II SO/Lu 3/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym z wniosku Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z udziałem Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu o właściwość w sprawie o przyznanie zasiłku stałego p o s t a n a w i a odrzucić wniosek Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość zaistniały pomiędzy Miejskim Ośrodkiem Pomocy Rodzinie – Filia Nr [...] a Ośrodkiem Pomocy Społecznej , nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W przypadku sporu o właściwość między organami samorządu terytorialnego sąd administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, stosownie do przepisu art. 22 k.p.a., jedynie w razie braku wspólnego dla tych organów organu wyższego stopnia. W myśl art. 5 § 1 pkt 6 k.p.a. MOPR , jak i MOPS są organami jednostek samorządu terytorialnego, a organem wyższego stopnia stosownie do art. 17 pkt 1 k.p.a. jest dla nich samorządowe kolegium odwoławcze. Zatem zgodnie z art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego rozstrzyga wspólny dla nich organ wyższego stopnia - w tym przypadku będzie to Samorządowe Kolegium Odwoławcze (por. postanowienia NSA z dnia 10 listopada 2009 r., I OW 106/09 oraz z dnia 25 lipca 2007r., II OW 48/07 nie publ., postanowienie WSA w Gdańsku z 11 stycznia 2010r., I SO/Gd 7/09, wyrok SN z 17 listopada 2000 r., III RN 52/00, OSNP 2001, nr 12, poz. 405). W niniejszej sprawie nie mają zastosowania też wyjątki, o których mowa w art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.