieszone postanowieniem z [...] marca 2018 r. z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na decyzję Kolegium z [...] stycznia 2018 r., znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.), bezczynność zachodzi wówczas, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., zaś przewlekłość ma miejsce wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca ani bezczynność organu, ani przewlekłość jego postępowania. Niekwestionowane jest, że skarżący jednym pismem z [...] stycznia 2018 r. (nazwanym "skargą"), które wpłynęło do Kolegium [...] stycznia 2018 r. (k. 43 akt adm.), wniósł o wszczęcie postępowania nadzorczego w dwunastu sprawach, w tym w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z [...] stycznia 2018 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy [...] z [...] października 2017 r., znak: [...] o odmowie przyznania skarżącemu usług opiekuńczych. Pismem z [...] lutego 2018 r. Kolegium zwróciło się do organu pierwszej instancji o niezwłoczne nadesłanie akt administracyjnych sprawy. Akta te zostały przekazane do organu drugiej instancji [...] lutego 2018 r. (k. 47 akt adm.). Pismem z [...] marca 2018 r. przewodniczący składu orzekającego Kolegium wezwał skarżącego do sprecyzowania wniosku z [...] stycznia 2018 r. i wyjaśnienia, czy skarżący domaga się wznowienia postępowania w sprawie zakończonej opisaną decyzją ostateczną Kolegium, czy też stwierdzenia nieważności tej decyzji. Jednocześnie Kolegium zwróciło się do skarżącego o podanie przyczyny wznowienia postępowania bądź stwierdzenia nieważności decyzji, określonej w zacytowanych w wezwaniu przepisach art. 145 § 1 i art. 156 § 1 k.p.a. Wezwanie to doręczono stronie [...] marca 2018 r. (k. 49 akt adm.). Pismem z [...] marca 2018 r., które wpłynęło do Kolegium [...] marca 2018 r., skarżący wskazał organowi, że domaga się wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżący stwierdził, że podstawa ta wynika z treści postanowienia NSA z 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OZ 1710/17, oddalającego zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Lublinie z 20 września 2017 r., sygn. akt II SO/Lu 29/17 o odrzuceniu wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny Kierownikowi NZOZ Przychodnia Lekarza Rodzinnego "[...]" w [...] za nieprzekazanie do Sądu skargi z [...] lutego 2017 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania kserokopii pisma. Wobec doprecyzowania przez stronę zakresu żądania zawartego we wniosku z [...] stycznia 2018 r., postanowieniem z [...] marca 2018 r., znak: [...], Kolegium wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z [...] stycznia 2018 r., znak: [...] Jednocześnie Kolegium poinformowało skarżącego, że ma on prawo zapoznać się z aktami sprawy, a także wnieść ewentualne uwagi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wskazanego wyżej postanowienia. Postanowienie to doręczono skarżącemu [...] marca 2018 r. (k. 55 akt adm.). Zakreślony stronie termin do zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia uwag upłynął [...] kwietnia 2018 r. Niezależnie od powyższego skarżący jednym pismem z [...] marca 2018 r., które wpłynęło do Kolegium [...] marca 2018 r., wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w trzydziestu siedmiu sprawach, w tym w rozpoznawanej sprawie (k. 57 akt adm.). Kolegium, uznając powyższe pismo za ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], uznało je za niezasadne (k. 59-60 akt adm.). Następnie postanowieniem z [...] marca 2018 r., znak: [...] Kolegium zawiesiło wznowione postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na to, że 21 lutego 2018 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga Z. W. na decyzję z [...] stycznia 2018 r., znak: [...] i w sprawie tej – pod sygnaturą akt II SA/Lu [...], toczy się postępowanie sądowoadministracyjne. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu [...] kwietnia 2018 r. (k. 62 akt adm.). Mając na uwadze powyższe, pokreślić trzeba, że w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić skutecznie Kolegium bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego. Przede wszystkim Kolegium podejmowało w sprawie wymagane czynności zmierzające do załatwienia wniosku skarżącego z [...] stycznia 2018 r., bowiem po wpłynięciu tego wniosku zwróciło się do organu pierwszej instancji o udostępnienie akt sprawy, skierowało do skarżącego wezwanie do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie trybu, w jakim domaga się on wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej przez niego decyzji oraz podanie podstawy wznowienia bądź stwierdzenia nieważności, a następnie – po wskazaniu przez stronę, że domaga się wznowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – wydało postanowienie o wznowieniu postępowania, rozpoznało ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie oraz zasadnie zawiesiło wznowione postępowanie. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że zasadnie Kolegium wezwało skarżącego do doprecyzowania żądania zawartego we wniosku z [...] stycznia 2018 r. poprzez podanie podstawy wznowienia. Bezsprzecznie wniosek ten, nazwany "skargą", dotyczył kilkunastu różnych spraw administracyjnych, a jego treść była niejednoznaczna. Skarżący oznaczył w nim dwanaście numerów decyzji Kolegium, informując jednocześnie, że w przyszłości zamierza złożyć skargi na kolejne "decyzje SKO naruszające prawo rażąco od stycznia 2013 (I OSK 721/14) – pozostałe odmowy przyznania usług opiekuńczych". Jakkolwiek zatem w dalszej części pisma skarżący zawarł sformułowanie: "wznow. postęp. (winni z urzędu w SKO); podstawa: I OZ [...] z [...]", oczywistym jest, że żądanie skarżącego zawarte w tym wniosku nie zostało sformułowane dostatecznie jednoznacznie. W tej sytuacji konieczne było zatem precyzyjne ustalenie żądania podania skarżącego, zwłaszcza, że od jego treści uzależniony był zakres rozstrzygnięcia sprawy, wszczętej na skutek tego podania, a nie z urzędu przez Kolegium. Organ drugiej instancji bez zbędnej zwłoki podejmował czynności zmierzające do należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Istotne jest zarazem, co wynika z akt administracyjnych, że na skutek składanych jednocześnie przez skarżącego żądań, Kolegium wydało postanowienia o wznowieniu trzydziestu kilku postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi tego organu. Dlatego też, choć sprawa niniejsza – co do zasady – nie powinna być uznana za szczególnie skomplikowaną, jeśli chodzi o przedmiot jej rozstrzygnięcia, to wspomniana wyżej okoliczność, że skarżący równolegle zainicjował przed Kolegium kilkadziesiąt postępowań nadzwyczajnych w różnych sprawach administracyjnych, niewątpliwie prowadziła także do zwiększenia stopnia złożoności niniejszej sprawy. Kolegium miało również podstawę do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Bezsporne jest bowiem, że zanim organ wznowił postępowanie zakończone decyzją z [...] stycznia 2018 r., znak: [...], toczyło się już postępowanie sądowe zainicjowane skargą Z. W. na tę decyzję, które nie zostało dotychczas prawomocnie zakończone. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w uchwale NSA z 5 czerwca 2017 r., II GPS 1/17, przytoczone w uzasadnieniu postanowienia Kolegium o zawieszeniu postępowania w niniejszej sprawie, wedle którego "w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego". Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.