II SO/Lu 25/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. G. z udziałem Archidiecezji w przedmiocie wymierzenia Archidiecezji grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi w terminie p o s t a n a w i a I. wymierzyć grzywnę Archidiecezji w kwocie 100 (sto) złotych); II. zasądzić od Archidiecezji na rzecz M. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 7 sierpnia 2018 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek M. G. o wymierzenie Archidiecezji grzywny za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi z dnia 29 czerwca 2018 r. na bezczynność tego organu w sprawie z wniosku M. G. z dnia 8 czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku skarżący wskazał, że Archidiecezja jako podmiot korzystający ze środków publicznych, wykonując działania społeczne jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej, a według informacji skarżącego organ ten nie tylko nie udostępnił wnioskowanych informacji publicznych, ale także, nie przekazał skargi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Wniosek M. G. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) dalej jako "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do treści § 2 tego przepisu - organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Cytowany przepis statuuje obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Aby rozpocząć taką kontrolę, sąd musi bowiem posiadać materiały konieczne do jej przeprowadzenia i świadomość, że skarżący wszczął postępowanie. Jednakże mając na uwadze, że przedmiotem sporu jest dostęp do informacji publicznej, ma w takim przypadku zastosowanie przepis art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, (t.j. Dz.U. z 2018 poz.1330) dalej jako "u.d.i.p.", mający charakter przepisu szczególnego, a zgodnie z którym przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania przez organ skargi. Wymaga też podkreślenia, że w związku z wprowadzeniem pośredniego trybu wnoszenia skarg do wojewódzkich sądów administracyjnych, ustawodawca przewidział w procedurze sądowo-administracyjnej instytucję mającą na celu zdyscyplinowanie organów uchylających się od obowiązku przekazania skargi. W takim przypadku, na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przy czym postępowanie sądowe o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1p.p.s.a. jest odrębnym postępowaniem sądowym, wszczynanym na wniosek strony skarżącej w wypadku niewywiązania się przez organ z obowiązku przesłania do sądu skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę. Przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. instytucja wymierzenia grzywny ma na celu przede wszystkim wyegzekwowanie od organu wypełnienia przezeń obowiązków procesowych, o jakich mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Obok funkcji dyscyplinującej polegającej na przymuszeniu organu grzywną do przesłania skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, występuje dodatkowo także funkcja represyjna grzywny. Ta funkcja znajduje uzasadnienie w potrzebie ochrony konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a którego realizacja napotyka przeszkodę w razie niedopełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSA/WSA 2010/1/2). Instytucja wymierzenia grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni też funkcję prewencyjną, bowiem ukaranie organu służy także zapobieganiu naruszenia prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i inne organy. Jak wiadomo sądowi z urzędu ze sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 128/18, skarga M. G. na bezczynność Archidiecezji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do organu w dniu 29 czerwca 2018 r. Obowiązkiem Archidiecezji było zatem przekazanie tej skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę najpóźniej do 16 lipca 2018 r.( w pierwszym dniu następującym po dniu ustawowo wolnym od pracy, jakim była sobota 14 lipca 2018 r., stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a.). Tymczasem organ przekazał do sądu ww. skargę 29 lipca 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej), a więc niewątpliwie z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący był uprawniony zwrócić się z wnioskiem do Sądu o ukaranie strony przeciwnej grzywną po dniu 16 lipca 2018 r.(liczonym z uwzględnieniem regulacji art. 83 §2 p.p.s.a.), kiedy to upływał 15 – dniowy termin, o którym mowa w przepisie art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi. Sąd wymierzając grzywnę, miał na względzie, że wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny z dnia 2 sierpnia 2018 r., wpłynął do Sądu w dniu 7 sierpnia 2018 r., a więc już po przekazaniu skargi do sądu przez organ. Z tego względu, za adekwatną wysokość grzywny Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał kwotę 100 zł. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Lublinie na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. oraz w zw. art. 154 § 6 p.p.s.a postanowił jak w jak w punkcie I postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.