II SO/Lu 31/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. P. o wymierzenie grzywny [...] w S. za nieprzekazanie w terminie do sądu kompletnych akt sprawy p o s t a n a w i a 1) wymierzyć K. Ł. Nr [...]" w S. grzywnę w wysokości 100 ( sto ) złotych za przekazanie skargi wraz z niekompletnymi aktami sprawy; 2) zasądzić od K. Ł. Nr [...] w S. na rzecz skarżącego S. P. 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 19 lipca 2017r. S. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o wymierzenie K. Ł. Nr [...]" w L., na podstawie art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a."), grzywny w wysokości jednokrotnego średniego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, przyjmując za podstawę dane GUS za 2016 r., z powodu naruszenia przez ten podmiot normy prawnej zapisanej w art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. nieprzekazania sądowi w terminie skargi z dnia 28 grudnia 2016 r. na bezczynność Koła Łowieckiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 2 grudnia 2016 r. Wnioskodawca wyjaśnił, że organ nie przesłał kompletnych i uporządkowanych akt, uniemożliwiając sądowi rutynowe postępowanie i powodując zbędna zwłokę w rozpatrzeniu skargi. Zdaniem wnioskodawcy akta nie zawierają pełnomocnictwa dla osoby reprezentującej K., osoba podpisująca się jako " sekretarz Kola " nie posiada uprawnień do jego reprezentacji. W imieniu Koła działa zarząd, co najmniej dwuosobowo, umocowany Statutem P. Z. Ł.. Ponadto akta nie zawierają oryginału złożonej skargi. WSA w Lublinie wezwał go w tej sytuacji do podpisania przesłanej przez K. kopii skargi. Pismem z dnia 7 lipca 2017r. wnioskodawca został także wezwany do nadesłania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 2 grudnia 2016r., który powinien znajdować się w aktach administracyjnych, pozostających w dyspozycji K. Ł.. Zdaniem wnioskodawcy powyższe wskazuje, że K. lekceważąc przepisy doprowadziło do przewlekłości w rozpatrzeniu skargi. Podniósł ponadto, że K. posiada obycie sądowe wynikające z postępowań sądowych z tytułu odszkodowań łowieckich, wystarczające dla normalnego zachowania i musi mieć świadomość, że do sądu składa się pisma oryginalne lub poświadczone. W odpowiedzi na wniosek K. Ł. wniosło o jego odrzucenie. Stwierdziło, że sekretarz Koła posiada pełnomocnictwo udzielone przez wszystkich członków zarządu do jego reprezentowania m.in. w kwestii udostępnienia informacji publicznej. Nigdy też jego reprezentacja nie została zakwestionowana w postępowaniu przed WSA. Stwierdzono także, że K. nie posiada oryginału skargi, ponieważ wnioskodawca część skarg opatrywał odręcznym pismem " odpis" i " oryginał ". Nie wiadomo było zatem, który dokument jest oryginalny. Nie załączono kopii wniosku z 2 grudnia 2016r., gdyż cała jego treść była zawarta w skardze na bezczynność. Taka praktyka także nie była kwestionowana przez WSA. K. zaprzeczyło, aby lekceważyło swoje obowiązki, o czym świadczy przekazywanie korespondencji do sądu i wnioskodawcy w terminie 14 dni. K. podkreśliło, że nie korzysta z obsługi prawnej, mogą zatem zdarzyć się drobne niedociągnięcia, nigdy jednak nie są zamierzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017r. poz. 1369 ) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ). Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy w razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 -2c, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości określonej w art. 154 § 6 ( dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów ). Przepisem szczególnym w stosunku do ogólnego unormowania zawartego w art. 54 § 2 powołanej ustawy, zakreślającym inny, krótszy termin do wykonania obowiązku ciążącego na organie jest art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że w sprawach skarg rozpatrywanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym o udostępnienie informacji publicznej przekazanie skargi, akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż K., do którego skierowany został wniosek dotyczący udzielenia informacji o działalności koła łowieckiego, a następnie za pośrednictwem którego złożono skargę na bezczynność w przedmiocie nierozpoznania tego wniosku, zobowiązany był przekazać tę skargę wraz z aktami sprawy do sądu w terminie określonym w powołanym wyżej przepisie. Przedmiotowy wniosek zawierał bowiem żądanie udzielania informacji w trybie powołanej ustawy, zaś K. Ł. w okolicznościach niniejszej