II SO/Lu 134/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. W. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie radcy prawnego przed wniesieniem skargi do sądu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania w sprawie nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a I. przyznać E. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego o wyznaczenie, którego zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w L.; II. umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie. E. W. na urzędowym formularzu symbol PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadniła tym, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z pełnoletnim synem, z którym utrzymuje się z otrzymywanego przez siebie zasiłku dla osób bezrobotnych w kwocie [...] złotych brutto i zamieszkuje w domu o powierzchni [...] m2. Syn wnioskującej przebywa obecnie w areszcie śledczym. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm, zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Z drugą z wymienionych sytuacji mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Dochody wnioskującej są bowiem na tyle niskie, że – w ocenie referendarza sądowego – nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowymi jej i syna. Mimo to wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nie może być uwzględniony. Na mocy bowiem art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. wnioskująca jest zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w związku z czym jej żądania zwolnienia od nich, jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Dlatego referendarz sądowy przyznał wnioskującej prawo pomocy jedynie w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Skoro bowiem dochód wnioskującej nie pokrywa wydatków związanych z jej najistotniejszymi potrzebami życiowym nie można przyjąć aby bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego mogła ona ponieść nawet minimalny koszt ustanowienia radcy prawnego. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.