II SO/Lu 5/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku K. J. z udziałem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie odpłatności za usługi opiekuńcze p o s t a n a w i a przyznać K. J. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w L. w celu reprezentowania K. J. w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...], nr [...]. K. J. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Referendarz sądowy stwierdził, że: Wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego dla strony wnioskującej celem reprezentowania jej w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym skargi na decyzję organu administracji publicznej rozstrzygającą w sprawie dotyczącej usług opiekuńczych wynosi 240 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Z oświadczenia strony wnioskującej złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz oświadczenia z dnia 11 lutego 2008 r. wynika, że samodzielnie prowadzi ona gospodarstwo domowe, jest osobą starszą ([...] lat), cierpiącą na szereg dolegliwości wymagającym leczenia farmakologicznego, niepełnosprawną, korzystającą z odpłatnej opieki innych osób, utrzymującą się z emerytury w kwocie [...] złotych. Miesięczne koszty utrzymania strony wnioskującej wynoszą [...] złotych (oświadczenie z dnia 11 lutego 2008 r.). Różnicę pomiędzy dochodami a wydatkami strona wnioskująca pokrywa z niesprecyzowanych co do wysokości oszczędności, które – jak oświadczyła – obecnie się kończą. W ocenie referendarza sądowego strona wnioskująca wykazała, że nie jest w stanie bez uszczerbku utrzymania koniecznego ponieść kosztów minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego dla reprezentowania jej w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym skargi na decyzję organu administracji publicznej rozstrzygającą w sprawie dotyczącej usług opiekuńczych. Dochód strony skarżącej nie pokrywa wydatków związanych z kosztami utrzymania. Różnicę pomiędzy dochodem a wydatkami strona wnioskująca pokrywa ze zgromadzonych oszczędności. W tym stanie faktycznym zobowiązanie strony wnioskującej do ponoszenia kosztów ustanowienia adwokata pogłębiłoby jeszcze brak możliwości pokrycia przez nią kosztów utrzymania koniecznego. Oceniając wpływ zgromadzonych oszczędności na możliwość ponoszenia przez stronę wnioskującą kosztów ustanowienia adwokata referendarz sądowy wziął pod uwagę stan zdrowia i wiek strony skarżącej, które decydują o tym, że nie ma ona realnych możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy celem uzyskania środków finansowych. Tym samym zgromadzone oszczędności stanowią jedyne źródło finansowania przekraczających wysokość dochodów kosztów utrzymania koniecznego, których struktura (oświadczenie z dnia 11 lutego 2008 r.) jednoznacznie wskazuje na to, że nie obejmują one wydatków niebędących zbędnymi dla jej utrzymania. Z tych powodów referendarz sądowy uwzględnił w całości wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.