sprawy uznać należy za "inny podmiot wykonujący zadania publiczne" w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1155/13). Nie jest spornym w sprawie, że K. przesłało akta administracyjne w ustawowym terminie. Tej okoliczności (istotnej z punktu widzenia przepisu art. 55 § 1 ppsa) również wnioskodawca nie podnosi. Uważa jedynie, że akta dostarczone do sądu wraz z odpowiedzią na skargę nie są kompletne. Jest oczywiste, że w świetle art. 54 § 2 ustawy akta sprawy powinny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne wykonywane przez podmioty prowadzące postępowanie w sprawie. Akta te powinny być kompletne i uporządkowane, zawierać dokumenty ułożone chronologicznie, złączone i ponumerowane, wyposażone w spis treści. Powinny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, w tym także formalnych, a szczególnie związanych z doręczaniem pism, pokwitowań sądowych, kopert z pieczęciami,a w razie złożenia pisma bezpośrednio do podmiotu adnotacji urzędowej potwierdzającej datę i okoliczność osobistego złożenia pisma ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz – Roman Hauser, Marek Wierzbowski Wyd. C.H.BECK 2015 str.330). Słusznie uważa wnioskodawca, że K. obowiązków tych nie dochowało, co skutkowało przedłużeniem postępowania w sprawie skargi na jego bezczynność. Nie przedstawiono oryginału skargi, samego wniosku z 2 grudnia 2016r. o udostępnienie informacji publicznej, do złożenia którego zobowiązano wnioskodawcę, ani oryginału pisma z 16 grudnia 2016r. o braku możliwości technicznych kopii dokumentów będących przedmiotem wniosku. Wnioskodawcę wezwano również do podpisania skargi. Według notatki Zastępcy Kierownika Sekretariatu II Wydziału WSA w Lublinie kopia skargi z 28 grudnia 2016r. stanowiła załącznik do skargi z dnia 27 grudnia 2016r., co jedynie potwierdza nieuporządkowanie akt i wskazuje na trudności z odnalezieniem złożonych dokumentów. Zupełnie niezrozumiałe są wyjaśnienia Koła, że nie dysponuje oryginałem skargi, ponieważ skarżący raz podpisuje skargę jako oryginał, raz jako kopia, co powoduje, że nie wiadomo, które uznać za oryginał. Przekazana kopia skargi z 28 grudnia 2016r. żadnej tego rodzaju klauzuli nie zawiera, nie powinna zatem nastręczać żadnych problemów jej identyfikacja. Bez znaczenia jest przy tym, że treść wniosku została powtórzona w skardze na bezczynność. Było to przecież niezbędne dla opisu stanu sprawy. Trzeba podkreślić, że obowiązki wynikające z art. 54 § 2 wspomnianej ustawy pozostają bez związku z merytoryczną zasadnością samej skargi na bezczynność. Przedmiotem niniejszego postępowania wszczętego w trybie art. 55 § 1 ustawy jest wymierzenie organowi grzywny za przekazanie skargi z niekompletnymi i nieuporządkowanymi aktami sprawy, nie zaś ocena przyczyn zwłoki organu w rozpoznaniu wniosków o udzielenie informacji publicznej. Stąd też nie mogą zostać uwzględnione, jako usprawiedliwiające K., powołane w odpowiedzi na skargę okoliczności związane z terminowym udzielaniem odpowiedzi na wnioski o udostępnianie informacji publicznej, właściwą reprezentacją, dużą liczbą wniosków, czy brakiem profesjonalnej obsługi prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (publ. ONSA/WSA 2010/1/2) wyjaśnił, że grzywna z art. 55 § 1 ustawy ma mieszany tj. dyscyplinująco-restrykcyjny charakter. Jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami sprawy i swoim stanowiskiem, ale także ma ona być sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto ma ona również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości. Oznacza to, że powołany przepis pozwala sądowi na wymierzenie grzywny po spełnieniu łącznie dwóch warunków, tj. złożenia przez stronę wniosku o wymierzenie organowi grzywny oraz stwierdzenia przekazania niekompletnych akt sprawy, bez względu na powody. Natomiast wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku, sąd powinien wziąć pod uwagę wymierzając wysokość grzywny (por. postanowienia NSA z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt I OZ 78/10 oraz z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt I OZ opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.). Biorąc pod uwagę przedstawione w odpowiedzi na skargę okoliczności, a także przekazanie samej skargi do sądu w terminie, uzasadnione było wymierzenie grzywny w minimalnym wymiarze. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Objęły one zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 złotych.