II SO/Lu 7/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. P. o wymierzenie grzywny Kołu Łowieckiemu za nieprzekazanie do sądu skargi z dnia 8 stycznia 2017 r. dotyczącej udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. wymierzyć Kołu Łowieckiemu grzywnę w wysokości 300 (trzysta) złotych; II. zasądzić od Koła Łowieckiego na rzecz S. P. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 13 marca 2017 r. S. P. złożył wniosek o wymierzenie grzywny Kołu Łowieckiemu (dalej także: "Koło Łowieckie") za nieprzekazanie do Sądu jego skargi z dnia 8 stycznia 2017 r. dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek S. P. o wymierzenie grzywny jest zasadny. Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (§ 1). Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). W przypadku skarg rozpatrywanych w postępowaniach dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin, o jakim mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., został przez ustawodawcę skrócony i wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi – art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764; dalej także: "ustawa"). Stosownie do art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niedochowania powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wyłączną przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest nieprzekazanie przez organ skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, który w rozpoznawanej sprawie wynosił 15 dni od daty wpłynięcia skargi do organu. W niniejszej sprawie jest bezspornym, że datowana na 8 stycznia 2017 r. skarga S. P.na bezczynność Koła Łowieckiego, polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia 2 grudnia 2016 r. dotyczącego udostępnienia informacji publicznej, wpłynęła do Koła w dniu 11 stycznia 2017 r. Od tej daty rozpoczął się bieg piętnastodniowego terminu do wykonania przez Koło Łowieckie obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 ustawy. Wspomniana skarga przekazana została Sądowi w dniu 8 czerwca 2017 r., a zatem z uchybieniem terminu. Ubocznie przy tym zauważyć należy, że Sądowi jest wiadome z urzędu, że opisana skarga została przekazana po doręczeniu Kołu wezwania Sądu do złożenia odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, rozpoznawany w niniejszej sprawie. W tym stanie sprawy Sąd był zobligowany do wymierzenia Kołu Łowieckiemu grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Grzywna ta ma bowiem charakter mieszany, dyscyplinująco-represyjny, co oznacza, że sąd wymierza ją organowi w razie uchybienia terminu do wykonania obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a., nawet gdy organ dopełnił tego obowiązku przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny. Ta ostatnia okoliczność nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania (por. postanowienia NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 1024/06, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 156 oraz z dnia 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13, Lex nr 1315498). Ustalając wysokość nałożonej grzywny Sąd uwzględnił wszystkie okoliczności sprawy, w tym wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych wątpliwości co do tego, czy koła łowieckie stanowią podmioty wykonujące zadania publiczne, zobowiązane do udostępniania informacji publicznej w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie Sąd miał na uwadze, że Koło Łowieckie , podobnie jak pozostałe koła łowieckie, nie stanowi organu administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, który ze swej istoty powołany jest do załatwiania indywidualnych spraw administracyjnych. Nałożenie na Koło Łowieckie obowiązku zwrotu na rzecz skarżącego poniesionych przez niego niezbędnych kosztów postępowania uzasadniał art. 200 i art. 205 § 1 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.